Marooi

Huisfeest

noreply@blogger.com (Marooi) — Mon, 14 Dec 2009 19:51:00 +0000

Huisfeest. Dat klinkt leuk.
Vrienden, gezelligheid, gratis drank en als je mazzel hebt ook nog hapjes.
Even geld inleggen voor de jarige/verhuisde/moeder gewordende en gaan.
Hatsikidee.

Een huisfeest geven in je eigen paleisje is even iets anders. Vriendje wordt dertig. Dat moet gevierd!
Alles moet aan de kant. We slaan eten en drinken in. We hangen kerstlichtjes op in de gang. Ik wil niet dat iemand z'n nek breekt op de trap.
Noodscenario's gaan door m'n hoofd.
Als die negen kratten bier op zijn, zou het dan kunnen dat mensen aan de kapstok-die toch-al-niet-stabiel-hangt gaan trekken? Zouden ze met sigaret en al op ons bed gaan liggen? Zouden ze alles wat aan de muren hangt gaan verplaatsen? Zouden ze (het ergst van alles) met hun vieze feest-vingers mijn witte laptop gaan bepotelen?
Ik probeer me van te voren te bedenken wat IK zou doen. Ik zou niet op het bed gaan liggen.Ik zou nooit zomaar aan iemands computer zitten. Ik zou geen boeken uit de kast trekken. Ik ben vijf-en-twintig, geen twee.
Het zal toch wel meevallen.

Het was een mooi feest. De enigen die in ons bed gingen liggen om drie uur zijn wij zelf.
De volgende dag worden we beiden wakker met hoofdpijn in ons meer dan smerige huis. Het stinkt. Er staat een voetafdruk op de muur van de gang. Er ligt een plas bier in de woonkamer.
Maar verder valt het mee.

Brak dweil ik, als het nog een beeje licht is, zondagmiddag het hele huis. Dat is nog nooit gebeurd en mocht best wel eens.
Overal ruikt het naar schoonmaakmiddel, en in de keuken ook een beetje naar de brie/gorgonzola tosti die we hebben gebakken van de overgebleven hapjes.
En die kapstok die na de eerste twee jassen naar beneden viel? Die hangt nu veel steviger dan voorheen. Hoera!

Boefjes

noreply@blogger.com (Marooi) — Sun, 13 Dec 2009 18:09:00 +0000

Van kleins af aan, zeiden ze al: blijf bij hem vandaan.
Want ik ben een probleem
Jongen kijk mij gaan, niemand in de buurt joh die kijkt mij aan.
Want ik ben een probleem

Dus als je mij op straat ziet, Homie loop dan door.
Of je hebt een probleem
Wil je weten wie ik ben, 't is oké ja dan stel ik mij voor:
ik ben een fucking probleem

Dio - Probleem

Kinder- en jeugdpsychiatrie. Heel leuk, want superinteressant, aardige vriendelijke collega's en schattige kinderen. Niet zo leuk, want lange vergaderingen en brieven, erg gestoorde patienten en afschuwelijke ouders.

De kinderen die ik de afgelopen weken zag waren eigenlijk allemaal lief. Een beetje vreemd, maar lief. De problemen die ze veroorzaakten op school of thuis of overal komen door angst, een stoornis of hun ouders. Ze kunnen er zelf bijna nooit iets aan doen.

Op mijn laatste dag fiets ik 's ochtends naar de amstel. Ineens haalt een gewone auto met een blauw zwaailicht me in. En op de Jozef Israelkade staan drie politieauto's. Ik stop en kijk op m'n horloge. Het is kwart voor negen. Binnen een kwartier moet ik de afstand voor een half uur fietsen afleggen. Ietwat nukkig manoevreer ik mijn fiets tussen de auto's door. Moet dit nu?
Voor mijn neus stapt ineens een jongen. Hij is denk een jaar of veertien. Hij kijkt bang.
Begrijpelijk, want zijn handen zitten met boeien op zijn rug vastgebonden en een grote agent (type freefighter met pet op) duwt hem hardhandig achterin een auto.

Een boefje! De doelgroep! Meteen heb ik meer zin om te gaan werken.
Als ze bij hem op school meer structuur hadden geboden en hij thuis wat vaker had moeten afwassen, dan was dit vast niet zo gelopen vandaag.
Wat zou hij gedaan hebben - iets gepikt bij de appie?

Ik vervolg mijn weg en op de brug over de Amstel hoor ik een raar geluid. Een politiehelikopter cirkelt over het water. Jeetje, wat een spannende ochtend. Zou er nog iets gebeurd zijn? Ik kijk de oevers af, maar ik zie niets.

Op het werk beschrijf ik aan de psychiater het jongetje. 'Hij zag er bang uit, en hij was zo klein. Echt een boefje.' Ik laat theorieen over de oorzaak van de criminele ontsporing op hem op los. De psychiater grijnst: 'Of het is gewoon een rotjochie. Die oma's overvalt. Dat kan natuurlijk ook.'
Oh ja. Dat kan natuurlijk ook. Maar hij leek zo lief en klein.

's Avonds kijk ik toch even op de at5 site. Daar staat het volgende:
De politie heeft vrijdagochtend rond negen uur twee overvallers van een geldwagen aangehouden op de Amsteldijk.

De mannen hadden kort daarvoor op de Wibautstraat ter hoogte van de Eerste Oosterparkstraat een geldloper bij een pinautomaat overvallen. Ze gebruikten daarbij een vuurwapen. Het tweetal ging er vervolgens met geldkoffers op een scooter vandoor. De politie startte meteen een zoekactie. Daarbij werd ook een politiehelicopter ingezet. De overvallers konden mede daardoor snel worden opgepakt.

Oh.

Er was eens...

noreply@blogger.com (Marooi) — Sun, 01 Nov 2009 19:20:00 +0000

'Oh... het is wel ECHT hoog'

Mijn stem trilt toch een beetje. Ik kijk naar het karretje wat tergend langzaam omhoog getakeld wordt. De hele baan ziet er een beetje oud en lang niet betrouwbaar genoeg uit.
Moet ik daar in? Elke vijf minuten horen we gegil en het lawaai van een voorbijsuizende wagen.

Gelach. 'Ben je bang?' Helemaal niet. Misschien een klein beetje. Okee, het lijkt me 'niet zo chill'. Ik snap achtbanen sowieso niet. Staan we nu echt al een half uur in de rij om twee minuten compleet door elkaar geschud te worden?
Wat is daar nou de lol van. En er is een reden waarom zwangere vrouwen en kleine kinderen hier niet in mogen. Dat kan nooit goed zijn.

We hebben net een enorme tocht ondernomen om hier te komen. En we zijn zeker niet de enigen. Het laatste weekend van oktober, de seizoensafsluiter, een mooie zonnige dag - het is druk. Mensen overal. Leuke mensen, rare mensen, opvallend veel dikke mensen en heel erg veel kleine drukke schreeuwende mensen.
Om de honderd meter is een tentje waar je ongezond eten kan kopen.
Daar moesten we net nog om lachen.

Nu sta ik een beetje stil naast vriendje. Ik moet niet aan eten denken. Hoog en hard, niet mijn favoriete combinatie.
Ik veeg mijn handen af aan mijn broek. kijk stoer vooruit. Behendig neemt doktervriendje mijn pols op. 'Wel iets sneller...' grijnst hij.
Ja hallo, dit helpt niet.

We stappen in. Het rubberen gordelding trek ik strak aan. Veel te strak blijkt meteen, want ik word halfgewurgd door mijn sjaal onder de beugels. En eenmaal aangetrokken is er geen weg meer terug.

Ratelend gaan we omhoog. En dan... met een rotvaart naar beneden. En overdekop. En in een kurkentrekker, en nog een. Tot we aan het eind ineens een flits zien. Klaar.
Dat viel mee. Het was zelfs leuk!
Op de foto achteraf heb ik een grote grijns op m'n gezicht. Vriendje steekt zijn tong uit naar de camera. Zo geoefend ben ik nog niet.

Aan het eind van de dag en zes attracties verder staan we weer in een rij. De rij voor de auto's naar huis. Behalve het oefenen van mijn knipoog-in-achtbaan-look en veel lopen heb ik sprookjes verteld, koffie gedronken in de herfstzon en heel veel gelachen.
Het heet niet voor niets een pret-park.

On the road

noreply@blogger.com (Marooi) — Wed, 21 Oct 2009 20:27:00 +0000

'Ik stond laatst op de tramhalte...'
Jiskefet- Debiteuren Crediteuren

Het openbaar vervoer.
Vaak een bron van ongenoegen. Soms niet. De keren dat ik te laat van huis ga en daardoor te laat aankom, is het de schuld van het openbaar vervoer. En dat ik vergeten ben om boodschappen te doen ook.

Terwijl de wekker onveranderd om half zeven begint te piepen en dagen gevuld lijken te zijn met zieke en zeurende mensen, wordt het 's ochtends steeds later licht.
Niet fijn. Helemaal niet.
Om zeven uur op de tramhalte in de Van Woustraat verbaas ik me iedere dag over de bedrijvigheid. Auto's razen langs de vluchtheuvel waar ik op sta, dappere moeders fietsen met kind voorop langs de stoep en ik ben vrijwel nooit de enige op de halte.

