Gatsie

Zo. Stond ik zowaar bijna met m'n blote voeten in (op?) een dode kakkerlak. Gatsie.

Psychiatrie

Alice tried another question. "What sort of people live about here?"
"In THAT direction," the Cat said, waving its right paw round, "lives a Hatter: And in THAT direction," waving the other paw, "lives a March Hare. Visit either you like: they're both mad."
"But I don't want to go among mad people," Alice remarked.
"Oh, you can't help that," said the Cat: "we're all mad here. I'm mad. You're mad."
"How do you know I'm mad?" said Alice.
"You must be," said the Cat, "or you wouldn't have come here."

Lewis Carroll
Alice in Wonderland

Psychiatrie is een fascinerend vakgebied. Mensen en hun gedrag zijn interessant. Soms denk ik dat ik psychiater wil worden. Soms niet.

Zat vandaag weer met Enge Gekke Man in de trein.
De vorige keer dat ik hem zag liep hij op het station en kon ik snel in een andere wagon stappen.
Nu was ik eerder dan hij, en stapte hij bij mij in.

Hij is een jaar of dertig, mager en hij heeft een pet op. De vorige keer zag hij er nog vrij normaal uit, maar omdat hij vandaag zo dichtbij is, zie ik dat zijn broekspijpen te kort zijn en zijn shirt vies.
Hij rolt met zijn ogen, praat snel in zichzelf en schreeuwt zomaar tegen voorbijgangers.
Om de vijf minuten klapt hij in zijn handen. Hij sist en gromt en blaast.
Hij is echt een beetje eng.

Ik denk na over zijn afwijking. Wat zou er aan de hand zijn? Drugs? Psychose? Ik herinner me de verhalen die ik las over sommige kinderen in mijn dataset - zij hoorden stemmen en wilden hun oma vermoorden.
Misschien heeft hij een mes. Wie weet. Hij maakt wel steekbewegingen.
Met mijn zonnebril op en m'n koptelefoonoortjes in kijk ik naar de stoel voor me. Of naar buiten. Expres niet naar hem.
Als ik toch opkijk (ik kan het niet laten), zwaait hij naar me.
Snel wend ik m'n hoofd af.

Gelukkig kan ik op het volgende station uitstappen.
Weg van Enge Gekke Man en de trein.
Op naar het kinderziekenhuis. Naar de Psychiatrie-verdieping.
De kinderen in mijn afdeling zijn eerder een beetje bang of verdrietig dan echt gestoord.
Maar ze kunnen het wel worden.

Stel je voor, dat kleine jongetje van gisteren, jaar of drie, beneden in de hal.
T-shirt aan van Bob de Bouwer, bruine stekelhaartjes en grote blauwe ogen.
Hij zag me binnenkomen en zei blij tegen z'n opa: 'Look, look! A lady!'
'Yes, that's a lady' zei opa.
Ik ben een lady. Ik ben een echte lady. Ik vond hem zo lief.

En dan, vijfentwintig jaar later. Hij zegt hetzelfde. Op een sissende toon. Tegen een willekeurige voorbijganger. Hij gromt tegen opa's en ladies.
Getver.

Ik wil er niet aan denken.
Psychiatrie is een fascinerend vakgebied, dat zeker.
Maar misschien moet je wel een beetje gek zijn om er je beroep van te maken.

Macho Cultuur

Feminisme is mij vreemd.
Ik heb geen hekel aan make-up. Ik vind gladde oksels en benen fijn.
Ik hou van koken, opruimen vind ik niet erg en strijken doe ik bijna nooit, maar dat kan nog komen. Er schuilt een geweldige huisvrouw in mij.
Jurkjes zijn niet handig op de fiets, maar wel leuk.
Banden plakken van diezelfde fiets laat ik liever over aan een man.
Evenals kastjes ophangen, dingen als in elkaar zetten en zware dozen tillen.

