It's not fair to say we wasted time
In my view we just used it all up
Emiliana Torrini - Fireheads
In de NRC.Next stond pas een wedstrijd. 'Schrijf een column over hoe jij de toekomst ziet'
Dat ging ik doen. De toekomst, daar heb ik wel een mening over. Maar zoals altijd met goede voornemens kwamen er allemaal dingen tussen. De deadline verstreek zonder dat ik een grappig verhaal had kunnen bedenken. Stom. Het onderwerp was breed genoeg. Ik was zelfs al begonnen:
De Toekomst.
Toen ik vijf was, wilde ik afwisselend piloot, kapster en boekenschrijfster worden.
Niemand zei dat piloot misschien niet in mijn vermogen lag qua gebrek aan ruimtelijk inzicht.
Niemand vroeg zich af of dag in dag uit haren knippen wel genoeg uitdaging zou bieden.
Niemand vertelde mij dat de meeste boekenschrijfsters ook nog iets anders zijn, omdat ze niet kunnen leven van alleen boeken schrijven. Alles was mogelijk. Ontmoedig de kleuter niet.
Toen ik twintig jaar was had ik de eerste twee jaar studie afgerond. Niet met de allerbeste, maar ook niet met dramatisch slechte resultaten. We zien wel wat ervan komt. Als niet, dan niet. Het duurt nog zo lang voordat ik klaar ben.
Als ik later groot ben, ga ik wel nadenken over huisje, boompje en beestje. Nu nog even niet.
Maar nu moet ik toch echt kiezen wat ik wil worden. 'Als ik later groot ben' is veel dichterbij dan ik leuk vind.
En ik ben niet de enige. Mijn vrienden en vriendinnen zitten in hetzelfde schuitje.
We zitten op een essentieel punt in ons leven wat betreft toekomstplannen.
Het gaat niet goed met de wereld. Ecologisch en economisch gezien, verkeren we in de slechtste staat sinds tijden. Het geld is op, en we hebben het niet eens gemerkt.
Terwijl wij studeerden zonder haast, begon de toekomst.
Nu zijn we vijfentwintig jaar. Goed opgeleid. We zijn net dokters, advocaten en wetenschappers geworden. We hebben geen huis en geen werk.
Want bij elke baan wordt gevraagd naar ervaring. Heel goed. We hebben ervaring met van alles en nog wat. Maar onze geweldige biertap-skills en bijzonder vermogen om te genieten van een lentedag in het park, dat bedoelen ze niet.
Omdat we aan onze toekomst moeten denken, doen we nu maar wat.
We sturen smekende solliciatiebrieven, zelfs naar die instellingen waar het bijna onhoudbaar was om zes weken coschappen te lopen. Als niet, dan niet - het is geen optie.
We doen het wel, we werken wel heel hard voor weinig geld zonder doorgroeimogelijkheden in een vakgebied dat we niet interessant of leuk vinden.
Als iemand een bijna dokter nodig heeft, met schrijfsterambities, die haren wil knippen en niet bang is om te vliegen, hier ben ik! Voor wat dan ook.
Kritisch zijn kan later. Later als we groot zijn.
Soms dromen we nog. Dan denken we dat we straks de wereld gaan verbeteren. Dat het allemaal wel mee zal vallen. Alles.
Ontmoedig ons niet. We willen het zo graag.
Ik zou iets grappigs gaan schrijven over de toekomst. Maar de uiterste inleverdatum is al voorbij.
dinsdag 24 maart 2009
zaterdag 14 maart 2009
Mooie mensen. com
We hebben een clubje opgericht,
voor mensen met een lelijk gezicht,
je bent erbij,
je bent erbijjjj!
In een raar spotje wordt reclame gemaakt voor... ja voor wat eigenlijk?
'je hebt datingsites en je hebt mooie mensen.com'
Wat? Huh? Dit is een grap. Dat moet wel.
Maar nee hoor. Dit staat er op de site:
MooieMensen.com is een idee wat al eind 2006 ontstond: een exclusieve datingsite die alleen maar toegankelijk is voor mooie mensen. (...)
Uiteraard is er veel research vooraf gegaan aan deze website en wat bleek? Mooie mensen worden vaak helemaal begraven, op "gewone" datingsites, onder de berichten. (...)
In het uitgaansleven worden mooie mensen zelden aangesproken omdat zij toch door hun schoonheid een soort muurtje om zich heen hebben en mensen vaak denken "die is al voorzien of zit niet op mij te wachten"...