Aan de overkant stalt de baas van van-alles-winkel/slagerij 'Noord Afrika' alvast wat groenten uit. Wat moet hij een heimwee hebben naar de regionen waarnaar zijn winkel is vernoemd. Het is hier buiten donker, de temperatuur van een vrieskist en zo comfortabel als een nog natte handdoek na het douchen.
De tram komt eraan. Hoopvol bewegen de halfslapende forenzen richting de plek waar zij straks de deuropening vermoeden.
Grapje van het GVB: lijn 9 rijdt hier tergend langzaam langs, met het 'niet instappen' bordje af en toe wel en af en toe niet aan. En hij stopt nooit.

In de volgende tram eet ik snel een krentenbol. Tijd om te ontbijten is leuker in het weekend, en zin om om kwart over zes op te staan heb ik niet. Naast mij zit het meisje dat iedere dag haar make-up doet 'on the road'. Zeer behendig trekt ze een zwarte streep eye-liner boven elk oog. Kaarsrecht. Hatsikidee. Ik doe mijn eigen make-up loze ogen dicht en wordt pas weer wakker door de stem van de conductrice 'Dem skwer. Don't forget to check in and check out with your public-transport-chip-card'

Zo stil als het op de heenweg in tram en bus is, zo druk is het op de terugweg. Uit alle uithoeken komen mensen die zich al bellend in een tram wringen.
Levensverhalen worden door het gangpad geschreeuwd.
En dit is het moment waarop ik de tram leuker vind dan de fiets. Want ondanks alle drukte, hitte, stank en ergernis kan geen tv-programma op tegen de soap die ik dagelijks ongevraagd kan volgen.

Mandy is boos op Sanne die toen ze uitgingen ineens sjans had met de vriend van haar broer, waar zij stiekem verliefd op was, terwijl hij ook een vriendin heeft. 'Maar die woont in Thailand, dus dat telt niet'
De jongen met de nette wollen jas en suffe bril heeft iets goed te maken 'ik had niet gezien dat je gebeld had, anders had ik je natuurlijk meteen iets laten horen' - om na het ophangen tegen een vriend/collega te verzuchten 'jezus, hoeveel aandacht heeft iemand nodig?'

En het kleine jongetje in de kinderwagen ziet alles vanuit een ander oogpunt. Hij staart naar buiten en roept ineens 'Kijk! Kijk'. Zijn vingertje wijst door de gore ramen langs de bouwput van het rokin naar het water. 'Boot! Jaaaa, boot!'

Ik zie een rondvaartboot. Juichend kijkt hij naar z'n moeder. Over drie haltes zullen ze met veel moeite zich door naar een deur wurmen, terwijl hij zijn speen verliest. Of een schoentje. Of zijn lievelingsknuffel.
Ach ja. Ze kunnen altijd nog het openbaar vervoer de schuld geven.

Te vroeg om te sloederen

noreply@blogger.com (Marooi) — Mon, 21 Sep 2009 16:07:00 +0000

Om vier uur 's ochtends opstaan omdat je vliegtuig naar Spanje om zeven uur vertrekt, dat is bijna leuk.
Het is iets anders om de trein van 6:51 uur te moeten halen voor je nieuwste coschap.
De tas met slippers en bikini's voelt fijn, ook al is hij zestien kilo (vijf bikini's en acht jurkjes zijn misschien toch overdreven voor zes dagen).
Mijn schoudertas met het KNO-boek erin weegt misschien 800 gram. Loodzwaar om half zeven op de fiets. Het is donker buiten en ijskoud.

Waar is de zon gebleven? En de siesta, en de wijntjes en tapas en alles?

Na een week vind ik KNO toch best leuk. Keel, neus en oor. Heel veel poli en mini-operaties. En die wekker om kwart voor zes, ach, dat went wel.

Dan is het vrijdag. Het is tijd voor het kinderprogramma op de operatiekamer.
Kinderen zijn de leukste patienten. Elke vierjarige met buisjes in de oren is om op te vreten.
Vandaag gaan we sluderen - spreek uit: sloederen. Vernoemd naar meneer Sluder, die deze techniek om kinderamandelen te 'knippen' heeft bedacht.

Het is tien over acht. Een engelachtig jongetje met blonde krullen van twee jaar oud wordt met een maskertje op in slaap gebracht.'Heb je goed gegeten, het is nogal bloederig' zegt de KNO-arts.
Hmmm. Ik was al gewaarschuwd en sta een beetje nerveus in mijn groene pakje te ademen in mijn plastic mondkapje.
Na vijf minuten wordt de peuter een beetje wakker. Dit is het moment. Als de kinderen te diep slapen, slikken ze al het bloed in hun verkeerde keelgat. Dan stikken ze en dat moeten we niet hebben.

Het jongetje wordt overeind gehesen door de anesthesist en we gaan beginnen.
Een klem -die niet zou misstaan in Saw part 5- wordt ruw in zijn mond geduwd. Hierdoor staat zijn mond wijd open. Zijn weggerolde ogen kijken me aan. Ik probeer me op het medisch gedeelte van deze operatie te concentreren. Wat een naar gezicht.
'Kijk, je kan de tonsillen goed zien'- ergens in de keel zie ik inderdaad twee rode bollen, formaat soepbal. Nu pakt de KNO-arts een apparaat wat nog het meest lijkt op een nietpistool met een ijzeren lus eraan.
Met een handig gebaar haakt hij de soepbal erin en draait drie keer rond. Ik word een beetje misselijk.
Met een ferme ruk trekt hij aan het pistool. In het ijzeren schaaltje wat ik vasthoud, ligt ineens de keelamandel. 'Gatverdamme' - ik zeg ineens hardop wat ik denk.
De arts lacht. Binnen twee seconden is ook de andere amandel bruut uit de keel getrokken. Nu zijn de neusamandelen aan de beurt. Met een scherp schraperding wordt er via de keel achterin de neus van het half-verdoofde jongetje gekrast. Knalrood bloed golft in zijn mond. Hij begint te hoesten en proest spetters over ons heen.

Mijn Barcelona-vakantie-bruin verbleekt. Terwijl ik opzij kijk, veeg ik snel wat bloed weg van de sproeten op mijn onderarm.
Het kleine ventje ligt inmiddels op zijn zij. Hij begint zacht te huilen, terwijl er stromen rood spul uit zijn neus en mond druipen.
Na een paar minuten ligt hij in zijn schone bedje op de uitslaapkamer. De waterijsjes liggen klaar. Voor de ouders klinkt het 'knippen' nog wel acceptabel. Zij hebben geen weet van de slachtpartij die ik net heb gezien. Ik ben geshockeerd.

Het is kwart over tien. Na drie keer sluderen ben ik er een beetje aan gewend. Die kindjes herinneren zich niets en zitten vrolijk tv te kijken als ik ze wakker zie.

Maar van mij mag het -als het dan toch moet- wel 's middags.
Dan kan ik nog even een siesta houden voor ik me voeg bij Team Horror.

Soortesoorte

noreply@blogger.com (Marooi) — Sat, 05 Sep 2009 20:35:00 +0000

Cd van jou, cd van mij
cd van ons allebei...

Acda & de Munnik - De kapitein deel II

Na weken van verven en inpakken en slepen met meubels woon ik nu eindelijk in een ander huis. Samen. Dit is iets nieuws.

De afgelopen zeven jaar was alles in mijn huis van mij.
De bakken met onuitgezochte troep op de kast, de vier-dagen afwas, de stapel met een keertje gedragen kleren - maar niet schoon genoeg voor in de kast... van mij. En mij alleen.
En van mij alleen zijn heel erg veel spullen. Ik kan niet naar de Hema voor alleen een nieuwe gloeilamp. Ik kom terug met een tas vol dingen. In mijn kamer propte ik die spullen met moeite in de ene kast. En alles wat over was in de bakken die ik nog op ging ruimen.

Nu zijn er nieuwe kasten vol met spullen van ons samen. Het past helemaal niet, maar met een beetje goede wil kunnen er best zes stapels jurkjes op twee planken.
De afwas doen we braaf afwisselend. Of allebei niet. Het is bijzonder gezellig.
Maar na een dikke maand samenwonen moeten er nog steeds duizend dingen gebeuren. Er hangt een lange lijst met bovenaan 'HUIS - DOEN' op de koelkast.
Planken ophangen, gaten boren en enge elektrische dingen laat ik over aan de man des huizes.
Maar 'uitzoeken bakken' is wel echt iets voor mij. Ik houd van orde, reinheid en regelmaat. Sorteren is leuk. Toen ik drie jaar was, dacht ik dat het 'soortesoorte' heette - en toen al had ik een grote voorliefde voor etiketten plakken en in-hokjes-plaatsen. Barbies, lego, verzekeringspapieren - what's the difference?

Ik begin aan de stapels post. Medogenloos beslis ik wat belangrijk is en wat niet. Ik zit op de grond tussen brieven en spullen en maak stapeltjes. Brieven van Cordaan over de veranderingen in de zorg gaan zonder pardon in de vuilniszak, brieven van de belastingdienst gaan op jaar in een map. Ik markeer de verschillende jaren met gekleurde papiertjes. Er is geen grijs gebied.

Als de post gedaan is, is het tijd voor de bakken die uitgezocht moeten worden. Ongezien meeverhuisd heb ik er drie. Vriendje twee. Vijf bakken vol met veters, knopen, opladers van oude telefoons en allerhande frustsels.
Mijn liefde voor soortesoorte bekoelt met de minuut.
Na acht uur ben ik klaar. De vloer is weer leeg. Ik overzie het slagveld.
In de open kast staan bakjes met gesorteerde spullen. Heel veel bakjes.