Mannen zijn geweldig. Het liefst een beetje stoer en beschermend. Macho is helemaal niet vervelend. Zeker niet gecombineerd met een surferslichaam en –kapsel.
Maar aan de andere kant van de wereld, waar de zon feller schijnt en de zee blauwer is, zijn de mannen ook iets meer macho dan thuis.

Wanneer ze horen dat ik een medische onderzoeksstage doe in een ziekenhuis is de gebruikelijke reactie: ‘Ohhh.. you’re a nurse!’
Ik vermoed dat ze me voor zich zien in een wit lakleren verpleegsterspakje.
Na drie keer herhalen van de woorden medisch student probeer ik dan soms ‘dokter’. Dit is nog steeds bijna niet te bevatten voor de Australische jongeman.
De opluchting straalt van zijn gezicht als ik vertel dat ik Kinderpsychiatrie doe. Het beeld van de verzorgende mamadokter bevalt blijkbaar stukken beter dan een doktersmeisje dat zijn been moet reparen als hij van zijn motor valt.

Tegenwoordig zeg ik weleens stewardess. Het verklaart het Nederlandse accent, de kennis over Europa en het korte verblijf.
Dit is ontzettend aantrekkelijk. Voor hen.
Niet voor mij.
Cisca Dresselhuys zou trots op me zijn. Ik vind het zelfs een beetje vervelend.
Ik wil niets faken. Niet in of uit bed.

Maar als mannen en vrouwen toch gelijk zijn, dan gelden de regels ook voor mij.
Vanaf nu neem ik geen genoegen meer met iets vaags als 'Engineer'.
Deze Desperate Housewive wil een piloot. Een echte.

Visualisatie

Met stagebegeleidster Angela.
Regen in de stad.
Uitzicht in de haven.
Afscheidsfeestje kamergenootje Sarah.
Stappen met Marie en Jane (de buurmeisjes).

Brak

brak1 (de ~ (m.), ~ken)
1 jachthond die lopend wild zoekt en volgt

brak2 (bn.)
1 (van zoet water in rivieren en plassen) enigszins zout door vermenging met zeewater
2 [inf.] gammel, ziekjes na te weinig slaap of overmatig alcoholgebruik

Het is zondagavond. Niets gedaan vandaag.
Ik staar suf naar m'n computerscherm en denk na over het weekend. Vrijdagavond. Dansen. Uitgaan. Zaterdag overdag. Strandplannen. Winkelen in de regen. Bikini in m'n tas, maar overvallen door noodweer. Zaterdagavond. Muziek. Een verjaardag, wijn, dansen. Uitgaan. Zondag overdag. Thuis. Niets gedaan vandaag.
Dit zijn niet de dagen die het verschil maken.
Ze zijn niet de verhalen die je vertelt wanneer je praat over die 'ene leuke avond' of over die vakantie in Griekenland waar ze zulke lekkere cocktails maakten in dat ene cafe.
Ze zijn niet interessant of leuk of grappig. Ze voegen niets toe aan je avonturen. Je maakt geen mooie foto van jezelf om op te sturen naar huis wanneer je met wallen onder je ogen in een smoezelig hemdje op de bank zit.

Boeken lezen is haast teveel moeite en de muziek mag niet te hard. En niet te blij, of met teveel gitaren.
Chips is het beste eten en cola light of water het beste drinken.
Elke keer als ik een activiteit onderneem gaat dit gepaard met een diepe zucht en een wanhopige blik. Mijn bed opmaken lijkt een onmogelijke taak en eigenlijk is het ook niet eerlijk dat alleen bejaarden een douchestoel hebben.
Ik wil wel naar buiten, maar het ziet er grijs uit. En ik wil ook niet iets anders aan dan m'n joggingbroek. Het balkon is wel buiten genoeg.
De make-up van gisteravond zit nog op m'n gezicht. Zo'n beetje.
Het ingenieuze kapsel met alle haarspeldjes ziet er in daglicht uit alsof twee muizen op m'n hoofd hebben gevochten om hun territorium en uiteindelijk allebei maar besloten hebben een nest te maken.
Lui hang ik in de plastic Ikea stoel.

