Slonzig

(...)

Beetje beschermen tegen schurken

En plaats maken voor al haar prinsessenjurken

gemaakt van chique, luxe zijn d'r patronen

ze kan never niet goed voor de dag komen

Een echte – Faberyayo

Op weg naar de supermarkt slenter ik over de Overtoom. Het is zaterdag, eind van de middag. Het huis is opgeruimd, ik heb gestudeerd en rijles gehad. Gisteren waren er vrienden eten en wijn drinken. Het was gezellig, maar ik ben wel een beetje moe. Vrolijk neurie ik mee met het liedje over de echte prinses. Dan zie ik mezelf in de ruit van de fietsenmaker.

Hmm. Ik zie er best slonzig uit. Een oud en niet al te flatteus roze H&M-hemdje boven een versleten wijde spijkerbroek, een veeg mascara onder mijn linkeroog en haar dat allang gewassen had moeten worden. Niet echt prinses-achtig.

Volgende keer een iets elegantere outfit aan, spreek ik mezelf even toe. En vijf kilo afvallen, dat ook. Hoewel het maar de supermarkt is, je weet nooit wie je tegenkomt.

Wie weet wat mensen denken, misschien wel: 'zielig, dat dit meisje zo over straat gaat'

Het begint te regenen dus ik steek snel over. Gelukkig ben ik er al bijna.

Een wonderlijk schepsel blokkeert echter de ingang. Een dikke mevrouw van middelbare leeftijd staat met haar hondje voor de deur. Ze heeft een gekreukelde bonusfolder in haar hand en kijkt angstig om zich heen. Ze heeft een turquoise tshirt met palmbomen aan. Het hondje heeft een bijpassend doekje om. Op haar natte haren zit een knalgroene koptelefoon met een losbungelend snoer.

Telkens als ik haar wil passeren doet ze een stap opzij, zodat ik er net niet langs kan.

Noodgedwongen en nu ook nieuwsgierig bekijk ik haar nog eens goed.

Ze zet de beschreven folder terug in het rek en pakt een nieuwe. Die frommelt ze snel in haar beige buiktasje. Haar haar is bij nader inzien niet alleen nat, maar ook vol zeep. De schuimklodders zitten nog achter haar oren. Het lijkt alsof ze in paniek weggevlucht is onder de douche of bij een kapper.

Ze heeft een vieze legging en twee verschillende schoenen aan. Het hondje blaft, ze kijkt op en ziet mij naast haar staan. Ze schrikt.

Ze grist nog even een Allerhande mee, duwt tegen een fiets naast de ingang en loopt snel weg. Er drupt zeepwater in haar t-shirt. Ik vind haar raar. En heel zielig.

Ik vraag me af waar ze naar toe gaat. Ik hoop naar een lieve huisgenoot of familielid die haar geruststelt, haar haren uitspoelt en haar iets lekkers uit de bonusfolder voorzet.

Nou ja. Met een blauw mandje in mijn hand loop ik de supermarkt in.

Bij de frisdranken pakt een jongen van mijn leeftijd met vet haar, wallen en een joggingbroek vol vlekken drie flesjes Aquarius uit het rek. In zijn mandje ligt een pizza en een pak waterijsjes. Hij kijkt opzij en ik knik hem begrijpend toe.

Slonzig mag op zaterdagmiddag. En prinsessen hebben heus niet altijd een mooie jurk aan. Zielig is iets heel anders.