In de bakjes staan de stille getuigen van jaren verzamelwoede. En niet alleen van mij.
Samen hebben wij onder andere 14 rollen plakband, 23 AA batterijen, 12 paar veters, 78 pennen, 5 veertig Watt lampen met kleine fitting, 9 oogpotloden en genoeg tampons voor iemand die vier maanden aaneengesloten ongesteld is. Als het wc-papier ooit opraakt zijn er in dit huis minimaal 5 pakken servetten aanwezig om toch zacht de billen te kunnen afvegen.

Verbaasd kijk ik naar de troep.

Wat moeten we bijvoorbeeld met het plakband?
Gelukkig is het over drie maanden Sinterklaas. Cadeautjes zijn er in overvloed. Ik heb meteen inspiratie:

Sint en Piet wisten niet
dat het bij jou zo donker was
dus hierbij vijf lampen
en 12 keer een limonade-glas

Eng

noreply@blogger.com (Marooi) — Mon, 17 Aug 2009 22:08:00 +0000

Griezelen is fijn. Eng, maar leuk.
Al in de middeleeuwen zaten mensen om een vuurkorf te luisteren naar griezelverhalen van de troubadours. Hofdames gilden het uit. De onthoofde ridder - hoeeeeiii!

Edgar Allen Poe. Dracula. Saw 1 tot en met 5.
Mensen vinden horror leuk. Het bevestigt even dat je zelf leeft, dat het fijn is dat al die spanning en goorheid aan jouw huis voorbijgaat.

En het is fascinerend. Seriemoordenaars, patroonherkenning. Er staat een volle plank in mijn nieuwe boekenkast met goedkope thrillers.

Ik ben geen uitzondering. Sensatiezucht, misschien. Maar series als Bones en Law & Order kunnen mij ontzettend gelukkig maken. Even lekker een uur spanning. Het forensisch onderzoek blijft boeiend. Deze blauwe plek is duidelijk een teken van stomp trauma - het klinkt me als muziek in de oren.

Dus solliciteerde ik voor een coschap binnen de forensische geneeskunde.
En ik kreeg de plek. Yes!
Vandaag was iedereen bij de introductie-bijeenkomst jaloers. Er was maar 1 plek. Die heb ik.
Hoera, moord & doodslag.

Maar vanaf morgen kan ik niet even snel doorspoelen zonder geluid bij 'enge stukjes'.
Ineens besef ik me dat meelopen met de gemeentelijk lijkschouwer misschien wel heel erg naar is.
Mijn coole beeld van de geweldige superspeurderdokter die het wel even allemaal oplost met DNA-bewijs en steekpatronen - het wordt echt.
En ik ben een beetje bang.
Want bloed op tv kleeft en stinkt niet.
Afschuwelijke verwondingen in een boek verdwijnen meteen als de wasmachine piept.
Back to reality.

Mijn mix van fascinatie en angst ga ik testen. Want ben ik een echte stoere dokter, of kan ik niet tegen de narigheid van de dood?

Ik vind het eng. En ook een beetje leuk.
Over twee weken is het lied van de troubadour uit. De komende dagen moet deze hofdame haar bijna geslaakte kreten voor zich houden. Er is geen kampvuur, alleen een witte tent.
We zullen zien.

Eerste hulp

noreply@blogger.com (Marooi) — Thu, 23 Jul 2009 21:10:00 +0000

want you to take me to the H,
take me to the O,
want you to take me to the S,
take me to the P,
want you to take me to the I- T- A- L.
want you to take me to hospital
HOSPITAL

The Faint - Take me to the hospital

De Spoedeisende - ookwel Eerste - Hulp.
Chaos. Piepers gaan continue af en overal lopen en rennen mensen. Gordijn open, gordijn weer dicht. Bloed. Pijn.
De 'shock-room' is een kamer ingericht voor Erge Dingen. Hier worden mensen neergelegd op een harde plank als ze zijn binnengebracht met de ambulance of de trauma-helikopter.
Er staan apparaten om zo snel mogelijk ook binnenin de patient te kijken en als ze niet goed genoeg ademen, is er via een buisje in een paar seconden een rechtstreekse weg van het ademapparaat naar de longen.

Naast een anaesthesist en de assistent-neurologie kijk ik naar de man op de harde plank. Hij is tegen een auto aangefietst. Dat is geen goed idee.
Het is druk. Er staan minstens negen witte jassen om hem heen. Mijn taak is duidelijk. Kijken, kijken, niet aankomen en vooral: niet in de weg staan.
Dus dat doe ik, met tegenzin. Ik wil zelf wat doen!
Er worden plakkers op hem geplakt om zijn hart in de gaten te houden, iemand knijpt in een ballon en zijn kleren worden opengeknipt om te kijken of er niet ergens een grote verstopte wond zit.
Ondanks mijn passieve houding schiet de adrenaline door mijn lijf. Spannend!
Dit is pas echt wat dokters doen. Dichter bij ER en Grey's Anatomy kom ik niet.
Ik was even vergeten hoe leuk ik het vind op de eerste hulp. Maar nu weet ik het weer. Huppakee, actie.
Misschien moet ik voor ik echt kies wat ik ga worden, eerst maar een jaartje ervaring opdoen als Spoed-arts.

Maar, twee weken later, als we na een weekend feesten in Duitsland terugrijden over de Autobahn, staan ineens de auto's voor ons stil.
Op het nippertje schuift onze vriend en geweldige chauffeur ons voertuig schuin tussen een bus en de vangrail. Om ons heen vliegen de brokstukken door de lucht. We halen voorzichtig adem en zeggen even niets. Wij zijn okee. Gelukkig. Na een paar minuten durven we uit te stappen en rond te kijken.

Het is een ravage. Zo ver als we voor en achter ons kunnen zien staan verfrommelde auto's en groepjes verslagen mensen. Sommigen huilen. Ik lag net te slapen op de achterbank. Nu is ineens alles anders. Aarzelend komt de gedachte op. 'Doe iets! Jij vond de spoed toch zo leuk? Zie jij een ambulance? Kom op!'
Overal zie ik flitsen van Erge Dingen, maar nergens is een shockroom en iemand met de skills om te intuberen.
Nog trillend van de schrik klim ik achter een vriend aan over een kapotte auto, op weg naar een man die volgens zijn verhaal 'allemaal bloed ophoest'.

Mijn hele lijf verkrampt. Nee! Ik wil dit helemaal niet. Vanochtend lag ik om half negen pas in m'n tent. Ik ben niet voorbereid. Ik weet niet eens wat ik moet doen bij bloed hoesten. En hier zijn geen tien verantwoordelijke witte jassen om 'het beleid' mee te overleggen.

Met zo'n rustig mogelijk gezicht loop ik naar de meneer. Hij zit op de vangrail. Op de grond ligt een plasje bloed. In mijn beste Duits vraag ik wat er gebeurd is. Hij kan niet praten, maar is wel bij bewustzijn en hij haalt redelijk normaal adem. Hoera.
Zijn hysterische vrouw gilt in mijn oor, maar in de verte hoor ik sirenes. Wat een opluchting.
Ik laat het Duits maar zitten en zeg in het Engels dat ze allebei rustig moeten blijven en moeten wachten op de ambulance.
Volgende. Weer iemand die nog adem kan halen en wakker is. Okee. So far, so good.

En dan zit ik ineens op mn knieen naast een dubbelgevouwen Audi. Het dashboard zit in het rechterbovenbeen van de bestuurder. Ik kan niet zien wat eronder zit. Gatver.
Hij kreunt. Een beetje misselijk ben ik blij dat ik geen schaar heb om kleren open te knippen en op zoek te gaan naar wonden.
Niet bewegen en wachten tot er iemand komt die wel iets kan doen, is mijn advies. Ik wijs een omstander aan als 'wakkerhoud-verantwoordelijke' en laat ze alleen.

Onze auto moet aan de kant voor de ambulance. Snel stap ik in. En voorlopig stap ik niet meer uit. Ik kruip op de achterbank en ben behoorlijk teleurgesteld in mezelf.
Over een paar maanden ben ik dokter. En ik kan nog niets.

In kijken en niet aankomen ben ik inmiddels hartstikke goed.
Maar daar heeft buiten het ziekenhuis niemand wat aan.
Eerste hulp is helemaal niet zo leuk als je echt de eerste bent.
Nog een paar maanden om daar iets aan te doen.

Vissen

noreply@blogger.com (Marooi) — Wed, 08 Jul 2009 22:49:00 +0000

You must say things like micturate, defaecate, intercourse
You can't say things like pissing, shitting and fuck
Although they're the same, although it's a pain,
you've got to use the Latin name

Amateur Transplants - Dorsal Hord Concerto

Na al onze training in Medisch Communiceren is het onwaarschijnlijk dat - van alle dingen die wij (bijna) dokters fout kunnen doen - dit nu juist fout gaat.
Met in ons hoofd de Latijnse geheimtaal en alle afkortingen (die per specialisme ook nog verschillen) proberen we naar de patient toe alles zo duidelijk mogelijk uit te leggen.
Rustig, helder en empatisch.
Lief, begrijpend en soms een beetje streng.

