On the road

'Ik stond laatst op de tramhalte...'
Jiskefet- Debiteuren Crediteuren

Het openbaar vervoer.
Vaak een bron van ongenoegen. Soms niet. De keren dat ik te laat van huis ga en daardoor te laat aankom, is het de schuld van het openbaar vervoer. En dat ik vergeten ben om boodschappen te doen ook.

Terwijl de wekker onveranderd om half zeven begint te piepen en dagen gevuld lijken te zijn met zieke en zeurende mensen, wordt het 's ochtends steeds later licht.
Niet fijn. Helemaal niet.
Om zeven uur op de tramhalte in de Van Woustraat verbaas ik me iedere dag over de bedrijvigheid. Auto's razen langs de vluchtheuvel waar ik op sta, dappere moeders fietsen met kind voorop langs de stoep en ik ben vrijwel nooit de enige op de halte.

Aan de overkant stalt de baas van van-alles-winkel/slagerij 'Noord Afrika' alvast wat groenten uit. Wat moet hij een heimwee hebben naar de regionen waarnaar zijn winkel is vernoemd. Het is hier buiten donker, de temperatuur van een vrieskist en zo comfortabel als een nog natte handdoek na het douchen.
De tram komt eraan. Hoopvol bewegen de halfslapende forenzen richting de plek waar zij straks de deuropening vermoeden.
Grapje van het GVB: lijn 9 rijdt hier tergend langzaam langs, met het 'niet instappen' bordje af en toe wel en af en toe niet aan. En hij stopt nooit.

In de volgende tram eet ik snel een krentenbol. Tijd om te ontbijten is leuker in het weekend, en zin om om kwart over zes op te staan heb ik niet. Naast mij zit het meisje dat iedere dag haar make-up doet 'on the road'. Zeer behendig trekt ze een zwarte streep eye-liner boven elk oog. Kaarsrecht. Hatsikidee. Ik doe mijn eigen make-up loze ogen dicht en wordt pas weer wakker door de stem van de conductrice 'Dem skwer. Don't forget to check in and check out with your public-transport-chip-card'

Zo stil als het op de heenweg in tram en bus is, zo druk is het op de terugweg. Uit alle uithoeken komen mensen die zich al bellend in een tram wringen.
Levensverhalen worden door het gangpad geschreeuwd.
En dit is het moment waarop ik de tram leuker vind dan de fiets. Want ondanks alle drukte, hitte, stank en ergernis kan geen tv-programma op tegen de soap die ik dagelijks ongevraagd kan volgen.

Mandy is boos op Sanne die toen ze uitgingen ineens sjans had met de vriend van haar broer, waar zij stiekem verliefd op was, terwijl hij ook een vriendin heeft. 'Maar die woont in Thailand, dus dat telt niet'
De jongen met de nette wollen jas en suffe bril heeft iets goed te maken 'ik had niet gezien dat je gebeld had, anders had ik je natuurlijk meteen iets laten horen' - om na het ophangen tegen een vriend/collega te verzuchten 'jezus, hoeveel aandacht heeft iemand nodig?'

En het kleine jongetje in de kinderwagen ziet alles vanuit een ander oogpunt. Hij staart naar buiten en roept ineens 'Kijk! Kijk'. Zijn vingertje wijst door de gore ramen langs de bouwput van het rokin naar het water. 'Boot! Jaaaa, boot!'

Ik zie een rondvaartboot. Juichend kijkt hij naar z'n moeder. Over drie haltes zullen ze met veel moeite zich door naar een deur wurmen, terwijl hij zijn speen verliest. Of een schoentje. Of zijn lievelingsknuffel.
Ach ja. Ze kunnen altijd nog het openbaar vervoer de schuld geven.