Toch is het niet erg.
Ik ben uitzonderlijk opmerkzaam als ik brak ben. Zie dingen die me normaal nooit opvallen, mijn ogen kijken langzamer.
De vuilnisbakken aan de overkant van de straat zijn blauw, maar die in de straat ernaast rood. Zou de straat ernaast groene hebben?
Over dit soort dingen denk ik graag na op dagen als vandaag. Geen diepe filosofische gedachten of politieke opinies, geen duidelijke eigen mening, maar verwondering. Hiep hiep hoera voor jamais-vu.
Niets hoeft perse nu, bijna alles kan wel later.
Morgen. Of volgende week.

En 'hou ik dit gevoel de hele dag' ? Ja. Waarschijnlijk wel.
Maar morgen, als ik wakker word, is het over. En dinsdag voel ik me weer helemaal prima.
Dat zouden ze bij ziek zijn moeten invoeren - een maximale duur.
Het is fijn om te weten waar je aan toe bent.

Want van te voren weet je al hoe je je gaat voelen.
Brak.

Het was een goed weekend.

En wie vrolijk kijkt in de morgen...

... die lacht de hele dag!
Beetje teveel Oscar Mopperkont gisteren, dus in het kader van vrolijkheid kent geen tijd even wat neologismes van de site www.absurd.nl geplukt. Beter goed gejat dan slecht verzonnen, zeg ik altijd maar.
Bovendien bijzonder grappig om slappe lach achter de computer te vertalen in het Engels voor Maltezer collega. Begreep er niets van.

klinkerfiducie het vertrouwen dat de toevoeging van meer klinkers een woord beter kan maken. bijv: Myrthe heeft er ~ in dat de toevoeging van acht o's beter is voor het woord 'potentaat'

abrakadaver scheldwoord voor goochelaar die dooie duiven uit zijn hoed tovert. ''We hadden voor ons feestje een ~ uitgenodigd. Veel kinderen zijn nu ziek."

aambeeldindeterminant eigenschap van een voorwerp dat er niet op wijst dat het onderhavige voorwerp een aambeeld zou kunnen zijn. vb: Zacht en Pluizig

Asymptootliegen heel dicht bij de waarheid komen

Verenigde Stater 1) iemand uit de Verenigde Staten 2) benadrukking dat er Verenigde staat vb: Wat staat er? Verénigde Stater.

snuithamster hygieneknaagdier "Ah wat een lief beestje, mag ik 'm even vasthouden?" "Nou, doe maar niet, het is m'n ~ ."

obier reactie van iemand die alsnog het woord bier verstaat.

fantoomstrateeg iemand die zich bezighoudt met strategieën van niet-bestaande activiteiten.

enzoeker lezer die in teksten altijd eerst de opsommingen opzoekt (en, plus, alsmede, ook)

groothuiswaanzin Iemand die in een heel klein huisje woont maar te grote meubels koopt, te lange gordijnen en teveel behang.

Drempelfrees apparaat om drempels op de juiste hoogte te brengen. In figuurlijke zin barriereslechter: "hij heeft duidelijk een drempelfrees op zak", hij breekt gemakkelijk het ijs

En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan...
Maar back 2 work!

Oh ja en een plaatje van het meest absurde dier tot nu toe gezien ook: de Platypus.

Vette pech voor de kabouter

- foto Trent Parke, Sydney Summer Rain 1998-

Als je slaapt in een stapelbed is er maar 1 manier om uit bed te stappen wil je niet vallen. Vandaag deed ik dat met het verkeerde been.
De combinatie beetje ochtendhumeur, beetje slaapgebrek, beetje heimwee, lichte kater en aanzienlijk liefdesverdriet maken mij een afschuwelijk persoon.

Niets beter dan het van je af te schrijven, maar een waarschuwing voor de lezer: stop nu met lezen als je het liefst aan mij denkt als een vrolijk, lief, glimlachend meisje. Zij lijkt niet eens op dit monstertje dat snuivend in het rond stampt.

