We kunnen winnen, of verliezen..

Op de site van 3 voor 12 heb ik ook een weblog. Werkt niet geheel naar behoren, maar toch. Als je een cd die in de race is voor de 3vr12Awards aanprijst op je blog, kan je Lowlandskaarten winnen. Die wil ik wel! En die cd van Typhoon vond ik toch al erg goed. Hier mijn 'blog' over Tussen Licht en Lucht van Typhoon.
-----------------------------------------------------------------------------
Zo wel mij


Soms vind je iets bijzonders.

Ik was weg. Op reis. Koffers gepakt, riemen vast en daar gaan we. Daar waar de wind waait. Vrijheid, blijheid. Toch merkte ik dat vrijheid ook een bepaalde vorm van sleur kan zijn. Toen ging ik terug.
Wat mij heel gelukkig maakte in verre oorden was het hutspothoorspel van de Nederlandstalige muziek op mijn ipod. Maatschappijkritiek en luchtige reggae. Pastorales en bosmuizen.
Toen ging ik terug. Terug naar het land van de klompen en de tulpen. Waar ik keer op keer weer smoorverliefd word.

Ik wilde hetzelfde zien en verlangde nog steeds naar iets nieuws.
Iets anders.
Luisterde ik far far away met interesse naar het gekkenhuis dat mijn land geworden was en met intens liefdesverdriet naar een jongen die zich Zo Alleen voelde, ik had er genoeg van. Nederhop. Stoere jongens met kleine hartjes die zich druk maken en zich af en toe rustig houden – ik kende het al. Ik had het te vaak gehoord.
Ik zocht iets dat ik begreep. Iets waar dingen samenkwamen.
Ik vond een mix van filosofische teksten en herkenbare situaties. Muziek waar ik iets mee kon. Half juni bracht een tropische depressie een cd uit. Typhoon. Hiphop in het Nederlands. Met beats waar de Prodigy jaloers op zou zijn en Belgische dromerij.
Zowel persoonlijk als universeel.

Soms vind je iets bijzonders.
De cd van Typhoon, met de groene hoes met de boom met de handjes. Niet meer uit mijn cdspeler te krijgen.
Drie jaar geleden deed hij eindexamen en won hij de Grote Prijs van Nederland.
Volwassen zijn is even oefenen, zegt hij. Genoeg geoefend en klaar om de wereld te veroveren, zeg ik.

Ik ga opnieuw op reis en ik neem mee: jou. Mijn nieuwe favoriete cd. Jij bent zo wel mij.
-----------------------------------------------------------------------------
En nu maar hopen... Succes Typhoon, succes mijzelf....

Simpsonize yourself!

De gele familie uit Springfield heeft nu ook een bioscoopfilm... en een website waar je je eigen foto naar toe kan sturen en kan laten Simpsonizen! Klik gewoon op de titel van dit stukje - foto uploaden en daar ga je...

Ha!

Een voorbeeld

Zo zie ik er meestal uit:


En zo als Simpson:


Je kan ook niet geel zijn - maar ja, dat is ook wel een keer leuk :)

Feeling deathly hollow

Nou zeg.
Ik heb 'm uit.
Zes uur en tien minuten non-stop.
Alleen uit bed voor een kop soep en een keer plassen.

Vanaf zijn eerste avonturen leefde ik met hem mee.
Was hij eerst nog jong en een beetje te kinderachtig voor me, nu is hij stoer en dapper en kom ik er graag voor uit dat hij toch een vriend van me geworden is.
En hoewel het er al een tijdje aan zat te komen - wat goed is, moet niet te lang duren (Oesters van Nam Kee) -
het is afgelopen.
Voorbij.
Nooit meer speculeren over de toekomst.
Nooit meer de spanning van de eerste bladzijde.
Ik ben verdrietig.
Ik ga ze missen.



Hem en zijn magische vriendjes en vriendinnetjes.
Perron negen driekwart.
Toverspreuken en - stokken.
Draken en dreuzels.
De wereld waarin zelfs sprookjeshater nummer 1 graag in verdween.

Dag lieve Harry. Bedankt voor de fijne tijd.

Ha!

Als je een keer niet met je vriendjes en vriendinnetjes in de Paradiso staat op donderdagavond - want we gaan morgen naar Den Haag en ik moet studeren dus ik ben verstandig - heb je tijd over voor nutteloze dingen.

Zoals je eigen naam Googlen. Bij de afbeeldingen.

En er bestaan heel erg veel Marijes in alle soorten en maten. Mooie en lelijke, oude en jonge.
Maar het aller aller aller leukst van mijn internetavontuur van vandaag vind ik toch wel deze ontdekking.

Er is een Volksdansgroep Marije (http://www.marije-deurne.nl/home.htm)!
Ha!
Na drie keer streetdance-les heb ik besloten dat, hoewel ik dansen heel leuk vind en ook met groot enthousiasme regelmatig doe, ik niet geschikt ben voor dansen in groepsverband. Niemand danst zo lomp uit de maat in de verkeerde richting als ik wanneer het aankomt op pasjes die ingestudeerd moeten worden.
Maar toch...
Er is een volkdansgroep die net zo heet als ik.
als het nou helemaal misloopt met dat laatste tentamen en de co-schappen... Misschien hebben ze nog een vriendelijke mascotte nodig.
Die aan de kant staat te kijken.
Wie weet.

