Er was eens...

'Oh... het is wel ECHT hoog'

Mijn stem trilt toch een beetje. Ik kijk naar het karretje wat tergend langzaam omhoog getakeld wordt. De hele baan ziet er een beetje oud en lang niet betrouwbaar genoeg uit.
Moet ik daar in? Elke vijf minuten horen we gegil en het lawaai van een voorbijsuizende wagen.

Gelach. 'Ben je bang?' Helemaal niet. Misschien een klein beetje. Okee, het lijkt me 'niet zo chill'. Ik snap achtbanen sowieso niet. Staan we nu echt al een half uur in de rij om twee minuten compleet door elkaar geschud te worden?
Wat is daar nou de lol van. En er is een reden waarom zwangere vrouwen en kleine kinderen hier niet in mogen. Dat kan nooit goed zijn.

We hebben net een enorme tocht ondernomen om hier te komen. En we zijn zeker niet de enigen. Het laatste weekend van oktober, de seizoensafsluiter, een mooie zonnige dag - het is druk. Mensen overal. Leuke mensen, rare mensen, opvallend veel dikke mensen en heel erg veel kleine drukke schreeuwende mensen.
Om de honderd meter is een tentje waar je ongezond eten kan kopen.
Daar moesten we net nog om lachen.

Nu sta ik een beetje stil naast vriendje. Ik moet niet aan eten denken. Hoog en hard, niet mijn favoriete combinatie.
Ik veeg mijn handen af aan mijn broek. kijk stoer vooruit. Behendig neemt doktervriendje mijn pols op. 'Wel iets sneller...' grijnst hij.
Ja hallo, dit helpt niet.

We stappen in. Het rubberen gordelding trek ik strak aan. Veel te strak blijkt meteen, want ik word halfgewurgd door mijn sjaal onder de beugels. En eenmaal aangetrokken is er geen weg meer terug.

Ratelend gaan we omhoog. En dan... met een rotvaart naar beneden. En overdekop. En in een kurkentrekker, en nog een. Tot we aan het eind ineens een flits zien. Klaar.
Dat viel mee. Het was zelfs leuk!
Op de foto achteraf heb ik een grote grijns op m'n gezicht. Vriendje steekt zijn tong uit naar de camera. Zo geoefend ben ik nog niet.

Aan het eind van de dag en zes attracties verder staan we weer in een rij. De rij voor de auto's naar huis. Behalve het oefenen van mijn knipoog-in-achtbaan-look en veel lopen heb ik sprookjes verteld, koffie gedronken in de herfstzon en heel veel gelachen.
Het heet niet voor niets een pret-park.