De afgelopen dagen heb ik me beziggehouden met Het Bewegingsapparaat.
Ik zag oude dames met twee kunstheupen en jongetjes die op vakantie in Blanes hun enkels stuk verzwikten.
Mijn taak is het van te voren bepalen of we een foto willen.
We, dat zijn de gezellige orthopedisch chirurg en ik.
Ik wil altijd een foto. En een scan. Ik kan namelijk niets met het bewegingsonderzoek.
Op de eerste hulp heb ik al gemerkt dat als iemand kan staan, zijn been niet perse NIET gebroken is.
En nu moet ik behalve breuken ook inschatten hoe het zit met een van de zes banden die in de knie zitten.
Bij bouwvakkers die een been hebben wat net zoveel weegt als mijn backpack na een half jaar reizen.
Braaf draai ik een beetje heen en weer met het been. Ik hoor geen knapje. Alles zit behoorlijk vast volgens mij.
De dikke man die aan het been vast zit kijkt geamuseerd.
'Doet dit zeer?' vraag ik zo professioneel mogelijk.
'Bij mij niet, maar misschien heb jij morgen wel spierpijn, hahaha' is het antwoord.
Ik lach maar lief en onderdruk de neiging het been met een klap tegen de onderzoekstafel te laten vallen.
Daarna overleg ik met de chirurg. Bij dit overleg moet ik uitleggen wat iemand nog kan. 'Tot hoeveel graden kan hij zijn armen nog abduceren?' vraagt hij.
Abductie. Ehm. Het tegenovergestelde van adductie. Tja.
Het komt er meestal op neer dat ik een beetje zwaai met m'n armen en benen en vooral dingen aanwijs op mijn eigen lijf.
'Hier en ehhh hier doet het een beetje pijn' mompel ik terwijl ik ergens bij m'n schouder tegen een botpunt aanduw.
De chirurg kijkt naar me op dezelfde manier als de dikke man met pijn in z'n knie.
Ik heb wel ambitie. Maar echt. Gisteren heb ik me ingeschreven voor de halve marathon van Amsterdam. In oktober.
Nog acht weken om me voor te bereiden op drie uur achter elkaar rennen.
Vandaag ben ik begonnen. Na vijf minuten kreeg ik steken in m'n zij. Ik hield vol. Zwaar hijgend rende ik door het Sarphatipark. Een kwartier later was ik thuis. Bezweet en buiten adem.
'U moet nu niet meteen marathons willen lopen.'
Ik hoor het de chirurg nog zeggen. Tegen iemand met een ijzeren knie.
Morgen moet ik de hele dag helpen met operaties. Dat wordt zes uur staan.
Met spierpijn op plekken waarvan ik niet eens weet hoe het heet.
Tragisch.