Nadat ik de wekker drie keer had uitgezet, zuchtte mijn kamergenoot zo hard dat ik wel op moest staan. In de douche stootte ik heel naar mijn teen en ik had de shampoo ook niet goed uitgespoeld. Dat merk je ook pas als je je haar borstelt. Kwaad stond ik voorovergebogen onder de koude kraan de zeepresten weg te spoelen. Dit kan niet zonder je trui nat te maken. Kan niet.
Maar dat had toch niet uitgemaakt, want hoe fijn en leuk en mooi de lente is in Amsterdam, zo stom is de herfst in Sydney.
Mijn paraplu hield alleen m'n gezicht een beetje droog en gaf het toen maar op.
Wat een overdreven rotland. Van de zon krijg je zowat huidkanker door je kleren heen en als het dan regent krijg je meteen de neiging om dieren te verzamelen en houten boten te gaan bouwen. Zulke regen.
De trein was te laat. Dat gaf niet, want ik ook, maar daardoor was het hele perron volgestroomd met natte mensen. Ze stonken. Ze duwden.
Een vrouw kreeg het bijna voor elkaar om me een oog uit te steken met haar paraplu. Ik wilde schreeuwen dat ze uit moest kijken - teveel moeite.
Met een grom kwam ze er nog goed vanaf, vond ik.
In de trein merkte ik dat ik mijn boek was vergeten. De batterij van m'n ipod was leeg. Gelukkig hoefde ik niet te staan. Terwijl er nog drie totaal lege banken waren, kwam een wat oudere, dikke man naast me zitten. Heel dicht naast me. Ik keek hem vals aan. Na vijf minuten zuchten en drie pittbull-blikken later ging hij weg.
De man achter me belde de hele treinreis met Osama Bin Laden. En die is blijkbaar een beetje doof EN hij zit in een grot, want als je hem wil spreken moet je Hard Schreeuwen.
Het meisje voor me had een grote zwarte snorhaar. Ik kon er niet niet naar kijken. Ik moest ernaar blijven kijken. Een jongen speelde gitaar op het trapje van de trein. Bijna wilde ik iets zeggen dat mijn vader vroeger zei als we vervelend waren: Als je dat voor mij doet, mag je er wel mee stoppen.

Toen bedacht ik dat hij dat natuurlijk niet voor mij deed. Zeker niet - voor dit uitermate baldadig kijkende hoopje natte kleren met verwaaid haar erop?
Het meisje met de snor stapte uit.
De jongen met de gitaar ook. De wandelende sateliettelefoon hing op.
Het meisje schuin tegenover me las een boek (zij wel) met de briljante titel: 'God's Answers To Life's Difficult Questions'

Ik vroeg me af wat God zou zeggen als ik zou vragen wat ik met deze dag en mezelf aanmoest. Terwijl ik naar het Medical Centre toeliep door de non-stop stromende regen wilde ik het bijna echt vragen. 'Nou he? Wat dan? Wat dan?'

In de lift naar de derde verdieping zag ik een meisje in een rolstoel. Ze keek vrij vrolijk. Een baby in het kantoor naast ons zwaaide naar me. Ondanks mezelf zwaaide ik terug.
En eigenlijk wist ik het antwoord wel: 'Niets... Gewoon vette pech voor de kabouter. Stel je niet zo aan'
Tja.

Mooi roze is niet lelijk - Mardi Gras

Tijn

Na een lange en vermoeiende dag loop ik terug vanaf treinstation Town Hall door de straten van Chinatown. Het waait, het is kwart voor acht 's avonds en ik moet nog boodschappen doen. Met m'n iPod op kijk ik niet echt goed om me heen. Bij een stoplicht voor een kleine maar drukke zijstraat sta ik stil.
Naast me staat een lange, blonde jongen. Hij is een toerist, duidelijk. Hij heeft grote nieuwe witte gympen aan. Sportsokken, comfortabele korte broek in onbestemde kleur en een blauwig t-shirt. En natuurlijk een handige rugzak.
Na een tijdje komen er geen auto's meer aan. Het stoplicht staat nog steeds op rood. De jongen naast me maakt aanstalten om over te steken. Net op het moment dat zijn witte gymp de straat raakt, komt er een taxi aan. Snel trekt de jongen zijn been terug.