De onaardige arts die slecht nieuws binnen een minuut naar de familie schreeuwt en weer verdwijnt, is van een andere generatie.
Wij zijn met vele uren 'praat-les' new and improved. Wij kunnen het wel.
Wij zijn duidelijk, we leggen alles goed uit en kunnen kort en bondig ons verhaal vertellen.

Maar soms begrijpen wij dokters elkaar verkeerd.

Mijn beste vriendin is al dokter. Op de eerste hulp kreeg zij een telefoontje van een collega-dokter. De collega wilde een patient insturen. De patient was een gezonde jongeman die pijn had en bloed verloor vanuit een plek waar dat niet hoort.
Ze vertelde zijn medische voorgeschiedenis (blanco) en iets meer over de klachten. Ze voegde er aan toe dat de man het afgelopen weekend voor het eerst had gevist.
Mijn vriendin nam dit voor kennisgeving aan. Ze vroeg verder naar tekenen van infectie en darmkanker in de familie. Opnieuw herhaalde de collega dat de patient dit weekend voor het eerst had gevist.

Het was erg druk op de eerste hulp. Er lagen minstens vier patienten met verdraaide enkels, acute pijn in de buik en zeer waarschijnlijk een gebroken pols. Vriendin werd een beetje geirriteerd. Ze zag de man voor zich, op het strand, langs de sloot of in een bootje - met een hengel, wachtend tot 'ze gaan bijten'.
'Ik begrijp niet hoe dat relevant is' snauwde ze in de telefoon.
De collega reageerde fel: 'dat lijkt me HEEL relevant, dat heeft hij nooit eerder gedaan.'
Vriendin was er klaar mee. Geheel volgens de regels van de communicatie-lessen vroeg ze om specificatie: 'Hoe kan het feit dat hij dit weekend voor het eerst is gaan vissen nu relevant zijn voor bloedverlies per anum?'

Even hoorde ze niets.
Toen heel hard gelach en 'ik denk dat wel elkaar niet goed begrijpen... Ik bedoel ge-fist. Je weet wel, met een vuist in...'
Oh. Oooooh. Okee.
Met een rood hoofd en onbedwingbaar gegiechel zei vriendin, zogenaamd heel cool: 'Oh ja, dat is wel relevant.'

Hoe kunnen duizend gesprekstechnieken ons voorbereiden op professioneel reageren in dit soort situaties?
Het antwoord is duidelijk en helder - kort en bondig: dat kan niet.
Maar grappig is het wel.

Krokodil

noreply@blogger.com (Marooi) — Fri, 03 Jul 2009 12:26:00 +0000

Dode krokodil op strand van Scheveningen

SCHEVENINGEN -
Wandelaars op het strand van Scheveningen troffen daar donderdagochtend wel iets heel bijzonders aan: een krokodil. Het is een raadsel hoe het dode dier op het strand is terechtgekomen, bevestigde een medewerker van Stichting Dierenambulance Den Haag vrijdag een bericht in het AD. ‘Toen wij de melding kregen, dacht ik eerst nog dat het over een opblaasbare krokodil ging.’

Het dier werd door de politie opgehaald en overgedragen aan de dierenopvang. De medewerker heeft geen idee waar de kaaiman aan is overleden. ‘We gaan ook geen sectie verrichten want dat kost veel geld. We zijn een stichting en moeten al ieder dubbeltje omdraaien.’

De opvang maakt niet dagelijks mee dat ze op pad gaan voor een reptiel. ‘Dit is wel een heel apart iets.’ De medewerker tast in het duister hoe het dier op het strand verzeild is geraakt ‘Het kan van alles zijn. Wie weet had iemand hem als huisdier en overleed de krokodil toen thuis. Wellicht werd het dier toen als grapje op het strand gelegd.’

Ja. Dat is een heel logische verklaring. Want er zijn echt veel mensen met een krokodil als huisdier en een vreemd gevoel voor humor.

What women want

noreply@blogger.com (Marooi) — Fri, 26 Jun 2009 17:47:00 +0000

Een zonnige vrijdagavond.
Op de hoek van de Jacob Israelkade staat een jongen met een grote bos krullen en een skinny jeans enthousiast te zwaaien.
'Ik zag je de hele tijd al aan komen fietsen!' roept hij.
'Ik jou ook!' roept zijn vriend die uit de andere richting komt. Door zijn grote zwarte zonnebril, bijzonder goed gestylede schuine pony en extreem hippe outfit vermoed ik dat hij mode ontwerpt. Ofzo. Studio 80 is gebouwd voor dit soort leuke jongens.
Hij springt van zijn fiets en huppel-loopt naar zijn vriend toe.
Het is net een scene uit een romantische film. Wat schattig.
Ik verwacht een zoen, maar ze doen een boks-handshake en kloppen elkaar stoer op de schouders. 'Hee man!' klinkt het in koor.
Oh. Metro-mannen, besluit ik. Het macho-tijdperk is voorbij, en niet alle lieve jongen zijn meteen homo. Die vooroordelen van mij ook.

In mijn straat fietsen ze ineens achter me.
'... en toen was ze ineens ongesteld.' 'Ja, grappig, Josefien is ook net ongesteld geworden.'
Huh? Onbeschaamd luister ik hun conversatie af. Ze praten hard genoeg.
'Ja dat doen ze samen.' 'Maar Josefien was toch net ongesteld?'
'Nee, eerst was ze ziek en nu is ze ongesteld.'

Ik zeg nooit zo vaak in tien seconden 'ongesteld'. Getver.
De jongens fietsen nu naast me.

'... ja, dat vind ik echt zielig voor Pim. Ze kan niet aan de pil. Hormonen enzo.'
'Waarom neemt ze dan geen spiraal?' 'Dat is echt kut man, een spiraal.'
'Ja, maar dit is elke maand kut, wat zou je liever willen?'

Ze steken over. Verbijsterd vraag ik me af waar ik net naar luisterde.
Was dit wat de feministen in de jaren '70 voor ogen hadden?
Begrijpende, aardige, goedgeklede jongens van nog geen twintig die nadenken over meisjesproblemen.
Ja, dat klinkt goed.
Maar dat ze daar onderling op deze manier over praten...

Moet dat nou?
Is het niet te ver gekomen?

Ik zie het ineens voor me.
Josefien – nietsvermoedend in het Vondelpark, rinkelende oorbellen, vrolijk jurkje, stokbrood en fles rose op haar picknickkleed – gaat naar de wc. Begrijpende blikken van haar vriend en zijn male-buddies.
'Ach gossie, ze is ongesteld.' Ze denken het allemaal.

Ik hoop maar dat een van de over-invoelende mannen dan ook zo wijs is om iets te zeggen in de trant van 'Lekkere billen' als ze wegloopt.

Eilandheimwee

noreply@blogger.com (Marooi) — Mon, 15 Jun 2009 22:15:00 +0000

Hello my love
It's getting cold on this island
I'm sad alone
I'm so sad on my own

Koop- Koop Island Blues

Amsterdam is heerlijk. Vooral in de zomer.
Terras, Vondelpark en de Amstel altijd binnen handbereik.
Ik wil er nooit meer weg.
Ik wil er eigenlijk gewoon nooit weg.

Naar Utrecht is een wereldreis - ver van de eigen grachten, en je moet zelfs met de trein.
Hetzelfde geldt voor Haarlem, Zandvoort, Rotterdam en eigenlijk ook voor Badhoevedorp (ook al kan dat met de bus, of op de fiets).

Ik voel me fijn op m'n eigen eiland, midden in de stad.
Wie heeft een rijbewijs nodig als er fietsen zijn?
Alles wat ik wil, en meer dan dat. Op loopafstand.
Mijn OV-kaart zit het lekkerst in mijn portemonnee, ongebruikt, warm tussen pinpas en bonnetjes van de H&M.

Maar soms moet ik toch de hort op. Niet omdat ik zo nodig de wereld moet ontdekken. Helemaal niet.
Omdat vriendje en vriendinnen zo graag op een ander eiland aan hun carriere willen werken.
Omdat Amsterdam niet meer zo mooi is, als zij er niet zijn.

Na een lange lange reis kom ik aan. Tussen de schapen en weilanden is daar vriendin Maren met salade en witbier en heel veel verhalen over Tanzania en New York. 's Nachts slaap ik naast vriendje in zijn schattige huisje.
's Ochtends, wakker door het geluid van koerende duiven, ontbijten we samen in de zon.
De volgende dagen fiets ik op een rode mountainbike door de duinen.
Volstrekt willekeurig neem ik afslagen. Als het leuk klinkt, ga ik er naar toe. Verder is hier toch niets te doen.
Op zoek naar 'Fonteinsnol' leg ik kilometers af. Tussen de open vlaktes maak ik af en toe een foto.

Water, wolken, zand en heel veel leegte. Alleen is hier anders alleen dan in de stad.
Mijn telefoon heeft geen bereik bij het strandhuisje. Alleen ben ik, met de golven, meeuwen en zonsondergang.
Samen met vriendje - de zomerdokter van Texel -, en met prosecco en olijven en windkracht 5.
Na het weekend heb ik spierpijn van het fietsen, zand in al mijn kleren, duizend extra sproeten en erg weinig zin in Amsterdam.

Vandaag moest ik weer werken. Na vijf dagen stilte vond ik het wel erg druk.
Hier is geen plek voor 'dan maar de andere kant op' als je niet verder kan fietsen. Hier heb ik een doel.

