Niet eens vijftig

(...)
Why wait any longer for the world to begin
You can have your cake and eat it too
Why wait any longer for the one you love
When he's standing in front of you

Bob Dylan - Lay lady lay

Het is gebeurd. Hopen op toch een nieuw stukje 's ochtends, het hoeft niet meer.
Geen verdrietig verhaal, geen melancholisch gedoe over de hond, geen observaties van Amsterdam. Geen rokjesdag.
De koek is op.

Martin Bril is dood.
Hij werd niet eens vijftig jaar oud.

Vandaag is geen dag om te lachen.

The Whitest Outfit Alive

Well it's clear where the cutting line
Woke up deep for the longest time.
But I can't offer any help.
You must do this all by yourself.
And no love can be guaranteed.
It don't come with no warranties.
So wake up, or wake up alone.
If you want me, show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage. Show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage. Show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage.

The Whitest Boy Alive - Courage

Afgelopen zaterdag trad The Whitest Boy Alive op. Het was geweldig.
Doorweekt van het zweet stond ik in mijn zwarte glitterjurkje te springen.
De hele vakantie was geweldig. Zon, park, terras en vooral lang uitslapen. Heerlijk.

Vanochtend ging om half zeven de wekker.
Het kostte twee keer snoozen en heel veel moed om op te staan. Bah.
Op de helft van de coschappen leek het ineens een onoverbrugbaar lange periode van handen geven, leuk doen en veel leren.
Ik wil niet meer leren. Ik wil NU dokter zijn.

Toen ik na een fietstocht door de zon in het ziekenhuis aankwam, was ik alweer een beetje vrolijker.
Ook wel spannend, iets nieuws. Precies weten wat je moet doen kan ook saai zijn.
En toen ik mijn nieuwe werkkleding had aangetrokken, voelde het ineens wel stoer.
Witte gympjes, een witte broek en een lange witte jas.
Ik leek wel een dokter.
Nog maar acht maanden, dan ben ik het.

Soms is het even niet meer leuk. Bloed, zweet, tranen en hard werken. Stik er maar in. Ik wil niet meer. Ik ga wel gewoon iets doen zonder moeilijke termen en afkortingen.
Maar dan zie je jezelf om half negen 's ochtends in de spiegel in de lift van het ziekenhuis.
Helemaal in het wit. Vrolijke sproeten erbij. Een ouder echtpaar komt binnen: 'Goedemorgen dokter'
Je glimlacht. Bijna. Nog even doorbijten.

Er is wat moed voor nodig.

Here comes my baby

In the midnight moonlight, i'll be walkin a long and lonely mile
And every time I do, I keep seeing this picture of you

Here comes my baby, here she comes now (...)

Here comes my baby- Cat Stevens

Volgende week begin ik met mijn Gynaecologie/ Verloskunde coschap.
Acht weken vol zwangerschap en vrouwelijke problemen staan me te wachten.
Ik verheug me er niet op.
Vruchtwater en placenta's. Eierstokken en een biologische klok.
Hormonen, de foetale hartslag en inknippen. Ik ben er een beetje bang voor.

Via de kinderafdeling kwam ik altijd binnen als alles al geregeld was. Terwijl de gynaecologe de moeder zat dicht te hechten, hield ik me bezig met de baby. Semi-schoongeveegd en navelstrengloos wist ik heel goed wat ik moest doen.
Via een keizersnede uit de buik gevist bediende ik professioneel de zuigapparatuur die babylongen bevrijdt van ingeslikt amnionvocht.
De vrouwen liet ik met rust.
Die hadden al hard genoeg gewerkt.

Kinderen zijn leuk. Babies ultra-schattig. Bevallingen niet.
Ik kan me er niets bij voorstellen, en tegelijkertijd ook wel een beetje. Pijn is afschuwelijk. Het is nergens goed voor. Kon je maar iemand de schuld geven. Inscheuren klinkt subtiel, maar op de voorbereidende video's heb ik al gezien dat het niet echt scheuren is. Uit het niets knapt een elastiek, dat is een betere omschrijving. Pats! Bloed! Kapot!
Au! AUUUUU!
Ik kan niets met pijn. Ik kan het niet positief ombuigen. Ik ben het meisje met tranen in haar ogen bij het hard stoten van haar teen. Na die video stapte ik extreem voorzichtig op mijn fiets.

Gecombineerd met weeen van tevoren lijkt het me logisch dat moeders niet meteen van hun kroost houden. Dat ze wraakgevoelens zouden koesteren - invoelbaar. Een irreele woede jegens de opstaande tegel die de nagel van mijn grote teen molesteerde, ik ken het gevoel. Ik ben ook een meisje. Zo stoer zijn we niet.
Maar niets is minder waar. De vreugde van nieuw leven schijnt 'by far' op te wegen tegen alle ontberingen.
Er is plek in ons emotionele hoofd voor een glimlach naar de dokters, een zoen voor de papa en een knuffel voor ons pasgeworpen nageslacht.
Zo stoer zijn we blijkbaar wel.

