Rellen

Spannend zeg. Wat een lawaai.

"Ik ga nooit meer naar schoo-hool!" en "Amsterdam, Hooligans!"klinkt het in mijn anders zo rustige nette oud-zuid straat.
Al vanaf vorige week vrijdag is er gejoel en gerel en vuurwerk en auto's met kapotte ramen.
De lieve groenteboer op de hoek heeft de deuren gebarricadeerd. De trams rijden niet want er staan ME-busjes op de rails.

De mini-volwassenen met teveel make-up en heel dure jasjes en tasjes rennen gezellig naast jongens die hun pukkels bedekken met een hippe palestina sjaal.
Normaal zitten ze stiekem te roken op de stoep naast mijne. Nu doen ze even net of Ajax-Feyenoord wordt gespeeld op het Museumplein. En zij zijn de F-Side.

Op AT5 kijk ik naar een rechtstreeks verslag.
Op het plein wordt een veertienjarig ventje opgepakt door een agressief ogende agent in een fluorgeeljasje. "Hij deed niks!" roepen zijn vriendjes. Dat is bijna waar. Hij trok om te klieren aan de uitgestoken wapenstok. Slecht idee, want na drie klappen wordt hij door vijf agenten weggesleept naar een busje.
Een jongetje die net uit de trein komt zegt dat hij wel verwacht dat er rellen zijn "Vooral omdat het ook in Amsterdam is. Want daar wonen wel veel asociale mensen".
Ik vind hen allebei schattig en dom. Het lijkt mij beter dat ze gewoon weer naar school gaan.

1040 uur is veel en nutteloze tussentijd is heel irritant.
Toen de Tweede Fase werd ingevoerd staakten wij ook. We hingen een spandoek uit het raam van het lokaal waar we Duits hadden en gingen patat halen.
Den Haag was te ver weg. Toen stonden er daar duizenden scholieren kwaad te zijn.
Het hielp niets.

Ik snap wel dat staken leuk is. En een beetje rellen waarschijnlijk ook.
Maar dat mag van mij wel weer in Den Haag.
Want daar staat mijn fiets niet die nu een lamp en een bel minder heeft.
Ik en mijn fiets hebben niets met overuren te maken. En van die asociale mensen die in Amsterdam wonen heb ik minder last dan van dit groepje zelfbenoemde hooligans.

Ik hoop voor de scholieren dat ze allemaal slagen en dat ze veel leuke vriendjes hebben op school.

Slapeloos

Slapen is fijn. Lenzen uit, ogen dicht en dromen maar. Heerlijk. Vooral als het koud is en ik met een oncharmante pyjama aan nog zes keer kan snoozen 's ochtends.
Vroeg naar bed is iets anders. 'Ik ga lekker vroeg naar bed', hoor ik mensen soms zeggen. Dat begrijp ik niet.
'Ik ga relaxed tot half 2 herhalingen kijken op tv' of 'ik ga een boek lezen en zie wel wanneer mijn ogen zwaarder worden dan mijn hoofd kan handelen' snap ik wel.
Ik hou van de uren na twaalven, waarin je kan feesten of je juist heel erg kan beseffen dat het fijn is om niet in een of andere kroeg te hangen op dit tijdstip.
En omdat ik niet vroeg op hoef, mag het ook.
Wat fijn.

De herhalingen van Southpark en De wereld draait door, het herlezen van Harry Potter - alles is nog even beter dan slapen. En zo simpel is het in slaapvallen toch al niet.

Maar het wordt de slapeloze tv-kijker niet makkelijk gemaakt.
Dat reclame moet om spullen aan de man te brengen vind ik logisch. Anders komt niemand op het idee dat een nieuw soort light yoghurt misschien wel lekkerder en gezonder is dan alle bestaande danoontjes. Of dat er bij de Marine misschien wel heel veel leuke stoere mannen zitten.