Vandaar dat wij bedachten om alle mooie mensen van Nederland onder 1 dak te brengen: een community waar je "onder de jouwen" bent en waar je niet wordt gestalkt of beledigd door hen die geen afwijzing kunnen verdragen. (...) Gewoon eerlijk, iedereen gelijk en dezelfde opties.
Een deskundig team screent de ingestuurde foto's en bepaalt of iedereen voldoet aan de door deze site gestelde criteria voor aanmelding. Rotte appels worden dus vooraf gefilterd en commerciële aanbieders van 0900 nummers of webcambedrijven hebben dus geen kans.(...)
Mijn fascinatie is groot. Maar voordat ik kan kijken wat voor mensen hier aan mee doen, moet ik eerst twee foto's opsturen van mezelf die dan beoordeeld worden door Mariana nog-wat, ex-topmodel.
Zij zal dan beslissen of ik mooi genoeg ben.
Oh jee.
Ik weet niet of ik een eventuele afwijzing wel zou kunnen verdragen hoor.
Dus doe ik het niet. En zal ik dus nooit weten of ik bij haar groepje mooie mensen mag.
Tja.
Ps: Tijdens mijn zoektocht naar dit bizarre fenomeen vond ik ook een tegensite - op zn Brabants: http://www.lillekemeense.com/
voor mensen met een lelijk gezicht,
je bent erbij,
je bent erbijjjj!
In een raar spotje wordt reclame gemaakt voor... ja voor wat eigenlijk?
'je hebt datingsites en je hebt mooie mensen.com'
Wat? Huh? Dit is een grap. Dat moet wel.
Maar nee hoor. Dit staat er op de site:
MooieMensen.com is een idee wat al eind 2006 ontstond: een exclusieve datingsite die alleen maar toegankelijk is voor mooie mensen. (...)
Uiteraard is er veel research vooraf gegaan aan deze website en wat bleek? Mooie mensen worden vaak helemaal begraven, op "gewone" datingsites, onder de berichten. (...)
In het uitgaansleven worden mooie mensen zelden aangesproken omdat zij toch door hun schoonheid een soort muurtje om zich heen hebben en mensen vaak denken "die is al voorzien of zit niet op mij te wachten"...
Vandaar dat wij bedachten om alle mooie mensen van Nederland onder 1 dak te brengen: een community waar je "onder de jouwen" bent en waar je niet wordt gestalkt of beledigd door hen die geen afwijzing kunnen verdragen. (...) Gewoon eerlijk, iedereen gelijk en dezelfde opties.
Een deskundig team screent de ingestuurde foto's en bepaalt of iedereen voldoet aan de door deze site gestelde criteria voor aanmelding. Rotte appels worden dus vooraf gefilterd en commerciële aanbieders van 0900 nummers of webcambedrijven hebben dus geen kans.(...)
Mijn fascinatie is groot. Maar voordat ik kan kijken wat voor mensen hier aan mee doen, moet ik eerst twee foto's opsturen van mezelf die dan beoordeeld worden door Mariana nog-wat, ex-topmodel.
Zij zal dan beslissen of ik mooi genoeg ben.
Oh jee.
Ik weet niet of ik een eventuele afwijzing wel zou kunnen verdragen hoor.
Dus doe ik het niet. En zal ik dus nooit weten of ik bij haar groepje mooie mensen mag.
Tja.
Ps: Tijdens mijn zoektocht naar dit bizarre fenomeen vond ik ook een tegensite - op zn Brabants: http://www.lillekemeense.com/
Stom wijf
I'll never take it back
I'll never take it back
I didn't mean to make you cry
I'm not sorry
No, I'm not sorry
No, I'm not sorry
The pigeon detectives - I'm not sorry
Vlakbij het Heineken-plein is de winkel van mijn oom. Wanneer ik een beetje in de buurt ben, ga ik er altijd even heen.
Hij is degene die vol enthousiasme door de winkel mijn naam roept als ik binnenkom. Of ik nu bezweet ben van het hardlopen, brak en smerig in mijn joggingpak aan kom sjokken of doorweekt van de regen binnenstorm, ik krijg altijd een zoen en dikke knuffel. Hij is echt altijd aardig en lief.
Van je familie moet je het hebben. Ik wens iedereen zo'n oom.
Vanmiddag fietste ik in zijn straat. Ik keek alvast door het raam of ik hem zag. In de rustige straat in de Pijp stond een meneer op de stoep. Hij aarzelde of hij voor mijn neus nog over moest steken. Uiteindelijk vond hij van wel. Dat had ik niet verwacht.
