Ban Aan

Hoezeer ik ook een hekel heb aan alle dingen de je dansend/scheldend/strippend/ zogenaamd grappig op je mobiel kan zetten, net zag ik de reclame voor de Dansende Banaan.
De gele vrucht met armpjes danst een soort macarena en is nog slecht getekend ook.
En toch...

'Wil je deze dansende banaan? Sms dan nu BAN AAN naar ...'
Ban aan.
Ha!

Hier heeft iemand bij Jamba veel plezier om gehad, ik weet het zeker.

Kijken

I'm the nervous watcher
And I watch
Time to turn it on
But I turn it off
Seventy percent of the time I watch
Useless and over the line
Stuck

Nada Surf - Stalemate


Veel kijken en weinig doen. Soms is het zo'n dag.

Om half negen stond ik met een groot groen schort aan in de kelder van het ziekenhuis.
Als een morbide kerkkoor schuifelden we met z'n veertienen in de jurken naar een ijzeren tafel.
Op de tafel stonden vijf grijze bakken met daarin de doodsoorzaak van patienten uit het ziekenhuis.
Aan de hand van hun status moesten we raden wat er gebeurd was.
We wisten het niet.
Binnen twee uur waren de gescheurde aorta's, gigantische levers, zwarte longen en harten vol vet uitgestald.
Als bloed door een ader stroomt van iemand die veel en ongezond eet, dan blijft het op een gegeven moment aan de wand kleven. En nog meer. En nog meer. Tot er niets meer langs kan of de ader knapt.
'Nooit meer patat' siste het meisje naast me. Ik dacht hetzelfde.

Daarna hadden we les met uitvergrote microscoopbeelden van huidkanker.
Na de derde had ik spijt van elke minuut op het strand in de afgelopen twintig jaar.
Getver.
Bij het keel-, neus- en ooronderzoek liet een chagarijnige jongen zien wat er met de mond en tong van mensen gebeurd die drinken en/of roken. Het wordt er in elk geval niet mooier op.
Luisteren naar harde muziek zorgt voor een niet te repareren schade aan je oren. Zucht.
En als je make-up gebruikt, dan heb je kans op ineens een afschuwelijke uitbraak van eczeem. Met pus. Heel duidelijk als je dat ziet op een scherm van twee bij vier.

Doodmoe van een dag 'show and tell' ging ik naar huis.
Bah.

En ik moest ook nog naar een concert in de Melkweg.
Met mijn vriendinnetjes.
Bruin van een vakantie op een tropisch eiland dronken zij vrolijk een biertje, staken een sigaret op en hadden het over extra kaas op de spaghetti. Ik stond erbij en keek ernaar.
Ze leken me behoorlijk gelukkig. En gezond.
Zie je wel. Het valt best mee.
Een stuk blijer fietste ik naar huis.
Nadenken hoeft heus niet altijd.

Thuisgekomen zag ik mijn net nieuwe basilicumplant verdrietig in de keuken staan.
Ik vroeg me af waarom het me nooit lukt om ze langer dan de aankoopsdag in leven te houden.
Geen water, wel water, niets helpt.
De doodsoorzaak blijft totaal onduidelijk. Al trek ik tachtig groene schorten aan.
Nou ja.

Morgen is er weer een dag.

Compassie

Als er ook maar een ding echt belangrijk is voor een dokter, dan is het wel meelevend zijn.
Dat is me na drie weken communicatie training wel duidelijk.
Je moet je kunnen inleven in de patient.
Een niet gemeend 'dat kan ik me voorstellen' is erger dan niets zeggen.
Maar heel vaak kan je je er echt niets bij voorstellen.
En daarom moeten we oefenen.
Heel veel oefenen.

Ook met infusen prikken.
Na de uitleg ga je eerst oefenen op een pop met blauwe streepjes op de plastic hand waar rode vloeistof uitloopt als je er een gat in prikt.
Daarna is er de mogelijkheid om ook op elkaar te oefenen, zodat je zelf weet hoe het voelt om te prikken en geprikt te worden.

