1,2,3... smile!

En nog wat plaatjes - met Zweedse Therese, eilandjes bij Koh PhiPhi, mooi, leuk, naar Koh Phangan, Daans verjaardag, dansen, buckets...

En nog wat zonsondergangen enzo

Een beetje misselijk

Na het heerlijke Ko Chang, terug naar Bangkok om te winkelen en te meeten met Daan en Jochem - leuk!
Gezellig weekend gehad, het leek wel Awakenings zonder dansen met mijn partyvrienden uit Amsterdam.
Toen zij verder gingen naar Ko Pan Ngan, ging ik aan de andere kust Ko Phi Phi bekijken - het kleine eilandje dat volledig door de Tsunami verwoest was en nu weer zou zijn opgebouwd.

Ik ben een reizigster van niks.
Vanaf het moment dat we in de bus stapten begon het te regenen. Tja, regenseizoen, dat zal zo wel ophouden... Slapen in de nachtbus (VIP bus! schreeuwde de advertentie. Ik vraag me af wat voor ragbak de not-so-important people dan krijgen) terwijl de beelden van de gezellige voor het slapen film Final Destination 3 (gatver) nog op mn netvlies stonden.
Na 12 uur in de bus en 2 uur in de minibus was het tijd voor de boot.

De boot.
Een soort 'kleine pont' met 100 stoelen en over elke stoel een versleten geel reddingsvest dat zo goed vast zat dat in case of emergency ze natuurlijk nooit los te krijgen zijn.
De regen sloeg tegen de raampjes en daar gingen we. Terwijl ik normaal nog ongeveer in de achtbaan zou kunnen lezen kreeg ik na een minuut met mn boek een raar gevoel in mn buik.
Ik keek naar buiten. De lieve felblauwe zee van drie dagen geleden was een boos bruin en de boot slingerde heen en weer. Ik heb nog nooit op een bokkend paard gezeten, maar ik denk dat ik nu wel een idee heb.
'Altijd naar het eiland kijken, dat beweegt niet' zo klonk mij de wijze raad van Maren nog in de oren. Welk eiland?
Ik zag alleen maar golven.
Het meisje naast mij werd eerst wit toen groen. Het meisje daarnaast zat voorovergebogen iets in een plastic zakje van heel dichtbij te bekijken.
De bemanning deelde meer plastic zakjes uit.
Achter mij maakte een man rare geluiden.
Het stonk.
Ik werd een beetje misselijk.

Het meisje naast me viel zowat flauw. Mijn thuiszorg-zuster-en-dokter-in-spe, zo goed verborgen de laatste maanden, kwam naar boven.
Ik kan toch wel tegen een beetje kots? Ik heb wel ergere dingen gezien. Ik nam een slok water en duwde de oortjes van mn ipod in het meisje dr oren. 'Goed naar de muziek luisteren en nergens aan denken' zei ik.
Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het 'eigenlijk best wel leuk was zo schommelen'.
Na twee uur was het voorbij.
In de stromende regen kwam ik aan op Ko Phi Phi waar de zon inmiddels schijnt en het best goed vol te houden is.

Het meisje en ik hebben allebei niet gespuugd.
Voor een reizigster van niets toch best ok.
Morgen ga ik weer op de boot, drie keer zelfs.
Ik ben benieuwd.

Geslaagd

We don't need no education...

En trouwens...

Mijn niet-meer-zo-kleine broertje is geslaagd voor zijn eindexamen!!

Hiep hoi voor Niek !!

Broeder:
Dat ik-ben-geslaagd-en-vrij-en-vakantie-en-nog-geen-kamer-en-studie-en-lening-en-dat-soort-verantwoordelijkheden-maar-wel-volwassen-dus-tijd-voor-een-feestje doen we over drie weken, okee?
Tot die tijd sproeten tellen op het strand en vooral genieten - jij ook!
Dikke kus, je zus

Ko Chang

Op een onbewoond ei-hei-land
loopt er niemand voor je neus
op een onbewoond ei-hei-land
lekker leven is de leus
geen pietsie pech
want je hoeft er niets

Etc

Niet volledig onbewoond, maar lekker leven is de leus. En ik hoef niets.