Onhandig week ik uit naar links. Ik raakte hem net niet. De man die achter mij fietste en me in had willen halen, moest vol op zijn rem staan.
We stonden nu alledrie stil midden op straat.
'Sorry!' riep ik. De man op de fiets zei dat ik uit moest kijken en dat ik niet de enige op de wereld was. Dat had ik al door.
De meneer te voet voegde er aan toe dat ik hem bijna had aangereden. Ook dat was me niet ontgaan.
'Sorry, ik lette even niet op,' zei ik vriendelijk. 'Nee inderdaad niet. Stom wijf!' beet hij me toe.
Stom wijf? Pardon? Het was toch goed gegaan? Niemand was gewond. Geen blikschade en op zijn broek zaten niet eens modderspatten.
Verbaasd keek ik hem aan. 'Dat hoeft toch ook weer niet.' mompelde ik. De fietser maakte er geen woorden meer aan vuil en vervolgde zijn weg. De andere man stak nu de straat over. 'Domme trut,' was zijn laatste commentaar.
Nou zeg. Ik zeg nooit meer sorry als er niets aan de hand is. Rotwereld.
Woest gooide ik mijn fiets tegen een lantaarnpaal en ging de winkel binnen.
Zeer verontwaardigd vertelde ik over de bijna-botsing tegen mijn oom. '...en toen waren al die mensen boos op mij...'
Hij lachte me niet uit, maar vertelde een verhaal over hoe hij in het donker tegen een boom was gefietst toen hij naar iemand wilde zwaaien. Ik zag het voor me. Mijn oom tegen een boom. Ha!
Opgevrolijkt ging ik boodschappen doen.
Op de Ferdinand Bol stak een meisje al bellend met duizend tassen aan haar arm zomaar ineens het fietspad over. Ik botste bijna tegen haar op. Ik sprong net op tijd van m'n fiets. M'n stuur duwde hard in m'n buik. Au. Stom wijf.
'Sorry!' riep ze. Ik dacht aan m'n oom. 'Geeft niet!' riep ik zo aardig mogelijk terug. Zo.
Mijn karma is weer gered voor vandaag.
I'll never take it back
I didn't mean to make you cry
I'm not sorry
No, I'm not sorry
No, I'm not sorry
The pigeon detectives - I'm not sorry
Vlakbij het Heineken-plein is de winkel van mijn oom. Wanneer ik een beetje in de buurt ben, ga ik er altijd even heen.
Hij is degene die vol enthousiasme door de winkel mijn naam roept als ik binnenkom. Of ik nu bezweet ben van het hardlopen, brak en smerig in mijn joggingpak aan kom sjokken of doorweekt van de regen binnenstorm, ik krijg altijd een zoen en dikke knuffel. Hij is echt altijd aardig en lief.
Van je familie moet je het hebben. Ik wens iedereen zo'n oom.
Vanmiddag fietste ik in zijn straat. Ik keek alvast door het raam of ik hem zag. In de rustige straat in de Pijp stond een meneer op de stoep. Hij aarzelde of hij voor mijn neus nog over moest steken. Uiteindelijk vond hij van wel. Dat had ik niet verwacht.
Onhandig week ik uit naar links. Ik raakte hem net niet. De man die achter mij fietste en me in had willen halen, moest vol op zijn rem staan.
We stonden nu alledrie stil midden op straat.
'Sorry!' riep ik. De man op de fiets zei dat ik uit moest kijken en dat ik niet de enige op de wereld was. Dat had ik al door.
De meneer te voet voegde er aan toe dat ik hem bijna had aangereden. Ook dat was me niet ontgaan.
'Sorry, ik lette even niet op,' zei ik vriendelijk. 'Nee inderdaad niet. Stom wijf!' beet hij me toe.
Stom wijf? Pardon? Het was toch goed gegaan? Niemand was gewond. Geen blikschade en op zijn broek zaten niet eens modderspatten.
Verbaasd keek ik hem aan. 'Dat hoeft toch ook weer niet.' mompelde ik. De fietser maakte er geen woorden meer aan vuil en vervolgde zijn weg. De andere man stak nu de straat over. 'Domme trut,' was zijn laatste commentaar.
Nou zeg. Ik zeg nooit meer sorry als er niets aan de hand is. Rotwereld.
Woest gooide ik mijn fiets tegen een lantaarnpaal en ging de winkel binnen.
Zeer verontwaardigd vertelde ik over de bijna-botsing tegen mijn oom. '...en toen waren al die mensen boos op mij...'