Middenin de nacht is de reclame er echter voornamelijk gericht op dingen die je kan doen met je (mobiele) telefoon. Leuk zeg.
'Hij is er! Eindelijk op je mobiel! De open haard!' schreeuwt een overenthousiaste mannenstem. 'Eindelijk' impliceert dat dit iets is waar iedereen met smart op zat te wachten. De stem vertelt dat je hiermee 'romantisch of gezellig' mee kan doen.
Het scherm van mijn telefoon is ongeveer vier vierkante centimeter. Vanonder mijn roze dekbed vraag ik me af hoe ik me met mijn openhaardvideo dan romantisch en gezellig zou gedragen.
Romantisch vind ik nep open haarden sowieso al niet en echt gezellig wordt het ook niet als je met je mobiel gaat zitten prutsen.
Voor mijn serie verder gaat moet ik ook nog een aantal tips voor ander nachtelijk vertier verduren. Als je 'binnen je postcode belt' kan je snel afspreken met een leuk meisje voor een 'hete date,' weet ik nu. Dat hoef ik (1071DS) helemaal niet te weten en vooral niet te doen..


Als je echt niet wil bellen met je mobiele telefoon kan je ook de hele avond kijken naar blote meisjes die je schermpje wassen met een spons.
Of die zich insmeren met olie.
'Wil jij mijn oliekontje zien?' zucht een blond meisje met tien keer zulke grote borsten als ik. Ze ziet eruit als een glimmende plastic pop. Ik krijg zin om heel hard 'NEE!' te schreeuwen. Ik hoef haar kont helemaal niet te zien. Olie of geen olie. Dat ze m'n televisie vult met haar derriere is al erg genoeg. Dat hoef ik niet ook nog eens op mijn telefoon te hebben. Net zo min als een 'ringtone' van Enrique Iglesias of iets anders lolligs.

Ineens ben ik moe. Zo leuk is opblijven en South Park nou ook weer niet.
In de krant stond dit weekend dat een kwart van de Europeanen liever goede muziek heeft dan sex. Niet perse bevorderlijk voor het voortbestaan van de aarde.
Als een kwart van de Europeanen romantisch doet met een open haard op z'n mobiel en geil wordt van ingeoliede blote meisjes met barbielijfjes - dan snap ik het wel.

Laat maar zitten dan.
Ik zet goede muziek op en ga in mijn bed liggen in slaaphouding met mijn ogen stijf dicht en de televisie uit.
Ik pak mijn mobiel niet en ga ook zeker niet gezellig doen.
En morgen ga ik maar eens lekker vroeg naar bed.

Mijn meisjes

Tuhtuhtuhtuh tuduhduuuh tudututududuuuhhhhh (Balkan Beats - Sanne d'r ringtone)

En voor iedereen die allergisch is voor studentenverenigingen, disputen en alles wat daar mee te maken heeft...

Niet zo vaak maak je mee dat je tweeenhalve dag lacht. En praat en eet en drinkt en door de Texelse duinen wandelt. En met z'n negenen uit de sauna zweet en dus maar gaat plonsen in het tropisch zwemparadijs. En in de Texelse uitgaansgelegenheden meebrult met Hollandse hits. En enge films kijkt, slaapt met drie meisjes in een lits-jumeaux en toch vrolijk wakker wordt van gezellige muziek en de geur van afgebakken croissantjes.

Hiep hoi voor Dododinai (don't deny) @ Texel!

Dokter anders

Stethoscoop op mn hart
zucht ik diep, ze voelt mn smart
ze trekt haar latex handschoen aan
en met een glimlach om haar mond zegt ze
ik hou zo van mn baan
Laten we weer eens doktertje gaan spelen
al regent het buiten,
we hoeven ons niet te vervelen...

Doktertje spelen - Luie Hond



En behalve een nieuwe kamer heb ik ook een (nieuwe) titel:
doctorandus oftewel Master of Science!