En voor de mensen die graag wel iets doen - een zoekplaatje... Ik sta ergens op deze foto te zwaaien.

Oh moeder, wat is het heet

Daar ben ik dan. In het land van mijn favoriete take-away in Amsterdam. In het land van de goedkope kleren, slippers,(sex)toerisme en de tsunami.
Het land van de glimlach - volgens de reisgids.
Het land waar elke backpacker geweest MOET zijn en waar de meesten ook allang geweest zijn.
Thailand!

En de eerste drie dagen waren leuk. Warm, maar leuk. Benauwd, veel te heet, nog nooit zo veel gezweet, maar leuk!


Curry eten, zwembad op het dak van het hotel... Heb al een nieuwe bikini, prachtig gelakte nagels aan handen en voeten en ontzettend gelachen met twee Engelse koppels (koppel 1 uit liedjes van Mike Skinner, koppel 2 recht uit Pride & Predjudice) - whiskey cola krijg je hier in een emmer, van vijfjarige bedelaartjes verlies je sowieso met thumbwrestling, en overal is lawaai.

Gisteren naar Het Paleis geweest. Heel mooi. Heel veel glitter. En heel heet.
Morgen weg uit Bangkok en op naar de strandjes.

Goed voorbereid

Oh ja, en dus gekocht laatste dag in Aussie. Boek is inmiddels uit, 'De Planet' ga ik vandaag eens bestuderen

Continent verste weg- check!

So 1,2,3, take my hand and come with me
because you look so fine
and I really wanna make you mine.

JET - Are you gonna be my girl

Het zit erop.

154 dagen in Australie. Het rode, grote, lege continent.
2,5 maand stage en Sydney.
2,5 maand reizen, heen en weer.
5 binnenlandse vluchten
40 uur in de Greyhound
niet te tellen hoeveel uren in de auto
4 Amsterdamse vriendinnen in Melbourne
niet-aan-denken veel geld uitgegeven
56 boeken gelezen
heel veel belminuten opgebeld naar Nederland
7 pakketjes naar huis gestuurd
heel veel gezien en ook veel overgeslagen

Niet in nummers samen te vatten, de afgelopen 5 maanden. En eigenlijk ook niet in woorden en niet echt in foto's. De lege vlaktes, het regenwoud, de woestijn. De steden. Soms was alles stom, meestal alles leuk.
De mensen. De 'dormrooms' met vijf stapelbedden naast elkaar. Wilde ik vroeger heel graag een hoogslaper of een stapelbed: laat maar.
Ik wil weer rechtop kunnen zitten in bed.
Het ontmoeten van mensen was leuk en je ochtendhumeur of ergernissen moet je wel negeren wil je iemand hebben om tegen te praten als je je bakje noodles zit leeg te eten. Maar als ik aan het douchen ben, vind ik het idee dat er naast me iemand die ik niet ken zit te stinken op de wc, nou ja, maar matig.

Australie zelf was anders en bijzonder, heel mooi en soms heel lelijk. Australische mensen over het algemeen vriendelijk.
Ze onderschatten zelf de afstanden in het land - een 'uurtje' rijden is drie uur door de bushbush en dan is er Ineens de afslag op minibordje. Hartstikke leuk, voor het verrassingseffect.
De taal, tja - geeft geld aan het kassameisje: 'Tah', levert artikelen aan op werk 'Tah' - een soort dankjewel in het heel erg afgekort. De barbie in Tassie was gezellig en bier gaat in een stubbyholder (want dan blijft het lekker koud).
De leukste gewoonte vind ik niet het 'How are ya?' of 'have a good one' (wat? een goeie dag?) maar het lijzig uitgesproken 'hey?' aan het eind van een zin die geen vraag is.
'The Beatles were English, hey?' zou nog door kunnen gaan voor een vraag maar 'Alright and then I saw them at five, hey, so I said that that was way too late, hey?'...