Hij lachte me niet uit, maar vertelde een verhaal over hoe hij in het donker tegen een boom was gefietst toen hij naar iemand wilde zwaaien. Ik zag het voor me. Mijn oom tegen een boom. Ha!
Opgevrolijkt ging ik boodschappen doen.
Op de Ferdinand Bol stak een meisje al bellend met duizend tassen aan haar arm zomaar ineens het fietspad over. Ik botste bijna tegen haar op. Ik sprong net op tijd van m'n fiets. M'n stuur duwde hard in m'n buik. Au. Stom wijf.
'Sorry!' riep ze. Ik dacht aan m'n oom. 'Geeft niet!' riep ik zo aardig mogelijk terug. Zo.
Mijn karma is weer gered voor vandaag.
dinsdag 3 maart 2009
Boekenweek
Dit wordt ons niet ontnomen: lezen,
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
Zij waren het van kind af aan.
Hen wenkt een wereld waar de groten,
De tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
De enigen die ons nooit verstoten.
Onvervreemdbaar - Ida Gerhardt
Ineens kon ik het. De geheimzinnige tekens die overal opstonden herkennen. Letters. De M is van Muis en van Marije, Mama, Mooi en Muziek. Samen vormden de letters woorden. Zinnen en verhalen. Wat fijn.
Op zaterdagen gingen we naar de bibliotheek. Tien boeken mocht ik elke week.
Besluiteloos liep ik door de gangen. Zoveel keus. Tien is veel te weinig. Meestal nam ik zoveel mogelijk dikke boeken, dan duurde de week niet zo lang. Op maandag was de helft al uit. Ik las veel te snel.
Jaloers keek ik naar mijn ouders. Kasten vol ongelezen boeken en de krant elke dag, alles stond tot hun beschikking.
Zomervakanties lang verdween ik in de wereld van dappere schildknapen met een brief voor de koning, kleine kapiteins in hun zelfgemaakte boot en van jongens in een oorlogswinter. Ik werd verliefd.
Wanneer we wegmoesten om een mooie bezienswaardigheid in het onbekende vakantie-landschap te bekijken, las ik in de auto verder. Met tegenzin, en vaak omgekocht met een ijsje, stapte ik uit. Mijn nieuwste grote liefde liet ik op de achterbank liggen.
'Te moeilijk voor jou' was een uitdaging en het 12+ tekentje op de band een richtlijn.
Terwijl de vwo4-boekenlijst meestal een bijelkaar gegoogled rijtje van de beste uittreksels was, deed ik mijn uiterste best om me in te leven in de Chinese cultuur van de Wilde Zwanen. Mijn sociale leven leed er nooit onder, maar mijn wiskunde huiswerk wel.
Prioriteiten stellen is net zo makkelijk als heel snel lezen.
Dus bleef ik Harry Potter volgen tijdens college's over de eigenschappen van de Natrium-Kalium poort. Aanwezigheid is verplicht, maar dan alleen in fysieke zin.
En nu heb ik ook kasten vol ongelezen boeken en elke dag de krant. De stapel nog-te-lezen groeit sneller dan de babies bij neonatologie. Er is ook zoveel keus. En tien per week haal ik niet meer. Ik leef niet meer alleen mee met getroubleerde detectives en shopverslaafde meisjes van papier. Er zijn echte mensen die aandacht nodig hebben. Vriendinnen, vriendjes en familie kregen die altijd al, maar nu is er sinds een jaar een nieuwe groep bijgekomen. Patienten.
Tijdens mijn huidige coschap psychiatrie lees ik de hele dag verhalen. De meest bizarre complot-theorieen vullen mijn beeldscherm. De levensloop van het grootste deel van mijn afdeling zou te ongeloofwaardig zijn voor een Arnon Grunberg-roman.
Gisteren fietste ik door de stad op weg naar huis. Ineens had ik zin in een boek van Evert Hartman.
Vechten voor overmorgen. Het gaat over iets met politiek en aanslagen en de toekomst.
Ik heb het boek niet zelf. Ik heb geen bibliotheekpasje meer. Dus ging ik naar de boekhandel. Oh jee.
Ze hadden het niet. De bestelling komt pas binnen over vijf dagen, vindt u dat erg?
Nou best wel, maar ik wil graag normaal overkomen. Dus kocht ik van mijn laatste twintig euro een ander boek.