En nu heb ik dus heimwee. Ik ben alleen thuis. Op zich geen probleem.
Maar mijn eigen eiland, vol met gezelligheid, drukte en afspraken, het is niet meer genoeg.
De zon is warmer na een dag door de modder scheuren. Stokbrood is lekkerder met een hap zand.
Vis smaakt beter vlakbij de zee.

Vriendje is het fijnst dicht bij mij.
Ik vind het niet leuk meer.
Het regent hier. Kom maar gauw weer terug.

Taal is zeg maar echt mijn ding

noreply@blogger.com (Marooi) — Thu, 11 Jun 2009 10:52:00 +0000

Dit is zeg maar echt het leukste boek dat ik in tijden heb gelezen.
Hardop lachen in de trein en iedereen herhaaldelijk lastig vallen met voorlezen van grappige stukjes - en ze zijn allemaal grappig.
Koop dit boek!

Confessions of a shopaholic

noreply@blogger.com (Marooi) — Wed, 27 May 2009 21:10:00 +0000

'I don't want something I need. I want something I want. Something pretty.'

Love actually

Geluk zit in 'm in kleine dingen.
De zon, liggen in het park, fietsen over de Schellingwouderbrug.
De slappe lach met vriendinnen, zoenen met vriendje, dansen, hardlopen.
Fijne muziek, lekker eten, dikke boeken en een warme douche.
'Alles, alles, kan een mens gelukkig maken'

Hoewel ik mezelf als redelijk slim inschat, zie ik ook hoe oppervlakkig ik ben.
Rekken vol verschillende katoenen topjes, een paar tweedehands laarzen in mijn eigen maat, grote leren tassen en schattige kleine oorbelletjes.
Mijn chagarijnigheid, verdrietige bui of pre-menstruele emotionele stemming - ze verdwijnen. Meteen.
Op het moment dat ik mijn pinpas door de sleuf haal in een winkel, voel ik een euforisch gevoel naar boven borrelen.
Met drie plastic tasjes vol nieuwe spullen fiets ik vrolijk door de stad.
Lekke banden, regen en wind kunnen mij niet meer deren.

En het maakt niet eens uit wat het is. Kratjes van de Xenos die 'o zo leuk staan in de open kast' zijn net zo goed als een nieuwe jas. Het hoeft ook niet voor mezelf te zijn. Liever niet. Het schuldgevoel en de wetenschap van volgende week boterhammen-met-pindakaas-voor-lunch zijn veel minder erg bij een cadeau.

Het slaat nergens op.
Maar op een druilerige zaterdagochtend, met een kater en opgebouwde vermoeidheid van de week ervoor, verkrijg ik nieuwe energie in de Hema en de smoezelige vintage winkel op de hoek.
Allen kijken is al leuk. Iets kopen is leuker.
Iets kopen waar ik niets aan heb is het leukst.

Doordeweeks heb ik geen tijd om te winkelen. In het weekend vaak ook niet. Zonder salaris werk ik behoorlijk hard. Lange dagen vol ingewikkelde problemen en lange dagen met nog ingewikkelder problemen wisselen elkaar af.
De enige shopping experiences die ik heb zijn in de supermarkt en op de Geneeskunde-afdeling van de boekwinkel.
Gelukkig maar.

Hierdoor geniet ik dubbel van picknicks in het park, lang uitslapen en hard meezingen met Alicia Keys op een avond alleen thuis. Het herlezen van mooie boeken kost niets. En sinaasappelsap en de weekendkrant op het balkon werken ook tegen de stress van een werkweek.
De balans is moeiijk. I want something that I want. Something pretty.
Shoppen is fijn, maar niet het allerallerleukste. Op het terras denk ik met tegenzin aan paskamers en de rij voor de kassa.
Ik leun achterover en ontspan. Vandaag geen tassen aan mijn fiets-stuur. Morgen ook niet.

Want zelfs tien nieuwe jurkjes wegen niet op tegen twee dagen vrije tijd.

Nachtdienst

noreply@blogger.com (Marooi) — Mon, 18 May 2009 22:25:00 +0000

Slapen. Ik wil het. Maar het lukt niet.
Het mag wel. Het moet zelfs. Het is al laat.
Lichten uit, lenzen uit, pyjama aan en ogen stijf dicht.

Over vijf uur gaat mijn wekker alweer. Kom op zeg. Morgen heb ik spijt van deze minuten, dat weet ik nu al.

Maar ik hoor de tram nog rinkelen op de hoek. Er loopt iemand heel hard te schreeuwen op straat.
Een brommer raast. Ik ben nog zo vreselijk wakker.

Toen ik vorige week nachtdienst had, wilde ik niets liever dan slapen. Om vier uur 's ochtends werden vrouwen binnen gebracht om te bevallen. Met rode slaapogen moedigde ik ze aan. 'Goed zo, duwen, harder, kom op, je kan het'.
Ze geloofden in mijn enthousiasme.

Terwijl ik verlangde naar kussens, een zacht dekbed en vooral een horizontale positie, stond ik op te grote klompen onder een tl-buis een placenta te onderzoeken.
Het zag er goed uit. Ik niet. Met enige moeite deponeerde ik het glibberige ding in de bak in de vriezer. Zo.
Over drie uur is de ochtendoverdracht. Nog even volhouden. Nog maar vier dagen als deze.

Op het balkon at ik om tien uur 's ochtends een bakje yoghurt in de zon. Om me heen stonden mensen op, klaar om aan de dag te beginnen. Ik verstopte mijn hoofd onder de dekens en zette mijn wekker op 17:30 uur.
Net wakker na een dag vol slaap-interupties stond ik in de keuken om eten te koken voor mezelf en vriendje. Met lange tanden werkte ik me door mijn favoriete pasta-met-rode-saus. Hij lachte me uit. 'Ochtendhumeur?'
Door de avondzon fietste ik naar het ziekenhuis.

Eenmaal binnen voelde het helemaal niet als avond. Huppakee, zes nieuwe opnames en evenzoveel infusen om te prikken. Gaat-ie-lekker? Ik ben net wakker.
Daar houdt niemand rekening mee, en in de dienst al helemaal niet.

Om acht uur 's ochtends was het eindelijk tijd voor het afwisselen van de wacht. Hoera! Als een zombie fietste ik langs de Rai. Ughhh. Mijn bed. Nu. Om me heen zag ik mensen in de andere richting fietsen, maar wel met dezelfde blik in hun ogen.
Een lange nacht werken voelt soms hetzelfde als een korte nacht slapen.

En nu is het bedtijd. Alweer twee weken geleden had ik nachtdienst. Ik zou inmiddels gewend moeten zijn aan een gezond ritme. Half zeven opstaan. Op tijd gaan slapen. Maar na anderhalf jaar coschappen en vier jaar studie is opstaan nog steeds niet mijn sterkste punt. Morgenochtend word ik weer wakker met het enthousiasme en de leergierigheid van mijn dode goudvis. Dat weet ik nu al.

Alles went, behalve de wekker.

Hulpverlening

noreply@blogger.com (Marooi) — Sun, 10 May 2009 18:09:00 +0000

Hij zit in de isoleercel. Op de camera vanuit ons veilige werkstation bekijk ik hem en wat hij doet.
Hij doet niets. Hij zit op een gestoorde-gek-bestendige rubberen stoel te wachten.
De afgelopen drie maanden is hij al vijf keer in deze cel geweest. Hij weet wat er gaat gebeuren.
We gaan met hem praten. Hij geeft braaf antwoord op onze vragen.
Nee, hij is niet boos. Ja, hij wil naar huis.
Hij gedraagt zich goed.
Hij snapt niet dat hij hier is omdat hij ruzie heeft gemaakt. Zijn moeder was erg bang en heeft twee keer de politie gebeld.
Maar hij wilde alleen maar nieuwe sigaretten en die kreeg hij niet. Logisch dat hij boos werd.
Een verslaving is ook een ziekte.

Terwijl wij hem observeren, staat er een heel brede grote kale bewaker naast ons.
De meneer op de stoel giechelt als we binnenkomen. We begrijpen niet goed waarom. 'On-invoelbaar lachen' schrijven we in ons dossier.
Ikzelf doe niets. Ik probeer gewoon zo min mogelijk bedreigend en dokter-achtig over te komen.
Na een mislukte poging gezicht-in-de-plooi vandaag bij een huisbezoek ('Kijk dan, zij is wel bang'), probeer ik heel hard niet te denken aan de voorgeschiedenis van deze patient. Fysiek geweld. Bedreiging. Vijf keer crisisdienst in drie maanden.
'Intuitie is je beste vriend' vertelden ze mij ter voorbereiding. Intuitie speelt met mij.
Want deze meneer in de cel vind ik lief.
Hij doet z'n best en hij snapt het gewoon allemaal niet -'patient is cooperatief bij onderzoek' en 'zwakbegaafd' - het staat genoteerd.

