Pretty pretty petticoat - plaatjes uit Perth

Road trippin'

Road trippin' with my two favorite allies
Fully loaded we got snacks and supplies
It's time to leave this town
It's time to steal away
Let's go get lost

Road trippin' - Red Hot Chili Peppers

En morgen is het weer voorbij.
Alle woestijnen en dode kangaroes naast de weg.
Hester en Ines gaan terug naar Melbourne en Maren en Willemijn gaan terug naar Nederland.
En ik... Ik weet het nog niet. Zit in Perth zonder ticket ergens anders naar toe.
Nog 1 nachtje slapen en dan bedenk ik het.

Lieve vriendinnetjes: het was weer zo gezellig!
Ik ga jullie allevier ontzettend missen.

Maren voor de musketier twee - normaal, lief, hysterisch, BFF!


Willebil voor haar nuchtere commentaar, geweldige humor en voor het oppassen op mijn compie, een beetje dan he :)


Haz voor haar enthousiasme en de Kinderen voor Kinderen en Annie Mg Schmidt voordrachten, de vrienden en het huis - alles delen zonder klagen, heel stoer en lief meisje - fijne verjaardag!


Ienuss voor haar briljante autorijkunsten (als je gewoon rustig blijft en dan weer terug de weg oprijdt..) en de tweede kans voor de eerste indruk, doet mij ook deugd -aan de poolkunsten mogen we nog werken maar doremi fluiten gaat prima



Reizen en vooral uren in de auto zitten, spullen kwijtraken in hostels (of mensen die gewoon mn iPod uit mn rugzak stelen - ook leuk - zucht), alles is makkelijker met vriendinnen.
Dus met de creditcard kopen we een nieuwe iPod, en vanaf nu zelf en nieuwe mensen leren kennen.


Ik hoop maar dat ze een beetje iets in zich hebben van mijn vier reisgenotes tot nu toe - dan komt het goed.

So much as come before those battles lost and won
This life is shining more forever in the sun
Now let us check our heads
And let us check the surf
Staying high and dry's
More trouble than it's worth
In the sun

Road trippin' - Red Hot Chili Peppers

De zee en voorzichtig

Afscheid


Zul je voorzichtig zijn?

Ik weet wel dat je een boodschap doet

Hier om de hoek

En dat je niet gekleed bent voor een lange reis.

Je kus is licht,

Je blik gerust

En vredig zijn je hand en voet.

Maar achter deze hoek,

Een werelddeel,

Achter dit ogenblik

Een zee van tijd.

Zul je voorzichtig zijn?


-Adriaan Morriën-




Een werelddeel, een zee van tijd.
Alles is leeg.
Vierhonderd kilometer en drie tegenliggers.
Weilanden met koeien, schapen, lama's, emu's, kangaroes.
Stoppen omdat er pauwen op de weg lopen.
Geen beren.
Bomen hoger dan je je voor kan stellen.
Het zou me niet verbazen als in het volgende weiland dinosaurussen grazen.
We spelen in Lord of the Rings deel vier.
We zijn alleen.

Elke zonsondergang nog mooier dan de vorige.
Het ene verlaten strand nog eenzamer en witter dan de andere.

En in de steden: de feesten, de mensen, het eten en drinken... Hetzelfde als thuis, maar anders.

Over de helft. De zee van tijd is een overzichtelijk, vriendelijk kabbelend meer geworden.


Ik zal voorzichtig zijn.

Happy birthday

No matter where I am, no matter what I do...

Atmosphere - Always coming back home to you -

Lekker lekker perth!

Na een verjaardagsweekend vol taart, wijn, olijven en feest - en felicitaties vanuit Nederland - Bedankt! - weg uit Melbourne.
Van lekker makkelijk reizen in huis van vriendinnen met andere vriendinnen naar nog steeds niet stoere backpackster in dr eentje...
Op naar Hester en Ines, op naar Perth (West Australie).

Net ingevlogen al op zoek naar de beste 'swell'...
Pfffff... Kan het niet serieus uit m'n mond krijgen.
Hester met dr plankje op naar het echte surfwerk, golven die goed of niet goed zijn, reizen van hot naar her en wax van de surfplank aan mijn rugzak en nieuwe suede bontlaarzen.


We stonden op het punt waar twee oceanen samen komen, zo ver van huis, zuid westelijkste puntje van Australie.


Voor mij zijn golven of mooi of niet, of hoog of niet, of onstuimig of... Precies.
En bomen zijn ook hoog.


Veel natuur, veel gezien. Om te voorkomen dat deze weblogverhaaltjes En toen En toen En toen worden een paar plaatjes nog en verder de uitnodiging om als ik terug ben samen foto's te kijken.
Mooie stranden en uitzichtspunten genoeg.

.... en de vlaggen hangen uit

Lustrum verjaardag nummer vijf (1:mauritskade huis marije 2: meander en huis maren 3:bamboobar 4:barfly)!!!