Elementaire Deeltjes. Dat klinkt veel te moeilijk voor mij. Ik dacht terug aan mijn oude criteria. Dik, zonder plaatjes en het liefst met een te hoge leeftijdsrichtlijn op de kaft. Kom maar op.
Nu wacht ik dus thuis op mijn andere boek. Waar ik zo'n zin in had. En terwijl ik zou moeten studeren op de soorten anti-depressiva, begin ik dan toch in de vervanger. Ik kijk naar de voorkant. De schrijver zijn naam begint met een M. Die letter ken ik al.
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
Zij waren het van kind af aan.
Hen wenkt een wereld waar de groten,
De tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
De enigen die ons nooit verstoten.
Onvervreemdbaar - Ida Gerhardt
Ineens kon ik het. De geheimzinnige tekens die overal opstonden herkennen. Letters. De M is van Muis en van Marije, Mama, Mooi en Muziek. Samen vormden de letters woorden. Zinnen en verhalen. Wat fijn.
Op zaterdagen gingen we naar de bibliotheek. Tien boeken mocht ik elke week.
Besluiteloos liep ik door de gangen. Zoveel keus. Tien is veel te weinig. Meestal nam ik zoveel mogelijk dikke boeken, dan duurde de week niet zo lang. Op maandag was de helft al uit. Ik las veel te snel.
Jaloers keek ik naar mijn ouders. Kasten vol ongelezen boeken en de krant elke dag, alles stond tot hun beschikking.
Zomervakanties lang verdween ik in de wereld van dappere schildknapen met een brief voor de koning, kleine kapiteins in hun zelfgemaakte boot en van jongens in een oorlogswinter. Ik werd verliefd.
Wanneer we wegmoesten om een mooie bezienswaardigheid in het onbekende vakantie-landschap te bekijken, las ik in de auto verder. Met tegenzin, en vaak omgekocht met een ijsje, stapte ik uit. Mijn nieuwste grote liefde liet ik op de achterbank liggen.
'Te moeilijk voor jou' was een uitdaging en het 12+ tekentje op de band een richtlijn.
Terwijl de vwo4-boekenlijst meestal een bijelkaar gegoogled rijtje van de beste uittreksels was, deed ik mijn uiterste best om me in te leven in de Chinese cultuur van de Wilde Zwanen. Mijn sociale leven leed er nooit onder, maar mijn wiskunde huiswerk wel.
Prioriteiten stellen is net zo makkelijk als heel snel lezen.
Dus bleef ik Harry Potter volgen tijdens college's over de eigenschappen van de Natrium-Kalium poort. Aanwezigheid is verplicht, maar dan alleen in fysieke zin.
En nu heb ik ook kasten vol ongelezen boeken en elke dag de krant. De stapel nog-te-lezen groeit sneller dan de babies bij neonatologie. Er is ook zoveel keus. En tien per week haal ik niet meer. Ik leef niet meer alleen mee met getroubleerde detectives en shopverslaafde meisjes van papier. Er zijn echte mensen die aandacht nodig hebben. Vriendinnen, vriendjes en familie kregen die altijd al, maar nu is er sinds een jaar een nieuwe groep bijgekomen. Patienten.
Tijdens mijn huidige coschap psychiatrie lees ik de hele dag verhalen. De meest bizarre complot-theorieen vullen mijn beeldscherm. De levensloop van het grootste deel van mijn afdeling zou te ongeloofwaardig zijn voor een Arnon Grunberg-roman.
Gisteren fietste ik door de stad op weg naar huis. Ineens had ik zin in een boek van Evert Hartman.
Vechten voor overmorgen. Het gaat over iets met politiek en aanslagen en de toekomst.
Ik heb het boek niet zelf. Ik heb geen bibliotheekpasje meer. Dus ging ik naar de boekhandel. Oh jee.
Ze hadden het niet. De bestelling komt pas binnen over vijf dagen, vindt u dat erg?
Nou best wel, maar ik wil graag normaal overkomen. Dus kocht ik van mijn laatste twintig euro een ander boek.
Elementaire Deeltjes. Dat klinkt veel te moeilijk voor mij. Ik dacht terug aan mijn oude criteria. Dik, zonder plaatjes en het liefst met een te hoge leeftijdsrichtlijn op de kaft. Kom maar op.
Nu wacht ik dus thuis op mijn andere boek. Waar ik zo'n zin in had. En terwijl ik zou moeten studeren op de soorten anti-depressiva, begin ik dan toch in de vervanger. Ik kijk naar de voorkant. De schrijver zijn naam begint met een M. Die letter ken ik al.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
