Fifty shades of red

It all happens so fast – one minute I’m falling, the next I’m in his arms and he’s holding me tightly against his chest. I inhale his clean, vital scent. He smells of fresh laundered linen and some expensive body wash. Oh my, it’s intoxicating. I inhale deeply.

“Are you okay?” he whispers. He has one arm around me, clasping me to him, while the fingers of his other hand softly trace my face, gently probing, examining me. His thumb brushes my lower lip, and I hear his breath hitch. He’s staring into my eyes, and I hold his anxious, burning gaze for a moment or maybe it’s forever… but eventually, my attention is drawn to his beautiful mouth. Oh my. And for the first time in twenty-one years, I want to be kissed. I want to feel his mouth on me.

Fifty shades of grey – E.L. James

Het is een hit. Vijftig tinten grijs oftewel Fifty shades of grey.

De titel van het eerste boek van de zogenaamd kinky semi-erotische trilogie over een maagdelijke studente en haar relatie met een belachelijk knappe getroubleerde jonge miljardair. Omdat hij nu met haar is, zal zij met haar prachtige onschuld en lange benen, zijn 'wicked ways' wel veranderen.

'Oh', en het wordt ook nog even lastig, met geweld en schurken, want dat moet.

De schrijfstijl is niet om over naar huis te schrijven. Hoe meer bijvoegelijke naamwoorden, hoe beter. Er wordt in het boek veel gezucht en met ogen gerold (en 'oh' dat maakt mr Grey helemaal gek). Walt Disney en de gebroeders Grimm hadden hetzelfde gedaan, als ze nog leefden en deze bizarre versie van Assepoester onder ogen hadden gekregen.

Blijkbaar zat de halve wereld hier al tijden op te wachten.

Liefde en geweld, Eros en Thanatos. In pocketvorm, met een sprookje eromheen. Een sprookje met helikopters en geld en eten en zweepjes. Op een bepaalde manier best een beetje spannend.

En het mag!

Omdat het een hit is, is het blijkbaar geaccepteerd dat iedere vrouw, ongeacht leeftijd of opleidingsniveau, zich vermaakt met de avonturen van Ana en Mr Grey.

Ik heb ze alledrie gelezen. Met het plezier om even totaal weg te zijn uit je eigen wereld. Op afstand bekeek ik de personages. Ik hoorde bij allemaal niet. Maar met een beetje medeleven kom je een heel eind. Zoals altijd, eigenlijk.

Op de eerste hulp van een ziekenhuis ver van de stad liep ik vandaag rond in een wit pak.

Dit is mijn werk nu. Enge dingen zien. Mensen spoedeisende hulp verlenen. Het is buitengewoon griezelig. Want alles wat ik twee maanden geleden instuurde, omdat ik het te moeilijk, te acuut of te erg vond voor de huisarts, komt hier nu binnen.

Het is druk. Heel druk, en daarom wordt er onderscheid gemaakt in ernst.

Er is een man met een doorboorde teen. Een meisje is van een hele hoge ladder gevallen. Een ambulance brengt een bewusteloze vrouw binnen. Iemand heeft een hartinfarct gekregen. En er is ook nog iemand die met timmeren zijn duim als ondergrond heeft gebruikt.

Wanneer de triage code 'rood' is, betekent dat dat er meteen een dokter heen moet. Code 'geel' en 'oranje' kunnen nog even wachten, maar niet lang.

Ik vind het maar lastig. Alles lijkt me even belangrijk. Maar degene met een open wond, waar niet direct het bloed uitspuit, moet even wachten nu.

Een verpleegkundige legt het me uit: 'Als je tijdens een hartaanval niet meteen doodgaat, moet je wachten op diegene die gestopt is met ademhalen na zijn val. Er zijn verschillende soorten rood.'

Ik dacht tot dusver bij verschillende kleuren rood aan zonsondergangen en lippenstift en wijn.

Vandaag stond ik naast het bed van iemand met een mogelijke hartaanval. Alles werd goed gecontroleerd. Ik kwam binnen om uit te leggen dat het nog even kon duren voordat er actie werd ondernomen. 

De patient lag rustig in bed 'de pijn wordt minder, dokter', maar het hartfilmpje zag er niet goed uit. Ik ging hier iets aan doen, alleen nu nog niet.

Zijn vrouw, naast het bed, was een boek aan het lezen.

Ze hield het omhoog: Fifty shades of Grey. 'Hebt u dit gelezen, het is echt de moeite waard!'.

Als er iemand reden heeft om even weg te willen zijn uit deze wereld, is zij het wel.

Ik schudde mijn hoofd.

'U heeft het ook veel te druk!' zei ze, voordat ik wegliep.

Ik dacht aan het boek.

En aan de fifty shades of red. Van urgentie, bloed, lippenstift en alles in between.

Best een beetje spannend.