We zijn eruit.
Hij moet terug naar huis. De crisisopvang is niet bedoeld voor zwakbegaafde jongens die af en toe boos worden op hun moeder. We kunnen hem niet opsluiten, ook al zou hij dat wel prima vinden.
Hij is niet gek genoeg.
In overleg met de baas Psychiatrie brengen wij hem zelf terug. Zijn moeder was bang, we moeten haar dus geruststellen.
Maar bij het huis aangekomen, is zijn moeder niet thuis. Ze neemt haar telefoon niet op.
Het huis is volgepakt met allemaal troep. Hij heeft er een eigen kamer met posters van de Spice Girls aan de muur.
Hij pakt zijn spullen uit de plastic politie-tas en doet zijn best om zijn kettingen uit de war te halen. Voorzichtig legt hij al zijn kostbaarheden naast elkaar neer op een tafeltje.
Op de gang staat een bijna opgebrande kaars op een houten kastje. Wanneer we zeggen dat dat gevaarlijk is, blaast hij hem uit. Hij gaat zitten en ziet er tevreden uit.
We gaan weg.

Op het 'hoofdkwartier' schrijven we een verslag. De volgende morgen is er overleg. Want wat moeten we met deze meneer?
Er zijn plekken om uit te zoeken wat er aan de hand is en elke dag komt er iemand om te kijken hoe het met hem gaat. Maar dat werkt onvoldoende.
's Avonds, wanneer hij soms boos wordt en zijn moeder niet weet wat ze moet doen, dan belt de politie de crisisdienst.
En vervolgens gebeurt er niets.
Voor meneren die zwakbegaafd zijn en psychiatrische problemen hebben, is er geen oplossing.
Daar is geen opvang voor. 'Zij slippen er altijd doorheen' zegt de psychiater.

Ik vind het zielig. Ik zie hem voor me, in dat volgepakte huis, een beetje rondscharrelend. Zijn moeder wil voor hem zorgen. Al dertig jaar is dit haar kind. Maar nu is hij groot. Wanneer hij boos is, is het jammer dat hij zo groot is geworden.
Want als hij haar duwt, duwt hij harder dan haar lijf kan hebben.
Dan wordt zij bang. Dan belt zij de politie.
En dan komt hij weer bij ons.
Dan begint alles weer van voor af aan.
Ik moet maar psychiater worden.
Werk genoeg.

Niet eens vijftig

noreply@blogger.com (Marooi) — Thu, 23 Apr 2009 04:59:00 +0000

(...)
Why wait any longer for the world to begin
You can have your cake and eat it too
Why wait any longer for the one you love
When he's standing in front of you

Bob Dylan - Lay lady lay

Het is gebeurd. Hopen op toch een nieuw stukje 's ochtends, het hoeft niet meer.
Geen verdrietig verhaal, geen melancholisch gedoe over de hond, geen observaties van Amsterdam. Geen rokjesdag.
De koek is op.

Martin Bril is dood.
Hij werd niet eens vijftig jaar oud.

Vandaag is geen dag om te lachen.

The Whitest Outfit Alive

noreply@blogger.com (Marooi) — Tue, 14 Apr 2009 17:32:00 +0000

Well it's clear where the cutting line
Woke up deep for the longest time.
But I can't offer any help.
You must do this all by yourself.
And no love can be guaranteed.
It don't come with no warranties.
So wake up, or wake up alone.
If you want me, show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage. Show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage. Show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage.

The Whitest Boy Alive - Courage

Afgelopen zaterdag trad The Whitest Boy Alive op. Het was geweldig.
Doorweekt van het zweet stond ik in mijn zwarte glitterjurkje te springen.
De hele vakantie was geweldig. Zon, park, terras en vooral lang uitslapen. Heerlijk.

Vanochtend ging om half zeven de wekker.
Het kostte twee keer snoozen en heel veel moed om op te staan. Bah.
Op de helft van de coschappen leek het ineens een onoverbrugbaar lange periode van handen geven, leuk doen en veel leren.
Ik wil niet meer leren. Ik wil NU dokter zijn.

Toen ik na een fietstocht door de zon in het ziekenhuis aankwam, was ik alweer een beetje vrolijker.
Ook wel spannend, iets nieuws. Precies weten wat je moet doen kan ook saai zijn.
En toen ik mijn nieuwe werkkleding had aangetrokken, voelde het ineens wel stoer.
Witte gympjes, een witte broek en een lange witte jas.
Ik leek wel een dokter.
Nog maar acht maanden, dan ben ik het.

Soms is het even niet meer leuk. Bloed, zweet, tranen en hard werken. Stik er maar in. Ik wil niet meer. Ik ga wel gewoon iets doen zonder moeilijke termen en afkortingen.
Maar dan zie je jezelf om half negen 's ochtends in de spiegel in de lift van het ziekenhuis.
Helemaal in het wit. Vrolijke sproeten erbij. Een ouder echtpaar komt binnen: 'Goedemorgen dokter'
Je glimlacht. Bijna. Nog even doorbijten.

Er is wat moed voor nodig.

Here comes my baby

noreply@blogger.com (Marooi) — Wed, 08 Apr 2009 22:47:00 +0000

In the midnight moonlight, i'll be walkin a long and lonely mile
And every time I do, I keep seeing this picture of you

Here comes my baby, here she comes now (...)

Here comes my baby- Cat Stevens

Volgende week begin ik met mijn Gynaecologie/ Verloskunde coschap.
Acht weken vol zwangerschap en vrouwelijke problemen staan me te wachten.
Ik verheug me er niet op.
Vruchtwater en placenta's. Eierstokken en een biologische klok.
Hormonen, de foetale hartslag en inknippen. Ik ben er een beetje bang voor.

Via de kinderafdeling kwam ik altijd binnen als alles al geregeld was. Terwijl de gynaecologe de moeder zat dicht te hechten, hield ik me bezig met de baby. Semi-schoongeveegd en navelstrengloos wist ik heel goed wat ik moest doen.
Via een keizersnede uit de buik gevist bediende ik professioneel de zuigapparatuur die babylongen bevrijdt van ingeslikt amnionvocht.
De vrouwen liet ik met rust.
Die hadden al hard genoeg gewerkt.

Kinderen zijn leuk. Babies ultra-schattig. Bevallingen niet.
Ik kan me er niets bij voorstellen, en tegelijkertijd ook wel een beetje. Pijn is afschuwelijk. Het is nergens goed voor. Kon je maar iemand de schuld geven. Inscheuren klinkt subtiel, maar op de voorbereidende video's heb ik al gezien dat het niet echt scheuren is. Uit het niets knapt een elastiek, dat is een betere omschrijving. Pats! Bloed! Kapot!
Au! AUUUUU!
Ik kan niets met pijn. Ik kan het niet positief ombuigen. Ik ben het meisje met tranen in haar ogen bij het hard stoten van haar teen. Na die video stapte ik extreem voorzichtig op mijn fiets.

Gecombineerd met weeen van tevoren lijkt het me logisch dat moeders niet meteen van hun kroost houden. Dat ze wraakgevoelens zouden koesteren - invoelbaar. Een irreele woede jegens de opstaande tegel die de nagel van mijn grote teen molesteerde, ik ken het gevoel. Ik ben ook een meisje. Zo stoer zijn we niet.
Maar niets is minder waar. De vreugde van nieuw leven schijnt 'by far' op te wegen tegen alle ontberingen.
Er is plek in ons emotionele hoofd voor een glimlach naar de dokters, een zoen voor de papa en een knuffel voor ons pasgeworpen nageslacht.
Zo stoer zijn we blijkbaar wel.

De komende twee maanden ga ik me inleven in deze stoere kant van meisjes. Ik ga m'n meelevendheid in de koelkast zetten en streng meepuffen. Die uitscheurende monstertjes kunnen niet blijven zitten. Echt niet.
Misschien, als ik daarna m'n teen stoot, voel ik het niet. Omdat ik weet hoeveel erger het kan zijn.
Gelukkig heb ik nog vijf dagen vakantie.

In geuren en kleuren

noreply@blogger.com (Marooi) — Fri, 03 Apr 2009 21:00:00 +0000

Wij leven 't heerlikst in ons vèrst verleden:
de rand van het domein van ons geheugen,
de leugen van de kindertijd, de leugen
van wat wij zouden doen en nimmer deden.

Het kind dat wij waren - E. du Perron

Geheugen lijkt ongestoord. Dat schreef ik de afgelopen zes weken heel vaak op.
Men wist wat er zich in het verleden had afgespeeld. Heel goed.
Maar zo simpel is het niet.
Herinneringen worden gekleurd door emotie. Mijn ideeen over de eerste jaren studie zijn extreem positief.
De vervelende practica, het fietsen door de regen, ik weet het nog wel. Maar ik denk er nooit aan.
Vriendinnen, grachten, feestjes en vondelpark voeren de boventoon.
Mijn jeugd is een aaneenschakeling van koninginnedag, verjaardagspartijtjes en huppelen door Durgerdam.
In mijn hoofd is er geen plek voor huilend naar zwemles. De twee voor een belangrijk scheikunde-proefwerk is een grappige anekdote in de 'succesvol gymnasium behaald' -sectie.
Opgeslagen in verschillende vakjes is er een conclusie. Een gedachte. Het leven is mooi.

Situaties halen herinneringen naar boven. Verhalen brengen verhalen met zich mee.
Liedjes uit een bepaald tijdvak betekenen echt iets (Bootylicious = klassenreis Barcelona).
Dat ene t-shirt wat ik nooit aan heb kan ik ook nooit meer wegdoen. Het was mijn favoriete shirt op schoolfeesten in de onderbouw.
En geuren... geuren zijn de bizarste herbeleving-triggers die er zijn.

