Fout

Maybe I had said
Something that was wrong
Can I make it better
With lights turned on

 The XX- Shelter

Heel groot staat het in de krant: “Dokters maken weer fouten over …. (vul per maand in wat je wil).”

Van je fouten kun je leren. Fouten maken is menselijk. Niets is echt fout.
Alles kan alleen maar beter worden. Elk cliché is waar.

Want er gaat heus een keer iets mis. Is het niet in je persoonlijk, dan wel in je beroepsmatig leven. Fouten maken mag. Zeker als je nog aan het leren bent. En als het dan gebeurt, dan kan je “veilig een incident melden” bij je baas, en het maar het best meteen toegeven aan degene die je eventueel benadeeld hebt door jouw fout.
In bright light toegeven dat dingen niet zijn gegaan zoals het misschien had gemoeten.

 Tot nu toe gaat het goed.  Als ik al een fout heb gemaakt, dan heeft het nog geen consequenties gehad. Of ik heb het niet gemerkt.

Vandaag had ik, met nog 200 artsen in opleiding tot specialist, les van een advocaat. De regels met betrekking tot ons werk zijn duidelijk: je kan het mis hebben, maar als je het goed opschrijft, sorry zegt, niet iemand anders de schuld geeft en vooral lief en begripvol reageert, dan is er niets aan de hand. 
Niets aan de hand, op tuchtrechterlijk vlak dan.

Want dan kom je wat dat betreft, er meestal wel mee weg. Gelukkig maar, dacht ik vandaag,  na de zoveelste les over verantwoordelijkheden, dossiervoering en aansprakelijkheid.
Maar als het mis is…. Gaat het in je hoofd dan nog over redelijkheid en verwijtbaar handelen?

Of denk je dan alleen maar aan de momenten waarop je niets deed, of een verkeerd medicijn voorschreef, terwijl het onvermijdelijke eindresultaat zich eigenlijk al manifesteerde? Je krijgt geen commentaar op goeie keuzes.

Vorige week moest ik een toets maken. Je kon kiezen uit 4 antwoorden en een vraagteken. Voor een fout antwoord krijg je aftrek, voor een goed antwoord beloning, en voor een vraagteken niets.

Deze week zie ik mijn patiënten van de vorige week terug. Ik heb een controle ingebouwd.  Als wat ik dacht goed was, zijn ze nu beter. Als het fout was, is hun probleem niet opgelost of erger geworden.

Maar ik kan in het echt nooit een vraagteken invullen. Ook al wil ik het wel. Dus doe ik gewoon mijn best.
En dan hoop ik op een goede keuze met goede uitkomst. Met het licht aan. Ik hoef verder niets, geen bloemen, geen applaus – maar ik heb hierna wel een verzoek: 

Als dat dan echt zo is, bel dan ook een keer de krant.:“Mijn dokter heeft gedaan wat de bedoeling is, en alles gaat goed.”