Als je gewoon dokter wil worden heb je niet zoveel aan dokter anders. En aan Science masteren ook niet. Je moet gewoon nog twee jaar bikkelen.
Maar voor nu was het toch wel even leuk.
Een uitreiking, etentje met de familie en zelfs een cadeau! Hoef ik ook m'n schoen niet meer elke avond tevergeefs te zetten.
Nog even.
Nog tot januari en dan ga ik doktertje spelen in het ziekenhuis met een witte jas aan.

Voor nu ben ik een andere dokter.
En wie er een oppas en/of serveerster wil zien met een master-titel? Nu kan het nog.
Nog even.

Klussen

Aan de andere kant van de wereld miste ik mijn roze drukke Alice in Wonderland kamer.
En nog geen half jaar terug vind ik het veel te druk en blij en veel.
Het moet anders.

Een fotoverslag

Voor:




Roze muur.
Roze muur half geverfd (hee het lijkt net een gezicht)
Zeer gehate gordijnen de afgelopen vier jaar

Op naar Ikea!

Tja. Ikea. Dat is niet het allerbeste idee op een ijskoude novemberzondag met een brak hoofd en geen eigen auto.
Op station Bullewijk begon het al te knagen. Wat is het koud zeg. En waar is die Ikea eigenlijk?
Na een stukje lopen kwamen we bij het Zweedse meubelwarenhuis.
Wat doen al die mensen hier? Hoe kom ik hier weer weg?
En vooral: hoe krijg ik mijn nieuwe kast naar huis?
'die kan ik zelf wel tillen' bleek een 32-kilo wegende onhandelbare foute gedachte.
Maar hiep hoi voor de bezorgservice!

Na een week kamperen tussen rollers, kwasten, verf en afplaktape was het verven klaar.
Nu nog die kast in elkaar.
Dat moet te doen zijn. Ik ben slim genoeg. Ik kan heus wel schroeven. Het staat duidelijk op het bijgevoegde blaadje.
Na het bekijken van de plaatjes wist ik het zeker. Er missen een paar stappen. Tussen 2 en 3 moet nog een 2A : hoe te komen naar plaatje 3.





De kast zat in elkaar. Met hulp van bovenbuurvrouw Rose, dat moet gezegd.
Nu nog gordijnen en opruimen en nog een keer witten.
Gordijnen.
Ik belde mijn vader over de boor.
'Is het een klopboor?' vroeg hij. Wat is een klopboor? Er staat niet 'klopboor' op. En heb ik die dan nodig?
Dus tussen het werken en feesten door een rsi-pols opgelopen van schroeven indraaien.
Maar het is af!
Of zoals Maren zegt 'de zeilen hangen'. Net als de kroonluchter.




En er is weer rust in mijn nieuwe grijze kamer.
Met roze bed, dat dan weer wel.



Ander nieuws:

Gup heeft het niet overleefd helaas. Voor alle mensen die denken dat vissen drijven - niet meteen. Niet na een paar uur niet ademhalen onderin de kom. Dus toch maar met netje eruitgevist en door de wc gespoeld. Volgens Lau een geensceneerde dood als Nemo-ontsnappingspoging. Dat hoop ik dan maar.

Alleen maar zwemmen

Hee.. ik weet niet wat ik in jouw plaats zou doen
of wat je zegt als iemand weg wil gaan
ik heb geen mening over motorcross hollywood poloshirts
of hoe de winkel loopt
ik zeg hee (hee) ik wil alleen maar zwemmen
hee.. (hee) ik wil alleen maar zwemmen

Jippiejajee

*Ik wil alleen maar zwemmen - Spinvis*



Mijn goudvissen wonen al drie en een half jaar bij mij.
Lange Vis en Baars B a.k.a. Davis en Gup.
Ze zijn oranje en cool.