Cha - cha - cha- changes

Geef mij maar Amsterdam, dat is mooier dan Parijs.
Geef mij maar Amsterdam, mijn Mokums paradijs.
Geef mij maar maar Amsterdam, met zijn Amstel en het IJ,
Want in Mokum ben je rijk en gelukkig tegelijk.
Geef mij maar Amsterdam

Rijk allerminst, gelukkig zeker.
Terug in mijn stad waar niets veranderd is.
Behalve ik.
En dan ook niet eens echt.

Na een week van feest en hereniging, etentjes en uitpakken van grote dozen vol met onzin en oude kleren nu weer braaf aan de studie.
Dit 'blog' een dagboek voor liedjes, belevenissen en een andere versie van Anne Hermans' De Co-Assistent.

Same same but different

- VAKANTIE IN ITALIË - Kinderen voor Kinderen

Nog één nachtje en dan gaan we met vakantie
Naar Italië maar ik heb totaal geen zin
O kamperen vind ik best waanzinnig leuk hoor
't Is gezellig met m'n broertje achterin
Van zo'n reisje ernaar toe
Word je dan wel vreselijk moe
Maar dat kan me eig'lijk echt niet zoveel schelen
En die campings in Toscane
Nou daar ligt het ook niet aan
Want dat is het juist, daar kan je heerlijk spelen

Zonnen hollen grappen grollen
En met leuke jongens dollen
Bij het zwembad in het gras
Lekker keten zeker weten
Met z'n allen pizza's eten
Bij de bar op het terras

Maar na drie vier dagen slapen eten lezen
Zijn m'n moeder en m'n vader uitgerust
En dan willen ze wat zien van de omgeving
Dus dan gaan we met de auto naar de kust
Urenlang in files staan
Van Livorno tot Milaan
Gapend naar die hoge bomen en olijven
En bij ieder bossie hooi
Roept m'n moeder: 'Oooh wat mooi!'
'k Had liever op de camping willen blijven

Zonnen hollen grappen grollen
En met leuke jongens dollen
Bij het zwembad in het gras
Lekker keten zeker weten
Met z'n allen pizza's eten
Bij de bar op het terras

Pas als wij zo tegen zessen weer terug zijn
Dan begint voor ons de eigenlijke pret
Met de jongens en de meisjes van de camping
Na het eten moet ik wel op tijd naar bed
Want we moeten weer vroeg op
Voor een tochtje naar de top
Van die mooie hoge berg in de omgeving
Nee ik heb totaal geen trek
In vakantie vin-je 't gek
Dat ik het allerliefste morgen maar niet meeging

Want ik wil graag zonnen hollen
En met leuke jongens dollen
Bij het zwembad in het gras
Lekker keten zeker weten
Met z'n allen pizza's eten
Bij de bar op het terras

Ik wil op de camping blijven
Niks geen bomen met olijven
'k Heb de balen van die kerken
En van grote meesterwerken
En van torentjes en pleintjes
En van leuke boemeltreintjes
En van mooie bergkristallen
Dennenbossen watervallen
Van dat prachtige stadhuis
Bèèèèèèh.......
Ik blijf veel liever thuis

Nou ja, ik ga veel liever naar huis dan.
This is it: mijn allerallerallerlaatste 'blog' vanuit het buitenland.
Het is mooi geweest.
Absoluut.
En ik vind het ook wel best. De mooie stranden, interessante tempels en gebouwen en vooral alle leuke nieuwe mensen mogen lekker in Thailand blijven.
Mijn eigen stad en huis en vrienden zijn meer dan goed genoeg!
En als ik terug kom in regenachtig Amsterdam is het stiekem nog steeds vakantie.
Zoals ze hier zeggen: Same same, but different

Laatste dagen...

Zo. Poe hee.
Na een week feesten (en dat is dan ook meteen een volle week echt feesten- geweldig! - dank je Daan Rein Kokkie Jopie Anne en Brenda) op Koh Phangan nu alweer in Bangkok.
Alweer zien dat het licht wordt - maar deze keer omdat de kamer niet schoon is en ik tot 6 uur moet wachten. Alsof ik schoon zo belangrijk vind. Erger dan het hutje met de kakkerlakken, gecko's, muggen en overal zand, groene lichtgevende verf en bloed van opengehaalde tenen en betadine voor diezelfde tenen kan het toch niet worden... Maar ook vast niet zo leuk.

Door ernstige miscommunicatie zijn de te ontmoeten vriendinnen al erg ver in het Noorden dus moet nog even een programma bedenken voor nu.
Die Lonely Planet zit mooi en ongelezen te zijn in mijn tas.
Zo goed voorbereid als sommige mensen zijn, ik doe maar wat. Op advies van vrienden kies ik hostels uit en soms heb ik ineens een ingeving om iets te gaan bekijken.
Maar vooral geniet ik van mijn eigen hutje en de zon op het eiland en de blauwe zee en het eten en de mensen en feesten en alles...

Wie zei ook alweer dat laatste loodjes het zwaarst zijn? Mijn tas is nog nooit zo licht geweest (helft staat in Bangkok in een kluis) en mijn hoofd niet vaak zo leeg.

Nog vier dagen en ik ben in Amsterdam - vrijdag ochtend tien uur. Nu lekker slapen en nog even, nog heel even doen of ik weet waar ik naar toe ga en de stoere wereldreizigster uithangen (ha!).