De avond:






Verjaardagsontbijt in hostel in St. Kilda, Melbourne

Drie en twintig

I am almost twentythree
Confused with all the lines in between
They are dying to be read
Softly spoken simply said

Tell me do you believe
In the girl that is me

-Tristan Prettyman-

Bijna drie-en-twintig.
Dat is nog net in 'your early twenties'
Dat is bijna vijf-en-twintig. Bijna dertig.

Jarig zijn is leuk. En normaal gesproken vond ik de bijbehorende leeftijd ook leuk.
Dit jaar voor het eerst niet echt.
Ik vind het oud. Niet bejaard ofzo, maar toch behoorlijk.
Ik wil nog niet helemaal groot zijn en bijna klaar met studeren en volwassen en verantwoordelijk en een rijbewijs is nu toch echt belachelijk nodig en antirimpelcreme want voorkomen is beter dan genezen en doordeweeks uitgaan wordt lastig want co-schappen of werk en toen ik achttien was en en en...
Ik ben niet de enige. Mijn vriendinnen doen ook rare dingen als samenwonen en werken. Heel groot en volwassen en ik heb er nog helemaal geen zin in.

Ik ben vanaf vrijdag officieel ouder dan Scarlett Johansson (22 - nu ben ik ook al ouder, maar hebben we toch dezelfde leeftijd).
Mijn moeder was 23 in de jaren '70. Mijn broertje is 23 in 2011.

Kleine meisjes in te volwassen kleren vind ik vervelend, grote meisjes in kinderachtige kleren nog meer.
Geen Jip en Janneke lipgloss meer, geen kijk-nou-wat-schattig-Hello-Kitty-onderbroeken. En schuimblokken zijn voor mensen die nog geen koffie, olijven en alcohol mogen.
Afgelopen. Klaar.
Ik heb nog twee dagen. Nog twee dagen afgerond meer twintig dan vijfentwintig.
Ik was van plan om naar een museum en een galerie te gaan.

Maar ik ga ijsjes eten en suikerspinnen en naar de dierentuin. Ik doe een roze t-shirtje aan. Ik doe nog net geen twee vlechtjes in m'n haar.
Ik ben alweer begonnen in de Heksen van Roald Dahl.

Nog twee dagen.

Bang

We kunnen er niet bovenover
we kunnen er niet onderdoor
Nee
We moeten er dwars doorheen
(...)
We gaan op berenjacht
We gaan een hele grote vangen
We zijn NIET bang

(Wij gaan op berenjacht - Helen Oxenbury & Michael Rosen)

De combinatie van luiheid, liever makkelijk dan moeilijk doen en niet totaal overtuigd zijn van eigen fysieke kunnen maken mij een bangerd.
Een schijterd.
Een angsthaas.
Niet altijd, maar zeker geen durfal. En zeker niet op het gebied van hoog en hard en water en klimmen of uit vliegtuigen of van bruggen af springen.
Mij niet gezien.
Al had ik tien elastieken of parachutes.
De adrenalinekick kan me gestolen worden. Net als blaffende honden, enge films en slangen.

Voor donker, spinnen (in Nederland), prikken, de tandarts of vreemde mensen ben ik normaal niet bang.
Dat scheelt weer in een ander continent, ver weg van fijn en vertrouwd.
Dus als ik de situaties omzeil waar ik bovenaan de berg sta en dan naar beneden moet met een snowboard of met haaien moet zwemmen of opgesloten zit met een gek met een mes - dan komt het goed.

Alleen moet je dan niet jezelf bang gaan maken.

Afgelopen vrijdag zat ik op een hele mooie natuurcamping. Heerlijk rustig, met twee vriendinnen, wijntje erbij, olijfjes in een bakje, kletsen en alvast het eten klaar maken voor het donker wordt.
Zij wilden nog even op het strand lopen en ik was net een spannend boek aan het lezen.
'Ik pas wel op de spullen' bood ik aan - totaal in m'n eigen voordeel.
Ze waren pas vijf minuten weg en er kraakte iets achter me in de bosjes.
Vast een vogel. Of een schattig knaagdier.
Het werd nu toch wel koud nu de zon onder was.
Ik keek naar de auto.
Daar lag m'n extra vest.
Nog even lezen, dan ga ik hem halen.
Zo stil als op deze camping, dat maak je niet vaak mee. Heerlijk.
Ik nam een grote slok wijn en las verder. De hoofdpersoon in mijn boek was verwikkeld in een bloederige speurtocht door het donker naar haar dochter.
Weer kraakten de bosjes.
Ik keek nog eens goed om me heen. Ik zat aan een houten tafel in het midden van een open plek. Alleen.
Het is vrijdag de dertiende vandaag, dacht ik.
Flitsen uit horrorfilms met die titel gingen door m'n hoofd. IJshockeymaskers, zagen en haken en niemand die ooit nog iets van mij zou horen.
Toeriste vermist in National Park - Melbourne.
Getver.
Het mes dat we gebruikt hadden om de broccoli te snijden schoof ik binnen handbereik.
Ik ga hier niet aan toegeven. Ik blijf zitten waar ik zit.


