The Whitest Outfit Alive

Well it's clear where the cutting line
Woke up deep for the longest time.
But I can't offer any help.
You must do this all by yourself.
And no love can be guaranteed.
It don't come with no warranties.
So wake up, or wake up alone.
If you want me, show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage. Show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage. Show some
Courage, courage, courage, courage,
Courage, courage.

The Whitest Boy Alive - Courage

Afgelopen zaterdag trad The Whitest Boy Alive op. Het was geweldig.
Doorweekt van het zweet stond ik in mijn zwarte glitterjurkje te springen.
De hele vakantie was geweldig. Zon, park, terras en vooral lang uitslapen. Heerlijk.

Vanochtend ging om half zeven de wekker.
Het kostte twee keer snoozen en heel veel moed om op te staan. Bah.
Op de helft van de coschappen leek het ineens een onoverbrugbaar lange periode van handen geven, leuk doen en veel leren.
Ik wil niet meer leren. Ik wil NU dokter zijn.

Toen ik na een fietstocht door de zon in het ziekenhuis aankwam, was ik alweer een beetje vrolijker.
Ook wel spannend, iets nieuws. Precies weten wat je moet doen kan ook saai zijn.
En toen ik mijn nieuwe werkkleding had aangetrokken, voelde het ineens wel stoer.
Witte gympjes, een witte broek en een lange witte jas.
Ik leek wel een dokter.
Nog maar acht maanden, dan ben ik het.

Soms is het even niet meer leuk. Bloed, zweet, tranen en hard werken. Stik er maar in. Ik wil niet meer. Ik ga wel gewoon iets doen zonder moeilijke termen en afkortingen.
Maar dan zie je jezelf om half negen 's ochtends in de spiegel in de lift van het ziekenhuis.
Helemaal in het wit. Vrolijke sproeten erbij. Een ouder echtpaar komt binnen: 'Goedemorgen dokter'
Je glimlacht. Bijna. Nog even doorbijten.

Er is wat moed voor nodig.