Ik vond vandaag dat ik het me wel goed genoeg kon voorstellen.
'Zullen wij zo samen oefenen?' vroeg een meisje uit mijn groepje in de pauze.
'Nee' zei ik. Ze keek me vragend aan.
'Ik wil niet dat er iemand prikt bij mij, dus is het niet eerlijk als ik dat wel van jou verwacht. Ik oefen wel extra in het ziekenhuis. Die mensen hebben dat infuus namelijk nodig.'
Van haar gezicht was te lezen dat ik een harteloos, arrogant, egoistisch en slecht mens was. Nou ja zeg.
Ik ging maar snel een extra koffie halen.
Het is niet dat ik niet wil dat mijn medestudenten vaardige dokters worden, ik kan gewoon niet zo goed tegen pijn. Of bloed.
Tenminste, als het om mijn eigen pijn en bloed gaat.

De arts die het infusen prikken begeleidde, deed het eerst even voor op een jongen uit ons groepje. In een vloeiende beweging deed ze de naald met plastic huls en andere nuttige dingetjes in z'n arm. Het zag er net zo makkelijk uit als op de pop.
Toen ze de pleister er weer aftrok, ging de naald mee. Het bloed droop gezellig over zijn harige jongensarm.
De andere mensen uit mijn groepje zagen bijna allemaal af van het oefenen op elkaar.
Het meisje uit de pauze keek vertwijfeld terwijl twee dappere jongens op elkaar gingen prikken. Natuurlijk ging het mis. Met van pijn vertrokken gezichten keek de geprikte naar de prikker.
Ik voelde met hen mee. Ik wierp een snelle blik op m'n hand, gaaf en zonder blauwe plekken.
De arts keek ook. 'Goeie vaten!'
Mijn handen verdwenen in m'n mouwen. Mooi niet.

Tegen het meisje uit de pauze zei ik pesterig dat als ze zo graag wilde oefenen we nu nog maar een kwartier hadden.
Vijf minuten later zat ze met een gaasje het gat in haar hand dicht te drukken.
De arts legde uit aan de jongen die haar geprikt had dat hij de wand van haar bloedvat stuk gemaakt had en dat ze een flinke blauwe plek zou krijgen. Het meisje was duizelig.

Ik vond mezelf gemeen en haar zielig. Ik kon me nu wel goed inleven in haar gevoelens.
Met dat medeleven zit het wel snor.

Meisjesdingen

Girls can wear jeans
And cut their hair short
Wear shirts and boots
'cause its ok to be a boy
But for a boy to look like a girl is degrading
cause you think that being a girl is degrading
But secretly you'd love to know what it's like
Wouldn't you
What it feels like for a girl

Madonna- What it feels like for a girl


Ik ben een echt meisjesmeisje.
Maar soms denk ik het even.
Was ik maar een jongen.
Dat zou dingen zoveel makkelijker maken.

Vandaag was een lange dag.
Om kwart over zeven was ik in het ziekenhuis om mijn prikskills te perfectioneren.
Hartstikke leuk natuurlijk, witte jas aan en gaan. Maar bij oudere mensen die al compleet blauw geprikt zijn in hun wegrollende aderen is het niet echt een feest.
'Godverdomme' beet een 97-jarige man me toe terwijl hij zijn arm met naald en al wegtrok.
Gelukkig hoorde ik ook veel 'Dank u zuster'.
Deze bijna dokter peinst er niet over om dat te verbeteren.

Daarna hadden we lichamelijk onderzoek. Met tien meisjes en vier jongens uit mijn groepje gingen we leren borsten onderzoeken.
Heel nuttig en ook totaal niet raar. Maar toch. Achter het gele gordijntje checkte ik nog snel even of ik vanochtend om zes uur geen mega streep okselstoppeltjes was vergeten. En ik vond het ook best een beetje koud, zonder kleren.

Ik weet nog dat ik dacht dat het zoveel handiger zou zijn om een jongen te zijn.
Haar overal, gewoon een schoon shirt uit de kast en geen gekloot met mascara.
Geen wax, tampons, bijpassende tassen, meehuilen met Oprah of dat soort dingen.
Lekker makkelijk.