Met katten en honden heb ik niet zoveel, en ook niet met cavia's, konijnen, ratten, schildpadden en huisfretten.
Dieren zijn leuk op televisie, in de dierentuin en in het wild waar ik niet woon.
Of om te eten.
Sammie the Salmon is een van mijn lievelingsgerechten. Net zoals Klara de Koe en Brammetje het Lammetje.
Ik hou gewoon niet zo van dieren.

Maar wel van dikke Davis en lichtoranje Gup.
Toen ik terugkwam na een half jaar vond ik m'n lege kamer vol dozen toch gezellig. Dankzij hen.
En ook al ben ik niet kampioen kom verschonen, ze krijgen verse plantjes, lekker goudvissenpoeder-eten en ik wens ze bijna elke morgen een goeie dag vol zwemplezier.
Ze zijn mijn vriendjes.

Alleen voelt Gup zich niet zo prettig de laatste dagen.
Misschien ligt aan de vervangen lichte steentjes of het feit dat de muur achter hen niet meer roze is.
Hebben Davis en hij ruzie.
Heeft iemand hem stiekem iets anders gevoerd.
Misschien vond ie de Lost-marathon gisteren wel te spannend.
Is hij depressief maar kan hij niet zoals de Amelie-vis springen. Is de kom te hoog.
Ik weet het niet.
Maar na een dag als een malloot rondjes zwemmen ligt hij nu stil op z'n zij op de bodem.
Soms zwemt hij op z'n zij zielig een stukje, totdat hij het weer opgeeft en naar beneden zakt. Hij wil niet eten.
Hij wil niks.

En ik weet wel dat de houdbaarheidsdatum voor goudvissen die van de meeste relaties niet overleefd.
Ik weet wel dat dit soort dingen gebeuren.
Ik weet wel dat ik voor minder dan een pakje sigaretten een nieuwe kan kopen.
Ik weet het wel.
Maar ik wil het niet.

Ik wil alleen maar dat hij weer gewoon gaat zwemmen.

Spree met foeten

En voor amandelloze Laura en anderen die niet weten waar mijn inspiratie vandaan komt:

De mislukte fee

Er was er ’s een moeder-fee.
En had ze kindertjes? Ja, twee.
Twee kleine feeënkindertjes
met vleugeltjes als vlindertjes.
Ze waren beiden mooi en slank,
maar ‘t ene kind was lelieblank,
zoals de feetjes wezen moeten
en ’t andere kind zal vol met sproeten.

De moeder was heel erg ontdaan.
Ze waste ’t kind met levertraan,
met katjesdauw, met tijgermelk,
ze doopte ’t in een bloemenkelk,
maar ’t hielp geen steek, o nee, o nee,
het was en bleef een sproetenfee.

M’n dochter, zei de moeder toen,
nu kan ik niets meer aan je doen.
Je bent als fee (zacht uitgedrukt)
volledig en totaal mislukt.
Ga naar de koning Barrebijt
en zeg daar: Uwe Majesteit,
m’n moeder doet de groeten.
Ik ben een fee met sproeten.
Wellicht neemt koning Barrebijt
je dan in dienst als keukenmeid.
Die man heeft altijd wel ideeën
voor min of meer mislukte feeën.

Het feetje ging direct op weg.
Het sliep ’s nachts in de rozenheg
en ’t prevelde de hele tijd:
O Sire, Uwe Majesteit,
m’n moeder doet de groeten.
Ik ben een fee met sproeten.
En toen ze aankwam in de stad
stond ze te trillen als een blad.
De koning opende de deur
en zei: Gedag, waar komt u veur?
En wit van zenuwachtigheid
zei ’t feetje: Uwe Majesteit,
m’n moeder doet de groeten.
Ik ben een spree met foeten.

Wel, sprak de koning heel beleefd,
ik zie wel dat u voeten heeft,
maar u bent, op mijn oude dag,
de eerste spree die ik ooit zag.
Toen heeft hij dadelijk gebeld
en ’t hele hof kwam aangesneld.
De koning zei: Dit is een spree.
Iets héél bijzonders. Geef haar thee
en geef haar koek. En geef haar ijs.
Ze blijft hier wonen in ’t paleis.

