Griezelen is fijn. Eng, maar leuk.
Al in de middeleeuwen zaten mensen om een vuurkorf te luisteren naar griezelverhalen van de troubadours. Hofdames gilden het uit. De onthoofde ridder - hoeeeeiii!
Edgar Allen Poe. Dracula. Saw 1 tot en met 5.
Mensen vinden horror leuk. Het bevestigt even dat je zelf leeft, dat het fijn is dat al die spanning en goorheid aan jouw huis voorbijgaat.
En het is fascinerend. Seriemoordenaars, patroonherkenning. Er staat een volle plank in mijn nieuwe boekenkast met goedkope thrillers.
Ik ben geen uitzondering. Sensatiezucht, misschien. Maar series als Bones en Law & Order kunnen mij ontzettend gelukkig maken. Even lekker een uur spanning. Het forensisch onderzoek blijft boeiend. Deze blauwe plek is duidelijk een teken van stomp trauma - het klinkt me als muziek in de oren.
Dus solliciteerde ik voor een coschap binnen de forensische geneeskunde.
En ik kreeg de plek. Yes!
Vandaag was iedereen bij de introductie-bijeenkomst jaloers. Er was maar 1 plek. Die heb ik.
Hoera, moord & doodslag.
Maar vanaf morgen kan ik niet even snel doorspoelen zonder geluid bij 'enge stukjes'.
Ineens besef ik me dat meelopen met de gemeentelijk lijkschouwer misschien wel heel erg naar is.
Mijn coole beeld van de geweldige superspeurderdokter die het wel even allemaal oplost met DNA-bewijs en steekpatronen - het wordt echt.
En ik ben een beetje bang.
Want bloed op tv kleeft en stinkt niet.
Afschuwelijke verwondingen in een boek verdwijnen meteen als de wasmachine piept.
Back to reality.
Mijn mix van fascinatie en angst ga ik testen. Want ben ik een echte stoere dokter, of kan ik niet tegen de narigheid van de dood?
Ik vind het eng. En ook een beetje leuk.
Over twee weken is het lied van de troubadour uit. De komende dagen moet deze hofdame haar bijna geslaakte kreten voor zich houden. Er is geen kampvuur, alleen een witte tent.
We zullen zien.