Toen kwam er met luid gekraak en gegil iets uit de bosjes stuiven. Ik viel bijna van het bankje.

Het waren de drie kinderen van de grote vouwwagen verderop, op hun fietsjes.

In de verte kwamen mijn vriendinnen alweer aanlopen met een bos hout voor ons kampvuur straks.
'En, heb je lekker gelezen?'

Natuurlijk zei ik ja. Het is hier ook zo heerlijk rustig.

De wandelclub

Mien met de banjo
en lien met de mandolien
kaatje met haar mondharmonicaaatje
truitje met haar luitje
je moet dat kluppie zien

Na uitvoerig overleg met de doorgewinterde Tasmanie-kou overleefde raskampeersters Maren en Wil toch een weekje naar de 'vrije natuur'.

Want vind ik kamperen wel leuk?
En niet of nauwelijks douchen?
En koken op een kleine gaspit?
En donker, en naast de tent plassen want wc is te ver, en overal zand en rare insecten?
En vooral: wandelen en activiteit in het algemeen?

Ja. Eigenlijk wel...




Op de volgepropte achterbank meezingen met Acda en de Munnik en lachen om de Vliegende Panters (als je rozijnen hebt laten wellen, terwijl het recept krenten vermeldt, hebben die rozijnen dan zinloos geweld).
Tent opzetten op de natuurcamping. Ik stond erbij en keek ernaar - dat moet gezegd.
Wandelroutes uitstippelen. Idem.
Op kleine roze gympjes tegen een heuvel op, naar een uitzichtspunt.
'Kijk dan, wat mooi' - favoriete nieuwe uitspraak.
Wombat rond de tent midden in de nacht.
Lieve vriendinnen die de wombat voor Toos Lensloos op de foto zetten. Voordat ik die lenzen gevonden had, uit het doosje en in het oog, was ie natuurlijk alweer verdwenen.
Eten verdedigen tegen de meeuwen. Eentje bijna vermoord met waterfles - mikken ook niet sterkste kant.



Liggen op spierwit zand en zwemmen in felblauwe zee.
Kaarten bij kaarslicht.
Vroeg naar bed en vroeg weer op.



Kanoen door Aboriginalreservaat - de gids: 'Ik dacht, ik zeg maar niet dat het tien kilometer is van te voren, dat zou misschien mensen afschrikken.' Ja, dat denk ik wel ja! Maar wel de moeite waard, dat dan weer wel-.
Als de geplande wandeling te saai of te lang was een mens in gedachten nemen. Vooral Robert ten Brink kostte Maren en mij behoorlijk wat moeite.

Het was echt leuk! Nog geen kampeerkoningin of hike-heldin, maar de vrije natuur is mooi. En lekker buiten.

Nu weer terug in de Bewoonde Wereld.
Waar telefoons bereik hebben en er computers zijn met internet.
Waar de iPod altijd opgeladen is en de kleren schoon.
En haren gewassen.
Waar oksels en benen glad zijn en er keuze is uit vier bikini's.
En tien shirtjes. En schoenen met of zonder hak.
Ook leuk. En fijn.
Maar anders.

De wandelclub, al het geristsel van beesten in het donker, appels voor onderweg en soms verzwikte enkels: een vakantie in de vakantie.

Next time

I'm writing you to
catch you up on places I've been
You held this letter
probably got excited, but there's nothing else inside it

Didn't have a camera by my side this time
hoping I would see the world with both my eyes
Maybe I will tell you all about it when
I'm
in the mood to lose my way with words

Today skies are painted colors of a cowboy's cliche'
And strange how clouds that look like mountains in the sky
are next to mountains anyway

Didn't have a camera by my side this time
Hoping I would see the world with both my eyes
Maybe I will tell you all about it when
I'm
in the mood to lose my way

But let me say
You should have seen that sunrise with your own eyes
it brought me back to life
You'll be with me next time I go outside

John Mayer - 3x5

Maybe next time
Volgende keer misschien

Volgende keer wel weer foto's
Volgende keer een lang verhaal
over hoe leuk het is in Melbourne en met Hes en Ien en Maren en Willes
en over uitgaan en het concert en rondfietsen en de mooie uitzichtpunten

If I'm in the mood to lose my way with words

Dag Sydney da-hag

Dag Sydney, da-hag
Da-hag, da-hag, Harbour Bridge
Dag Sydney, da-hag
Da-hag, da-hag, Ope-ra House, Chinatown

(op de wijze van Dag Sinterklaasje)

Dag stage,dahag! Dag lange wandeling, dag treinreis, dag uren typen...
Dag droge ogen van de airco
Dag muffins bij de koffie
Dag dagelijkse update van dit weblog






Dag stiekem ook wel mooie stad met je rare bomen en grappige doorkijkjes



Dag Blue Mountains
Dag Three Sisters