Nu woont het feetje al een tijd
aan ’t hof van koning Barrebijt
en niet als keukenmeid, o nee!
Ze is benoemd tot opperspree.
Ze heeft een gouden slaapsalet
en gouden muiltjes voor haar bed.
En alle heren aan het hof
die knielen voor haar in het stof.

Waaruit een ieder weer kan lezen
dat men als fee mislukt kan wezen
maar heel geslaagd kan zijn als spree.
Dit stemt ons dankbaar en tevree.

*
Annie M.G. schmidt

Moe en rijmwee

Wat ben ik moe zeg.
Poe hee.
Half hoestblaffend me door een stagepresentatie om half negen in Duivendrecht, de rest van de dag en de hele avond burgers verkopen heen gewerkt.

Gelukkig is er absurd.nl
Deze kan ik de mensheid niet onthouden:

rijmwee
1) dichtregel waarin zowel de hoofdpersoon als de eindklank terugkeren. vb. "ik ga naar huis/dan ben ik weer thuis"
2) extra letter W om een nietrijmende dichtregel toch te laten rijmen. bijv: 'we gingen naar de zee/om lekker uit te waaien W'

Het is per slot van rekening (rare uitdrukking want rekeningen kunnen niet op slot, en als wel, hoe maak je dat slot dan weer open?) bijna Sinterklaas...

Verlangen

Ik lig in bed terwijl ik zou moeten werken.
Om me heen liggen kranten, tijdschriften, mijn ipod en de afstandsbediening van de tv.
Op de grond staat een glas waar mijn vitamine C- bruistablet in zat.
Had ik maandag alleen nog maar niesaanvallen en dacht ik dat ik misschien wel allergisch was, nu weet ik het zeker.
Toen ik sliep heeft een kwade kabouter watten in m'n hoofd gepropt. Via m'n neus.
Ook heeft hij met een schuurpapiertje de wanden van m'n keel bewerkt.
En alle energie via m'n nek en rug naar buiten gezogen. Ik ben ziek.

Onmiddellijk krijg ik zin in alle dingen die ik zou kunnen doen als ik niet ziek was.
Op vakantie, kamer verbouwen, fitnessen, taarten bakken, een fotografiecursus...
Dat zou ik natuurlijk niet echt doen, maar nu het niet kan, wil ik het meteen.

En wat ik vooral wil is de elektrische bladruimer van de Aldi. En een papierversnipperaar. En walkie-talkies.
Ik heb altijd een onverklaarbare fascinatie gehad voor dat soort apparaten.
Ik heb geen tuin, geen geheime documenten die vernietigd moeten worden. Ik heb een mobiele telefoon waarmee ik iedereen kan bereiken.
Ik heb die dingen NIET nodig.
Maar toch...

Zuchtend verlang ik naar een volautomatische citruspers, een allround cinema system, een puc koffiezetding, een beamer en eigenlijk ook een postsorteermachine.

Ik ben ziek. Ik blijf vandaag in bed.
Ooit komt er een dag dat ik bladeren uit de tuin blaas. Dat ik papier kalm maar beslist door de versnipperaar duw. Dat ik met een ferm 'over' iets doorgeef via een walkie-talkie.
Maar vandaag niet.

Novembergedicht

November

Het regent en het is november;
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan de tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.

J.C. Bloem

Rode nagels, witte jas

How can you mend a broken heart?
How can you stop the rain from falling down?
Tell me, how can you stop the sun from shining?
What makes the world go round?
And how can you mend this broken man?
How can a loser ever win?
Somebody please, help me
mend my broken heart and let me live again...

Al Green - How can you mend a broken heart

Geen betere manier om met een gebroken hart om te gaan dan een lange dag cardiologie.

