Dode pixel

Ik heb een dode pixel.
Het is geen uitgeproest vlekje soep.
Het is geen krasje van zand tussen scherm en toetsenbord.

Het is een echte. Hij is niet eens symmetrisch. Hij zit net een beetje links van het midden.
Al vier jaar eigenlijk, maar tot nu toe probeerde ik hem alleen maar af en toe weg te vegen.
Een kort 'oh ja'-moment later liet ik hem voor wat hij was en vergat ik hem meteen weer.
Hij stoorde me niet.

Nu zie ik toch ineens op de wang van dr McDreamy een gore mee-eter.
Sollicitatiebrieven bevatten een extra puntje op een i die centimeters verder staat.
In mijn wijdse witte wintersportfoto's staat in de verte een zwarte stip.

Het vieze toetsenbord, de afgebroken rand met ranzige vlekken, de smoezelige aan/uit-knop : het doet me niets.
Handen wassen doe ik blijkbaar niet genoeg, maar er is niets wat ik niet met nagellakremover weg kan poetsen.
Mijn witte schattige grote vriend, waarvan de batterij het maar drie minuten doet zonder snoer.
Die als laptop bijzonder slecht presteert, omdat de brandwonden op je schoot en bovenbenen niet opwegen tegen aan tafel typen.
Door de krassen aan de buitenkant durf ik hem bijna niet meer mee te nemen naar de Coffee Company om te gaan 'tele-werken'

Hij is al drie keer meeverhuisd naar de plek waar ik heel gelukkig zou gaan worden.
Alles wat ik heb meegemaakt, staat gedeeld op de harde schijf. Foto's, emails, het eerste seizoen van Dexter en het laatste van Lost.
Herinneringen aan weekendjes weg in een Excelsheet.
Ik ben dol op hem.
Het is mijn echte oog-apple.

Vorige week heb ik een zilveren, professionele, platte en betere versie van hem gezien.
Ik zou mijn schatje nooit inruilen voor zo'n glad patserig monster.
Zo ben ik niet. En ik kan het ook niet betalen.

Maar nu moet ik dus wel leren leven met een dode pixel.