Te vroeg om te sloederen

Om vier uur 's ochtends opstaan omdat je vliegtuig naar Spanje om zeven uur vertrekt, dat is bijna leuk.
Het is iets anders om de trein van 6:51 uur te moeten halen voor je nieuwste coschap.
De tas met slippers en bikini's voelt fijn, ook al is hij zestien kilo (vijf bikini's en acht jurkjes zijn misschien toch overdreven voor zes dagen).
Mijn schoudertas met het KNO-boek erin weegt misschien 800 gram. Loodzwaar om half zeven op de fiets. Het is donker buiten en ijskoud.

Waar is de zon gebleven? En de siesta, en de wijntjes en tapas en alles?

Na een week vind ik KNO toch best leuk. Keel, neus en oor. Heel veel poli en mini-operaties. En die wekker om kwart voor zes, ach, dat went wel.

Dan is het vrijdag. Het is tijd voor het kinderprogramma op de operatiekamer.
Kinderen zijn de leukste patienten. Elke vierjarige met buisjes in de oren is om op te vreten.
Vandaag gaan we sluderen - spreek uit: sloederen. Vernoemd naar meneer Sluder, die deze techniek om kinderamandelen te 'knippen' heeft bedacht.

Het is tien over acht. Een engelachtig jongetje met blonde krullen van twee jaar oud wordt met een maskertje op in slaap gebracht.'Heb je goed gegeten, het is nogal bloederig' zegt de KNO-arts.
Hmmm. Ik was al gewaarschuwd en sta een beetje nerveus in mijn groene pakje te ademen in mijn plastic mondkapje.
Na vijf minuten wordt de peuter een beetje wakker. Dit is het moment. Als de kinderen te diep slapen, slikken ze al het bloed in hun verkeerde keelgat. Dan stikken ze en dat moeten we niet hebben.

Het jongetje wordt overeind gehesen door de anesthesist en we gaan beginnen.
Een klem -die niet zou misstaan in Saw part 5- wordt ruw in zijn mond geduwd. Hierdoor staat zijn mond wijd open. Zijn weggerolde ogen kijken me aan. Ik probeer me op het medisch gedeelte van deze operatie te concentreren. Wat een naar gezicht.
'Kijk, je kan de tonsillen goed zien'- ergens in de keel zie ik inderdaad twee rode bollen, formaat soepbal. Nu pakt de KNO-arts een apparaat wat nog het meest lijkt op een nietpistool met een ijzeren lus eraan.
Met een handig gebaar haakt hij de soepbal erin en draait drie keer rond. Ik word een beetje misselijk.
Met een ferme ruk trekt hij aan het pistool. In het ijzeren schaaltje wat ik vasthoud, ligt ineens de keelamandel. 'Gatverdamme' - ik zeg ineens hardop wat ik denk.
De arts lacht. Binnen twee seconden is ook de andere amandel bruut uit de keel getrokken. Nu zijn de neusamandelen aan de beurt. Met een scherp schraperding wordt er via de keel achterin de neus van het half-verdoofde jongetje gekrast. Knalrood bloed golft in zijn mond. Hij begint te hoesten en proest spetters over ons heen.

Mijn Barcelona-vakantie-bruin verbleekt. Terwijl ik opzij kijk, veeg ik snel wat bloed weg van de sproeten op mijn onderarm.
Het kleine ventje ligt inmiddels op zijn zij. Hij begint zacht te huilen, terwijl er stromen rood spul uit zijn neus en mond druipen.
Na een paar minuten ligt hij in zijn schone bedje op de uitslaapkamer. De waterijsjes liggen klaar. Voor de ouders klinkt het 'knippen' nog wel acceptabel. Zij hebben geen weet van de slachtpartij die ik net heb gezien. Ik ben geshockeerd.

Het is kwart over tien. Na drie keer sluderen ben ik er een beetje aan gewend. Die kindjes herinneren zich niets en zitten vrolijk tv te kijken als ik ze wakker zie.

Maar van mij mag het -als het dan toch moet- wel 's middags.
Dan kan ik nog even een siesta houden voor ik me voeg bij Team Horror.

Soortesoorte

Cd van jou, cd van mij
cd van ons allebei...

Acda & de Munnik - De kapitein deel II

Na weken van verven en inpakken en slepen met meubels woon ik nu eindelijk in een ander huis. Samen. Dit is iets nieuws.

De afgelopen zeven jaar was alles in mijn huis van mij.
De bakken met onuitgezochte troep op de kast, de vier-dagen afwas, de stapel met een keertje gedragen kleren - maar niet schoon genoeg voor in de kast... van mij. En mij alleen.
En van mij alleen zijn heel erg veel spullen. Ik kan niet naar de Hema voor alleen een nieuwe gloeilamp. Ik kom terug met een tas vol dingen. In mijn kamer propte ik die spullen met moeite in de ene kast. En alles wat over was in de bakken die ik nog op ging ruimen.

Nu zijn er nieuwe kasten vol met spullen van ons samen. Het past helemaal niet, maar met een beetje goede wil kunnen er best zes stapels jurkjes op twee planken.
De afwas doen we braaf afwisselend. Of allebei niet. Het is bijzonder gezellig.
Maar na een dikke maand samenwonen moeten er nog steeds duizend dingen gebeuren. Er hangt een lange lijst met bovenaan 'HUIS - DOEN' op de koelkast.
Planken ophangen, gaten boren en enge elektrische dingen laat ik over aan de man des huizes.
Maar 'uitzoeken bakken' is wel echt iets voor mij. Ik houd van orde, reinheid en regelmaat. Sorteren is leuk. Toen ik drie jaar was, dacht ik dat het 'soortesoorte' heette - en toen al had ik een grote voorliefde voor etiketten plakken en in-hokjes-plaatsen. Barbies, lego, verzekeringspapieren - what's the difference?

Ik begin aan de stapels post. Medogenloos beslis ik wat belangrijk is en wat niet. Ik zit op de grond tussen brieven en spullen en maak stapeltjes. Brieven van Cordaan over de veranderingen in de zorg gaan zonder pardon in de vuilniszak, brieven van de belastingdienst gaan op jaar in een map. Ik markeer de verschillende jaren met gekleurde papiertjes. Er is geen grijs gebied.

Als de post gedaan is, is het tijd voor de bakken die uitgezocht moeten worden. Ongezien meeverhuisd heb ik er drie. Vriendje twee. Vijf bakken vol met veters, knopen, opladers van oude telefoons en allerhande frustsels.
Mijn liefde voor soortesoorte bekoelt met de minuut.
Na acht uur ben ik klaar. De vloer is weer leeg. Ik overzie het slagveld.
In de open kast staan bakjes met gesorteerde spullen. Heel veel bakjes.

In de bakjes staan de stille getuigen van jaren verzamelwoede. En niet alleen van mij.
Samen hebben wij onder andere 14 rollen plakband, 23 AA batterijen, 12 paar veters, 78 pennen, 5 veertig Watt lampen met kleine fitting, 9 oogpotloden en genoeg tampons voor iemand die vier maanden aaneengesloten ongesteld is. Als het wc-papier ooit opraakt zijn er in dit huis minimaal 5 pakken servetten aanwezig om toch zacht de billen te kunnen afvegen.

Verbaasd kijk ik naar de troep.

Wat moeten we bijvoorbeeld met het plakband?
Gelukkig is het over drie maanden Sinterklaas. Cadeautjes zijn er in overvloed. Ik heb meteen inspiratie:

Sint en Piet wisten niet
dat het bij jou zo donker was
dus hierbij vijf lampen
en 12 keer een limonade-glas