De komende twee maanden ga ik me inleven in deze stoere kant van meisjes. Ik ga m'n meelevendheid in de koelkast zetten en streng meepuffen. Die uitscheurende monstertjes kunnen niet blijven zitten. Echt niet.
Misschien, als ik daarna m'n teen stoot, voel ik het niet. Omdat ik weet hoeveel erger het kan zijn.
Gelukkig heb ik nog vijf dagen vakantie.

In geuren en kleuren

Wij leven 't heerlikst in ons vèrst verleden:
de rand van het domein van ons geheugen,
de leugen van de kindertijd, de leugen
van wat wij zouden doen en nimmer deden.

Het kind dat wij waren - E. du Perron


Geheugen lijkt ongestoord. Dat schreef ik de afgelopen zes weken heel vaak op.
Men wist wat er zich in het verleden had afgespeeld. Heel goed.
Maar zo simpel is het niet.
Herinneringen worden gekleurd door emotie. Mijn ideeen over de eerste jaren studie zijn extreem positief.
De vervelende practica, het fietsen door de regen, ik weet het nog wel. Maar ik denk er nooit aan.
Vriendinnen, grachten, feestjes en vondelpark voeren de boventoon.
Mijn jeugd is een aaneenschakeling van koninginnedag, verjaardagspartijtjes en huppelen door Durgerdam.
In mijn hoofd is er geen plek voor huilend naar zwemles. De twee voor een belangrijk scheikunde-proefwerk is een grappige anekdote in de 'succesvol gymnasium behaald' -sectie.
Opgeslagen in verschillende vakjes is er een conclusie. Een gedachte. Het leven is mooi.

Situaties halen herinneringen naar boven. Verhalen brengen verhalen met zich mee.
Liedjes uit een bepaald tijdvak betekenen echt iets (Bootylicious = klassenreis Barcelona).
Dat ene t-shirt wat ik nooit aan heb kan ik ook nooit meer wegdoen. Het was mijn favoriete shirt op schoolfeesten in de onderbouw.
En geuren... geuren zijn de bizarste herbeleving-triggers die er zijn.

Per ongeluk kocht ik deze week Fa Coconut douchegel. Het was in De Bonus.
Na een lange dag hard werken liet ik het bad vollopen. Terwijl ik wachtte op een reasonable borstbedekkend waterniveau, keek ik televisie. Het ging over eilanden in Brazilie. Chris Zegers racete in een stoer auto/quad achtig ding over het strand. Hij dronk cocktails met de plaatselijke bevolking. Iedereen liep in bikini. Uit mijn raam zag ik mensen zonder jas. Het waaide nog best hard. Geen temperatuur voor bikini's. Ik deed de gordijnen dicht. Jaloers sloot ik de Amsterdamse lente buiten.

In de badkamer kwam een walm zoete nepkokos me tegemoet.
Moe stapte ik in een warm bad. Van een beetje te heet krijg je al spataderen, dacht ik, terwijl mijn dijen rood kleurden door het gloeiende water. Lui lag ik mijn plannen voor vanavond door te nemen. Pff, ik moet zo eten bij een vriendin. Vermoeiend.
Toen ik eruit stapte, was er een groot schoon badlaken. De schuimvlokken vielen op de grond. Plotseling verdween mijn lamlendige stemming. De geur van weee kokos uit een potje raakte een gevoelige snaar.

Want ineens voelde ik me weer in Thailand.
Met dezelfde douchegel waste ik op Koh Phangang zand en spetters wodka-soda van me af na een avond full moon party.
De volgende ochtend moest ik de kakkerlakken van mijn tandenborstel jagen en werd ik veel te vroeg wakker door de veertig graden Azie-zon. Mijn 'private bathroom' bestond uit een hokje achter mijn kamer met een gescheurd bamboescherm en een ijzeren paal waar op z'n best lichtbruin water uitdrupte. Haren wassen was onmogelijk. De dreadlocks van medebackpackers werden heel begrijpelijk. Ik at padthai als ontbijt. Ik werd nooit helemaal schoon, vrij van zeezout en strand.
Ik was ontzettend gelukkig.

Geheugen lijkt ongestoord.
De zon schijnt. Er zijn vriendinnen en grachten en vondelpark en er is kokos. Daar kan Chris Zegers niet tegenop. De kakkerlakken en het bruine water horen bij een herinnering.
Het leven is mooi.

Deze gedachte bestaat al. Vervangen of annuleren? Dan kies ik voor nogmaals opslaan.
Het is lente. Het leven is mooi-01.