Tijdens de les onderzochten een jongen en een meisje mij om de beurt.
Terwijl ik met het meisje over televisieseries praatte, keek zij hoe het zat met de symmetrie van mijn tepels.
Mijn verlegenheid was meteen weer verdwenen.
Die van de jongen niet.
Met haast afgewend hoofd duwde hij in m'n bovenarm. Hij mompelde iets over 'dat het er wel goed uitzag' en kon niet wachten om het hokje weer uit te vluchten.
Aangekleed lachte ik erom met de meisjes uit m'n groepje.
Op de gang deden we schaamteloos het spel Raad-de-cup-maat, om vervolgens een gesprek te voeren over bh's, fitness en witte jassen.
De vier jongens snelden een lift in zonder ons gedag te zeggen.

Soms denk ik even dat het makkelijker zou zijn als jongen.
Voetbal, afgezakte spijkerbroeken, agressieve computerspellen en toch nog steeds hippe Nikes. Niet bang tijdens horrorfilms. Heerlijk.
Maar na dit soort middagen ruil ik mijn roze dekbed, favoriete lipgloss en Mariah Carey cd's nog niet in voor honderd piemels.
Gelukkig ben ik een meisje.

Boodschappen

Omdat ik gisteren niet was gaan dansen, kon ik vanochtend vroeg naar de supermarkt.
Onder een omhooggeduwd stuk gras vlak bij m'n huis zit een grote Albert Heijn.
De zon scheen.
Intens goed gehumeurd en wakker liep ik erheen.

Vroeger gingen mijn ouders op zaterdagochtend boodschappen doen. Na het ontbijt en de koffie vertrokken ze met boodschappenlijstjes in de auto richting winkelcentrum.
Het was altijd druk, rijen bij de bakker, druk in de supermarkt, nummertjes trekken, wachten.
Mijn broertje en ik zaten zo lang in onze pyjama's te hangen totdat ze terugkwamen met verse bolletjes, lekkere dingen van de slager en als we geluk hadden ook iets van taart.
De kastjes werden opengetrokken en de voorraden weer aangevuld.
Het hoort voor mij zo bij het weekend, bij thuis, bij aan tafel eten en bij Spijkers met Koppen op de radio.

Ik woon al langer dan vijf jaar niet meer in het dorpje aan het water. Ik hoef niet met de auto veel boodschappen doen, want ik woon altijd op loopafstand van een supermarkt, en doordeweeks kan ik ook wel even snel langs de appie. Die is altijd open.
Meestal komt mijn wekelijkse boodschappenmoment neer op zondagavond rond etenstijd. Lange rijen vol brakke mensen en jongens met hockeysticks komen hun last minute eten halen. Niet echt gezellig. Bijna alle schappen zijn leeg.
Als je geluk hebt zijn er nog twee oude halve broden. Iedereen zou liever ergens anders zijn dan hier op dit moment, in de supermarkt.
Ik vind boodschappen niet echt leuk op die manier.

Vandaag ging ik voor het eerst op zaterdagochtend.
Het was helemaal niet druk. Alleen wat oudere mensen, toeristen en een paar ouders met kinderen.
Alles was er nog, de geur van versgebakken brood kwam je tegemoet bij de groenten.
Wat heerlijk.
Snel vulde ik mijn mandje met coschapbestendige dingen. Koffie, sultana's, lekker broodbeleg.
Ik had een Jamie-Oliver-op-de-markt gevoel. Moest de neiging om allemaal tapashapjes te kopen onderdrukken.