Per ongeluk kocht ik deze week Fa Coconut douchegel. Het was in De Bonus.
Na een lange dag hard werken liet ik het bad vollopen. Terwijl ik wachtte op een reasonable borstbedekkend waterniveau, keek ik televisie. Het ging over eilanden in Brazilie. Chris Zegers racete in een stoer auto/quad achtig ding over het strand. Hij dronk cocktails met de plaatselijke bevolking. Iedereen liep in bikini. Uit mijn raam zag ik mensen zonder jas. Het waaide nog best hard. Geen temperatuur voor bikini's. Ik deed de gordijnen dicht. Jaloers sloot ik de Amsterdamse lente buiten.

In de badkamer kwam een walm zoete nepkokos me tegemoet.
Moe stapte ik in een warm bad. Van een beetje te heet krijg je al spataderen, dacht ik, terwijl mijn dijen rood kleurden door het gloeiende water. Lui lag ik mijn plannen voor vanavond door te nemen. Pff, ik moet zo eten bij een vriendin. Vermoeiend.
Toen ik eruit stapte, was er een groot schoon badlaken. De schuimvlokken vielen op de grond. Plotseling verdween mijn lamlendige stemming. De geur van weee kokos uit een potje raakte een gevoelige snaar.

Want ineens voelde ik me weer in Thailand.
Met dezelfde douchegel waste ik op Koh Phangang zand en spetters wodka-soda van me af na een avond full moon party.
De volgende ochtend moest ik de kakkerlakken van mijn tandenborstel jagen en werd ik veel te vroeg wakker door de veertig graden Azie-zon. Mijn 'private bathroom' bestond uit een hokje achter mijn kamer met een gescheurd bamboescherm en een ijzeren paal waar op z'n best lichtbruin water uitdrupte. Haren wassen was onmogelijk. De dreadlocks van medebackpackers werden heel begrijpelijk. Ik at padthai als ontbijt. Ik werd nooit helemaal schoon, vrij van zeezout en strand.
Ik was ontzettend gelukkig.

Geheugen lijkt ongestoord.
De zon schijnt. Er zijn vriendinnen en grachten en vondelpark en er is kokos. Daar kan Chris Zegers niet tegenop. De kakkerlakken en het bruine water horen bij een herinnering.
Het leven is mooi.

Deze gedachte bestaat al. Vervangen of annuleren? Dan kies ik voor nogmaals opslaan.
Het is lente. Het leven is mooi-01.

Ontmoedig de kleuter niet

noreply@blogger.com (Marooi) — Tue, 24 Mar 2009 19:30:00 +0000

It's not fair to say we wasted time
In my view we just used it all up

Emiliana Torrini - Fireheads

In de NRC.Next stond pas een wedstrijd. 'Schrijf een column over hoe jij de toekomst ziet'
Dat ging ik doen. De toekomst, daar heb ik wel een mening over. Maar zoals altijd met goede voornemens kwamen er allemaal dingen tussen. De deadline verstreek zonder dat ik een grappig verhaal had kunnen bedenken. Stom. Het onderwerp was breed genoeg. Ik was zelfs al begonnen:

De Toekomst.

Toen ik vijf was, wilde ik afwisselend piloot, kapster en boekenschrijfster worden.
Niemand zei dat piloot misschien niet in mijn vermogen lag qua gebrek aan ruimtelijk inzicht.
Niemand vroeg zich af of dag in dag uit haren knippen wel genoeg uitdaging zou bieden.
Niemand vertelde mij dat de meeste boekenschrijfsters ook nog iets anders zijn, omdat ze niet kunnen leven van alleen boeken schrijven. Alles was mogelijk. Ontmoedig de kleuter niet.

Toen ik twintig jaar was had ik de eerste twee jaar studie afgerond. Niet met de allerbeste, maar ook niet met dramatisch slechte resultaten. We zien wel wat ervan komt. Als niet, dan niet. Het duurt nog zo lang voordat ik klaar ben.
Als ik later groot ben, ga ik wel nadenken over huisje, boompje en beestje. Nu nog even niet.

Maar nu moet ik toch echt kiezen wat ik wil worden. 'Als ik later groot ben' is veel dichterbij dan ik leuk vind.
En ik ben niet de enige. Mijn vrienden en vriendinnen zitten in hetzelfde schuitje.
We zitten op een essentieel punt in ons leven wat betreft toekomstplannen.
Het gaat niet goed met de wereld. Ecologisch en economisch gezien, verkeren we in de slechtste staat sinds tijden. Het geld is op, en we hebben het niet eens gemerkt.
Terwijl wij studeerden zonder haast, begon de toekomst.

Nu zijn we vijfentwintig jaar. Goed opgeleid. We zijn net dokters, advocaten en wetenschappers geworden. We hebben geen huis en geen werk.
Want bij elke baan wordt gevraagd naar ervaring. Heel goed. We hebben ervaring met van alles en nog wat. Maar onze geweldige biertap-skills en bijzonder vermogen om te genieten van een lentedag in het park, dat bedoelen ze niet.

Omdat we aan onze toekomst moeten denken, doen we nu maar wat.
We sturen smekende solliciatiebrieven, zelfs naar die instellingen waar het bijna onhoudbaar was om zes weken coschappen te lopen. Als niet, dan niet - het is geen optie.
We doen het wel, we werken wel heel hard voor weinig geld zonder doorgroeimogelijkheden in een vakgebied dat we niet interessant of leuk vinden.
Als iemand een bijna dokter nodig heeft, met schrijfsterambities, die haren wil knippen en niet bang is om te vliegen, hier ben ik! Voor wat dan ook.
Kritisch zijn kan later. Later als we groot zijn.

Soms dromen we nog. Dan denken we dat we straks de wereld gaan verbeteren. Dat het allemaal wel mee zal vallen. Alles.
Ontmoedig ons niet. We willen het zo graag.

Ik zou iets grappigs gaan schrijven over de toekomst. Maar de uiterste inleverdatum is al voorbij.

Mooie mensen. com

noreply@blogger.com (Marooi) — Sat, 14 Mar 2009 21:27:00 +0000

We hebben een clubje opgericht,
voor mensen met een lelijk gezicht,
je bent erbij,
je bent erbijjjj!

In een raar spotje wordt reclame gemaakt voor... ja voor wat eigenlijk?
'je hebt datingsites en je hebt mooie mensen.com'

Wat? Huh? Dit is een grap. Dat moet wel.
Maar nee hoor. Dit staat er op de site:

MooieMensen.com is een idee wat al eind 2006 ontstond: een exclusieve datingsite die alleen maar toegankelijk is voor mooie mensen. (...)
Uiteraard is er veel research vooraf gegaan aan deze website en wat bleek? Mooie mensen worden vaak helemaal begraven, op "gewone" datingsites, onder de berichten. (...)
In het uitgaansleven worden mooie mensen zelden aangesproken omdat zij toch door hun schoonheid een soort muurtje om zich heen hebben en mensen vaak denken "die is al voorzien of zit niet op mij te wachten"...

Vandaar dat wij bedachten om alle mooie mensen van Nederland onder 1 dak te brengen: een community waar je "onder de jouwen" bent en waar je niet wordt gestalkt of beledigd door hen die geen afwijzing kunnen verdragen. (...) Gewoon eerlijk, iedereen gelijk en dezelfde opties.

Een deskundig team screent de ingestuurde foto's en bepaalt of iedereen voldoet aan de door deze site gestelde criteria voor aanmelding. Rotte appels worden dus vooraf gefilterd en commerciële aanbieders van 0900 nummers of webcambedrijven hebben dus geen kans.(...)

Mijn fascinatie is groot. Maar voordat ik kan kijken wat voor mensen hier aan mee doen, moet ik eerst twee foto's opsturen van mezelf die dan beoordeeld worden door Mariana nog-wat, ex-topmodel.
Zij zal dan beslissen of ik mooi genoeg ben.
Oh jee.
Ik weet niet of ik een eventuele afwijzing wel zou kunnen verdragen hoor.
Dus doe ik het niet. En zal ik dus nooit weten of ik bij haar groepje mooie mensen mag.
Tja.

Ps: Tijdens mijn zoektocht naar dit bizarre fenomeen vond ik ook een tegensite - op zn Brabants: http://www.lillekemeense.com/

Stom wijf

noreply@blogger.com (Marooi) — Sat, 14 Mar 2009 18:44:00 +0000

I'll never take it back
I'll never take it back
I didn't mean to make you cry
I'm not sorry
No, I'm not sorry
No, I'm not sorry

The pigeon detectives - I'm not sorry

Vlakbij het Heineken-plein is de winkel van mijn oom. Wanneer ik een beetje in de buurt ben, ga ik er altijd even heen.
Hij is degene die vol enthousiasme door de winkel mijn naam roept als ik binnenkom. Of ik nu bezweet ben van het hardlopen, brak en smerig in mijn joggingpak aan kom sjokken of doorweekt van de regen binnenstorm, ik krijg altijd een zoen en dikke knuffel. Hij is echt altijd aardig en lief.
Van je familie moet je het hebben. Ik wens iedereen zo'n oom.