Omdat de co-schappen helaas op zich laten wachten verdiep ik me vrijwillig in QRS-complexen, dotterprocedures en pijn op de borst.
Om half acht 's ochtends stap ik uit de auto voor de ingang van een ziekenhuis aan de andere kant van het land.
Met mijn nieuwe nette gympjes aan en een stetoscoop in mijn hand. Ik zie er netjes en betrouwbaar uit vind ik. Ik heb zelfs gelakte nagels zonder afbladder. Ik ben klaar om dokter te spelen.
Binnen merk ik dat de maat S van een doktersjas aan de grote kant is. Dat zouden ze bij de H&M ook eens moeten doen!
Hoera!

En dan is het echt.
Overdracht, overleg over mensen met zeven ijzeren buisjes in de ader op hun hart, over jonge mensen, oude mensen, dikke en dunne mensen. Kapotte harten, harten die bijna niet meer te reparen zijn, worden met allerlei ingewikkelde medicijnen en operaties weer beter gemaakt.
Visites lopen klinkt gezellig maar betekent meer het binnenstormen van een kamer waar alle patienten er ziek uit zien in hun oranje ziekenhuishesjes. En ze zijn ook echt ziek. En ze hebben echt pijn. Ze hoesten echt. Ze praten, lachen en huilen echt.
En vaak begrijpen ze net als ik echt erg weinig wat hen nou precies overkomen is.

Ik loop mee voor spek en bonen. Ik kan nog niets en weet nog minder.
Ik lach lief naar familieleden als de echte dokter heel snel weer verder loopt en krijg een jolige knipoog terug.
En dan mag ik ineens zelf van alles doen.
"Kan jij deze jonge dokter leren hoe je infusen prikt?"
Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik stel me voor zoals het hoort.
"Ik ben Marije, ik ben co-assistent, mag ik u prikken?"
Het liefst wil ik erachteraan mompelen dat als ze het niet willen het ook niet hoeft, hoor.
Maar dat doe ik niet.
Ik ben hier om iets te leren.
En dus doe ik onhandig een stuwband om en voel ik en kijk ik en prik ik voorzichtig een heel dikke naald in de arm van een vriendelijke oude meneer. Zijn vrolijke gezicht kijkt ineens beteuterd en als er dan van achter me ook nog een "Nee, nu moet je nog een beetje dieper.." klinkt, wil ik niet meer.
De naald zat erin, maar niet ver genoeg. Onder zijn dunne huid bolt het bloed van het gat dat ik gemaakt heb op.
De naald moet eruit. Het moet opnieuw. Hij slikt bloedverdunners, en als de naald weg is druipt er overal donkerrood bloed op zijn bed.
Echt bloed.
Ik slik. "Doe jij het maar" zeg ik tegen de verpleegster, die geroutineerd een tweede infuusnaald pakt en een-twee-hup feilloos raak prikt.

En dan moet het nog een keer. En er moet iemand met van die echte ER-pedalen een schok krijgen omdat zijn hart een beetje in de war is.
Ik ben ook een beetje in de war, maar begin het wel stoer te vinden. Ik mag ook op de lab-poli bij allemaal mensen buisjes bloed afnemen.
En na een paar keer oefenen gaat het zowaar zoals het hoort.
Het enige dat ik vervelend vind zijn mijn rode nageltjes. Die nagellak staat dan wel cool in de kroeg, in het ziekenhuis lijkt het ineens raar.

Aan het eind van de dag zit ik moe in de trein. Ik heb veel geleerd en gedaan vandaag. Het was leuk!
Ik wil dit wel, dokter zijn.
Ik wil met dikke naalden in een keer raak prikken. En met een witte jas aan alles weten en uitleggen.
Met of zonder rode nagels, het komt wel goed.
En dat gebroken hart...
Dat komt ook wel weer goed. Dat heb ik vandaag ook gezien. Er is weinig dat dokters niet kunnen met harten.