En toen.
Een oud vrouwtje met drie bananen in haar karretje stond vertwijfeld stil in een gangpad. Ze keek om zich heen.
Ze zag mij en schoof de kar tussen mij en wat ik wilde pakken.
'Is ehhh is het Pasen?' vroeg ze toen.
'Wat bedoelt u?' zei ik - even totaal van m'n blije boodschap-apropos gebracht.
Ze gebaarde naar een kartonnen toren naast de wijn.
Ik keek er naar. Paaseitjes in vrolijke kleuren lagen hoog opgestapeld.
'Nee,' zei ik met mijn vriendelijkste begrijpende dokter gezicht. 'Het is net februari, ze zijn er vroeg bij.'
'Oh ja,' zei ze en schuifelde verder.
Ze keek verdrietig.

'Gewoon bij Albert Heijn' is de nieuwste slogan van deze supermarkt. Paaseitjes in februari. Noem dat maar gewoon.
Vet zielig! Stomme Albert Heijn.

Mijn optimisme wat betreft zaterdagochtend boodschappen verdween.
Bij de kassa stonden een vader en zijn dochtertje. Het meisje schreeuwde zo hard ze kon om een KinderSurprise. Ze kreeg hem niet.
Ik ga voortaan wel weer op zondagavond.

Dansen

Op het journaal was de verjaardagsvoorstelling van koningin Beatrix in Carre.
Schattige kindjes speelden 'Lang zal ze leven' op een viool.
Er waren ook dansers. Zelfs hele jonge.
Drie jongetjes uit groep acht vertelden dat ze worden gepest omdat ze zo van dansen houden.
'Ik speel altijd meer met meisjes', zei een van hen. 'De jongens houden altijd van voetballen. Ik hou niet zo van voetballen. Ik vind dansen veel leuker.'
Wat lief.
Niet echt om minder mee gepest te worden vermoed ik, maar wel lief.

Dansen.
Ik ben er niet echt goed in. Optreden voor de koningin zit er zeker niet in.
Het bewijs staat op een dvd uit Thailand. Op het strand, 's ochtend om zes uur, dansen Anne en ik op Drum & Bass.
We springen in onze bikini's in het rond. We kijken fanatiek, bewegen onze armen zogenaamd mee op het ritme en struikelen over elkaars benen. Het ziet er niet uit.
Maar het plezier spat eraf.

Dansen.
Normaal als ik op het gebied van beweging en evenwicht ergens niet zo goed in ben, hou ik er meteen mee op. Laat maar zitten. Niets voor mij.
Na drie dagen snowboarden scheurde ik mijn enkelband door midden. Wintersport is voortaan iets waar andere mensen het naar hun zin hebben.
Golfsurfen leek stoer en in Frankrijk kan je dat prima leren. Dat het ook veel van je doorzettingsvermogen vergt en van je vraagt dat je elke lichaamsholte met zeewater laat doorspoelen (inclusief ogen en oren) had niemand erbij verteld.
Leuk zeg. Om naar te kijken.
Trampolinespringen, bergen beklimmen en koorddansen probeer ik maar gewoon niet eens.
Met dansen is het anders.
Dat blijft leuk.
Elke keer weer.

Het is vrijdagavond. Na een week geneeskunde dingen kwam ik doodmoe thuis vandaag. Na de mega grote afwas heb ik geen energie meer om ook te stofzuigen. In m'n joggingsbroek hang ik in bed. Ik zap heen en weer tussen een reportage over verdwenen meisjes op Aruba en Shrek 2. Poehee.
Misschien moet ik maar gaan slapen.
Maar het is wel vrijdagavond. Ik kan ook gaan dansen.
Een meisje uit mijn Alco- groepje is blij als we vroeg klaar zijn, dan kan ze nog even hardlopen voor het donker is.
Mad respect, bewondering en onbegrip.
De enige vorm van lichaamsbeweging die zo'n enthousiasme bij mij op kan wekken is dansen.
Ook al ziet het er niet uit. Ook al struikel ik over m'n eigen benen.

Het jongetje op het journaal begrijpt dat nu al. Meisjes vinden dansen leuker dan voetbal.
Ik denk dat hij heel populair kan worden als hij later groot is. Als andere jongetjes ook gaan dansen en hij de beste is.
Als hij meisjes nog wat kan leren.
En kan vertellen dat hij vroeger danste voor de koningin.