Vanmiddag fietste ik in zijn straat. Ik keek alvast door het raam of ik hem zag. In de rustige straat in de Pijp stond een meneer op de stoep. Hij aarzelde of hij voor mijn neus nog over moest steken. Uiteindelijk vond hij van wel. Dat had ik niet verwacht.
Onhandig week ik uit naar links. Ik raakte hem net niet. De man die achter mij fietste en me in had willen halen, moest vol op zijn rem staan.
We stonden nu alledrie stil midden op straat.
'Sorry!' riep ik. De man op de fiets zei dat ik uit moest kijken en dat ik niet de enige op de wereld was. Dat had ik al door.
De meneer te voet voegde er aan toe dat ik hem bijna had aangereden. Ook dat was me niet ontgaan.
'Sorry, ik lette even niet op,' zei ik vriendelijk. 'Nee inderdaad niet. Stom wijf!' beet hij me toe.
Stom wijf? Pardon? Het was toch goed gegaan? Niemand was gewond. Geen blikschade en op zijn broek zaten niet eens modderspatten.
Verbaasd keek ik hem aan. 'Dat hoeft toch ook weer niet.' mompelde ik. De fietser maakte er geen woorden meer aan vuil en vervolgde zijn weg. De andere man stak nu de straat over. 'Domme trut,' was zijn laatste commentaar.
Nou zeg. Ik zeg nooit meer sorry als er niets aan de hand is. Rotwereld.

Woest gooide ik mijn fiets tegen een lantaarnpaal en ging de winkel binnen.
Zeer verontwaardigd vertelde ik over de bijna-botsing tegen mijn oom. '...en toen waren al die mensen boos op mij...'
Hij lachte me niet uit, maar vertelde een verhaal over hoe hij in het donker tegen een boom was gefietst toen hij naar iemand wilde zwaaien. Ik zag het voor me. Mijn oom tegen een boom. Ha!

Opgevrolijkt ging ik boodschappen doen.
Op de Ferdinand Bol stak een meisje al bellend met duizend tassen aan haar arm zomaar ineens het fietspad over. Ik botste bijna tegen haar op. Ik sprong net op tijd van m'n fiets. M'n stuur duwde hard in m'n buik. Au. Stom wijf.
'Sorry!' riep ze. Ik dacht aan m'n oom. 'Geeft niet!' riep ik zo aardig mogelijk terug. Zo.
Mijn karma is weer gered voor vandaag.

Boekenweek

noreply@blogger.com (Marooi) — Tue, 03 Mar 2009 16:08:00 +0000

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen,
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
De tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
De enigen die ons nooit verstoten.

Onvervreemdbaar - Ida Gerhardt

Ineens kon ik het. De geheimzinnige tekens die overal opstonden herkennen. Letters. De M is van Muis en van Marije, Mama, Mooi en Muziek. Samen vormden de letters woorden. Zinnen en verhalen. Wat fijn.
Op zaterdagen gingen we naar de bibliotheek. Tien boeken mocht ik elke week.
Besluiteloos liep ik door de gangen. Zoveel keus. Tien is veel te weinig. Meestal nam ik zoveel mogelijk dikke boeken, dan duurde de week niet zo lang. Op maandag was de helft al uit. Ik las veel te snel.
Jaloers keek ik naar mijn ouders. Kasten vol ongelezen boeken en de krant elke dag, alles stond tot hun beschikking.

Zomervakanties lang verdween ik in de wereld van dappere schildknapen met een brief voor de koning, kleine kapiteins in hun zelfgemaakte boot en van jongens in een oorlogswinter. Ik werd verliefd.
Wanneer we wegmoesten om een mooie bezienswaardigheid in het onbekende vakantie-landschap te bekijken, las ik in de auto verder. Met tegenzin, en vaak omgekocht met een ijsje, stapte ik uit. Mijn nieuwste grote liefde liet ik op de achterbank liggen.
'Te moeilijk voor jou' was een uitdaging en het 12+ tekentje op de band een richtlijn.

Terwijl de vwo4-boekenlijst meestal een bijelkaar gegoogled rijtje van de beste uittreksels was, deed ik mijn uiterste best om me in te leven in de Chinese cultuur van de Wilde Zwanen. Mijn sociale leven leed er nooit onder, maar mijn wiskunde huiswerk wel.
Prioriteiten stellen is net zo makkelijk als heel snel lezen.
Dus bleef ik Harry Potter volgen tijdens college's over de eigenschappen van de Natrium-Kalium poort. Aanwezigheid is verplicht, maar dan alleen in fysieke zin.

En nu heb ik ook kasten vol ongelezen boeken en elke dag de krant. De stapel nog-te-lezen groeit sneller dan de babies bij neonatologie. Er is ook zoveel keus. En tien per week haal ik niet meer. Ik leef niet meer alleen mee met getroubleerde detectives en shopverslaafde meisjes van papier. Er zijn echte mensen die aandacht nodig hebben. Vriendinnen, vriendjes en familie kregen die altijd al, maar nu is er sinds een jaar een nieuwe groep bijgekomen. Patienten.

Tijdens mijn huidige coschap psychiatrie lees ik de hele dag verhalen. De meest bizarre complot-theorieen vullen mijn beeldscherm. De levensloop van het grootste deel van mijn afdeling zou te ongeloofwaardig zijn voor een Arnon Grunberg-roman.

Gisteren fietste ik door de stad op weg naar huis. Ineens had ik zin in een boek van Evert Hartman.
Vechten voor overmorgen. Het gaat over iets met politiek en aanslagen en de toekomst.
Ik heb het boek niet zelf. Ik heb geen bibliotheekpasje meer. Dus ging ik naar de boekhandel. Oh jee.
Ze hadden het niet. De bestelling komt pas binnen over vijf dagen, vindt u dat erg?
Nou best wel, maar ik wil graag normaal overkomen. Dus kocht ik van mijn laatste twintig euro een ander boek.
Elementaire Deeltjes. Dat klinkt veel te moeilijk voor mij. Ik dacht terug aan mijn oude criteria. Dik, zonder plaatjes en het liefst met een te hoge leeftijdsrichtlijn op de kaft. Kom maar op.

Nu wacht ik dus thuis op mijn andere boek. Waar ik zo'n zin in had. En terwijl ik zou moeten studeren op de soorten anti-depressiva, begin ik dan toch in de vervanger. Ik kijk naar de voorkant. De schrijver zijn naam begint met een M. Die letter ken ik al.

Crash

noreply@blogger.com (Marooi) — Wed, 25 Feb 2009 21:52:00 +0000

Drie dagen geleden zat ik een vliegtuig. Naast het vriendje hing ik doodmoe in de oncomfortabele stoel. De afgelopen vier uur had ik voornamelijk tegen hem gezeurd over opschieten, vluchten missen en hoe irritant dit allemaal was.
Tijdens de uitleg over 'hoe te handelen in een noodsituatie' las ik door in mijn goedkope thriller.
Voor de vorm keek ik nog even op de plastic kaart waarop staat waar de reddingsvesten liggen en hoe je die moet opblazen. Ja ja. Alsof je daar tijd voor hebt wanneer je keihard in de Noordzee flikkert.
Onder ons verdween de geweldige stad Londen achter dikke wolken.
Even realiseerde ik me hoe hoog we nu waren en hoe kwetsbaar. Nou ja.
Bah, morgen weer werken en waar moest ik ook alweer heen dan en zou ik nog iets door moeten lezen en en en... Mijn gedachten waren al verder dan het vliegtuig.

Bang voor vliegen ben ik niet. Ik vind het vooral veel gedoe. Douane, lippenspul in plastic zakjes en veel wachten. Stom. En het vliegen zelf is ook al niet echt leuk.
Ter land is wat mij betreft altijd beter dan ter zee of in de lucht.
Zelfs als een mini-vlucht als die van deze week voorbij is, bel ik altijd even naar huis. Ik ben er nog, fijn he.
Eigenlijk slaat dit telefoontje nergens op.
Na een dag werken of een avond stappen bel ik nooit. Terwijl de kans dat ik dan wordt aangereden of van de trap val duizend keer zo groot is.

Vanmiddag zat ik mijn tijd te verdoen op internet. Ineens een bericht: 'Vliegtuigcrash Schiphol'. Terwijl ik vrolijk op mijn fietsje zat in het Vondelpark, stortte er vlakbij Schiphol een vliegtuig neer in een weiland.
's Avonds waren er op het nieuws alleen maar beelden van drie verfrommelde stukken Boeing. Getuigen en ambulancepersoneel vertelden over hun ervaringen.

Ik dacht aan het kaartje dat ik stuurde vanuit Londen, dat nog niet eens is aangekomen.
De mensen in het neergestortte vliegtuig waren waarschijnlijk langer dan drie dagen op vakantie. Ze hebben vast ook kaartjes gestuurd. En naar huis gebeld. 'We zijn er om elf uur, kom je ons dan halen?'
Ik kan me wel iets voorstellen bij een ongeluk met een vliegtuig dankzij reportages, films en mijn favoriete serie.
Maar niet echt.
Zou er iemand hebben gedacht, terwijl het vliegtuig met driehonderd kilometer per uur de modder inschoof: 'Had ik nou maar wel opgelet bij die noodsituatie instructie'?
Of bekneld tussen twee stoelen 'Was ik nou maar aardiger geweest tegen mijn vriend vanmiddag'?
Misschien wel. Misschien ook wel niet. Ik hoop het laatste.

'We're living through difficult and uncertain times' zei Obama vandaag in een toespraak.
Dat is waar. Het gaat over het leven van alledag. Een verhaal met een moraal, en een ontzettend cliche:
Doe maar je best. Je weet maar nooit.