Poezie op straat

Druilerige maandagmiddag, Ferdinand Bolstraat, Rabobank

automaat
binnen
buiten
gebruik

Scheermes-licht

Ohhh darling, who needs love?
who needs the disappointment of a telephonecall?
Not I, I don't need that at all...
(...)
but I just can't give up without a fight...

Razorlight-Who needs love?

Ze gaven het niet op zonder gevecht, woensdagavond in de Heineken Music Hall.
Ze deden zelfs hun best. Het geluid was goed, de liedjes leuk - je zou denken dat ze die liefde wel zouden krijgen, ook al hadden ze het niet nodig.
Mooi niet.
Maren en ik stonden op twee mensen na voor het podium. Bij een bekend nummer werd er wel geapplaudiseerd, en vooral gingen er 100 telefoons met camera's de lucht in. Geen armen.

Het was druk, en iedereen had 35 euro betaald voor een kaartje. Maar een publiek dat losging? Vergeet het maar.
Vooral heel veel verveeld kijkende veertienjarige meisjes die vooral heel beledigd waren als je per ongeluk op hun tenen stond tijdens het dansen.
'Je duwt!' beet een Avril Lavigne-kloon me toe. Ik keek opzij. Ze had in beide oren een veiligheidsspeld en ze keek kwaad. 'Ja...' zei ik maar ik dacht: 'ga dan niet vooraan staan bij een concert kleine nep-punker'.
Het was leuk, maar (en ik had nooit verwacht dat ik dit zou zeggen) vooral omdat we naast een groep dronken Engelsen stonden.
Want die dansen wel. En duwen. Maar met zoveel enthousiasme dat het juist leuk was.

Lieve mannen van Razorlight, het lag niet aan jullie. Echt niet.