Na prachtig Cape Trib, lelijk Salou-achtig Cairns een kort weerzien met de plek waar alles begon: Sydney. Voelde toch een beetje vertrouwd, ik weet de weg en bij welk perron mijn trein komt.
Logeren in Newtown bij mij stagebegeleidster, regen en wind, kou. Elke dag met een andere groep uit eten en gisteravond laatste avond in Oz op favoriete wijze afgesloten: met muziek.
Met Nederlandse buurmeisje Jane uit eten, drankjes in een lounge bar en heeeeeee... daar is een concert aan de gang! Jet! Uitverkocht natuurlijk... 'Maar wij gaan morgen voor altijd weg uit Australie, ahhhhhh' Halverwege toch naar binnen, met z'n tweeen 1 kaartje kopen en Paradiso-stylo voordringen tot aan het podium.

Are you gonna be my girl?
Ik vond het leuk hier, hey, en lekker weer en overal sproeten en mooie natuur, hey, en aardige mensen en interessante stage, hey, en wat is alles ver weg, hey...Hey?
Maar ik blijf een Amsterdams meisje, zonder klompen of joint.
Ze hebben hier gewoon geen grachten, hey...

Continent 1: Australie : check
Op naar continent 2: Azie.

Keep trip

Vanuit Cairns met De Tas, De Van en natuurlijk een fototoestel naar Cape Tribulation geweest.
Elke folder in hostels in Cairns wil je een tour verkopen voor veel te veel geld naar dit bijzondere stukje natuur: Cape Trib is een must-see.

Where the rainforest meets the ocean...

Dat moet ik zien, natuurlijk.
Rain-forest was meteen wel duidelijk, want sinds aankomst in Cairns regent het zeer frequent en hard en veel.

Maar het regenwoud is wel heel mooi.
En het strand, en er is niemand, en papegaaien, en grote spinnen, en rare bloemen en heel veel bomen en mangrovedingen en en en het mooiste stukje van dit continent - van wat ik ervan gezien heb dan.

Het omgaan met rare dieren heb ik overigens nog niet onder de knie. Moet ik in Nederland nooit midden in de nacht naar de wc, op een camping, in het donker, als het wc blok heel ver weg is en het hard regent: altijd. Zo ook gisteren.
Lenzen niet binnen handbereik, dus half blind uit het busje de regen in. Er kruipt iets tegen mijn been. Er ritselt iets in de bosjes. Daar beweegt wat in het licht van de zaklamp. Een slang!
Onder luid gegil ren ik naar het pad toe. En ik ren naar de wc, hup, snel, ik ren weer terug en smijt de deur van het busje dicht. Veilig.
Reisgenoot gromt geirriteerd iets in het Duits. Wat nou, zeg ik, straks lig ik daar dood te gaan door een slangenbeet omdat jij niet wilde kijken of het echt een slang was. Hij zucht. Gaat niet kijken. Heeft inmiddels al meer dan genoeg van mij en van mijn ideeen. Ik ga kwaad weer slapen en probeer niet aan de slang te denken.

De volgende ochtend kijk ik naast het busje. Het is een natuurcamping. Mensen houden van planten. Dus als het een keer niet regent in het regenwoud, willen ze de planten water geven.
Naast het busje ligt een tuinslang. Goed. Okee.

Maar mooi is het wel hier:

Back - pack

I packed my bags, I'm ready to go
(John Denver - Leaving on a jet plane)

Als een echte backpackster De Oostkust 'gedaan'. Van Sydney naar Cairns, met een omweg naar Melbourne en Perth, veel bekeken en ook veel overgeslagen.
Mooi land, groot land. En nu dus als backpackster.

Dat betekent veel gesjouw met de backpack (De Tas).
Altijd te zwaar, altijd op het laatste moment nog iets wat er toch in moet en altijd is er iets.
Dan gaat de rits kapot. Of er zit een plastic tasje tussen.
En in dat plastic tasje zit natuurlijk shampoo of nog beter roze creme conditioner of het beste: kokosnootzonnebrandcreme. Heel goed in het plastic tasje ingepakt, want als het door De Tas gaat zwerven wordt het een rotzooi, een kledderboel, kunnen zijden shirtjes worden weggegooid en kunnen de roze conditioner vlekken nooit meer uit nieuwe witte zomerjurkjes worden gewassen.
Ofzo.
Gelukkig ben ik steeds handiger in het economisch inpakken, rol ik binnen no-time al mijn shirtjes op en prop vuile was in de zijvakken.

De haat-liefde verhouding met De Tas zal ultiem getest worden in Thailand straks.