'Jezus Tijn, kijk nou uit! Je moet naar LINKS kijken hier. Wil je soms weer overreden worden met die voeten van je?!' klinkt het naast me.
Aan de andere kant van de jongen staat zijn vriendin. Mooi, sportief, lang en ook vooral functioneel gekleed. Met rugzak.

Toevallig hoor ik haar commentaar. Mijn liedje is net afgelopen. Ik bijt op mijn lip en slik mijn glimlach in. Bijna wil ik iets terugzeggen. Iets als: 'Gezellig he, vakantie' of 'Ja Tijn, wel een beetje oppassen hoor'.
Maar ik doe het niet. Het is voor Tijn vast prettiger om te geloven dat niemand verstaat wat zijn vriendin tegen hem zegt.

Het stoplicht springt op groen. Ik loop verder, iets vrolijker nu.

Vandaag vraag ik me even af hoe het met Tijn en zijn mooie vriendin gaat. Of hij nog blij is met zijn nieuwe gympen en met de beslissing om samen naar een land te gaan aan de andere kant van de wereld.
Waar de auto's links rijden in plaats van rechts.
Ik wens hem veel succes.

Een wereld van mooie plaatjes pt 2

En hoe lelijk de omgeving kan zijn rondom de kantoorgebouwen, zo mooi is Sydney in de Botanic Gardens. Vleermuizen, papegaaien en allerlei exotische bloemen.
En ook de haven... Overal water en uitzicht op de hanenkam van het Opera House, of de beschermende torens van de Harbour Bridge.

Home sweet home - of niet?

Thuis

Alsof je een plek bereikt.
Om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.
Een weiland, vergeten
langs duinen en bosrand,
iemand buigt tussen jou
en een feest - op zoek
naar de wijn, een gezicht
wordt zijn eerste woorden,
wat geschreven werd voor jou
door een nooit gevoelde hand.
Alsof je dit al kende
voor je het zag. Er geweest was
voor je er zou komen.

zo thuis

©Kees Spiering

Zo niet thuis, en toch een beetje wel -> 361 Sussex street, de 18e verdieping.
De stad die niet mijn stad is, de taal die niet mijn taal is en de mensen die niet de mensen zijn waar ik het liefst mee samenwoon. Die raar eten eten, luisteren naar muziek die ik niet versta, slapen op de tijden dat ik wakker ben en wakker zijn als ik ga slapen.
Waar mieren en kakkerlakken door het doucheputje omhoogkruipen. Waar de lift alleen stopt op onze verdieping.
Maar toch mijn huis. Waar mijn spullen door de kamer slingeren. Waar mijn boeken op tafel liggen. Waar mijn mooie roze dekbedovertrek het stapelbed opvrolijkt.
Mijn huis!

Een wereld van mooie plaatjes

zoals de naam van een boek: Les Belles Images. Zonnige zomerfoto's van een weekendje eind februari!

Mini-break! Mini-break!

Zaterdag, deed ik niets dat ook wel later mag
Zaterdag, zag ik de week die in het water lag
Maar zaterdag, zaterdag...
ben ik vrijer dan de rest!
(Zaterdag - Blof)

Mijn zaterdagen beginnen soms al op donderdag. Na een week van treinreizen, vierkante ogen en erg veel koffie is een dagje thuis 'werken' altijd een welkome afwisseling. Goed om rustig artikelen te lezen, hard aan mijn eigen publicatie te werken en mij zo voor te bereiden op weer vier dagen statistiek.
Jaja.
Het verbaast mij niet dat mijn immer afwezige discipline mij ook aan de andere kant van de wereld in de steek laat...

Dus afgelopen donderdag ging ik naar de dierentuin. Taronga Zoo ligt in Noord-Sydney, je steekt over met de veerboot en gaat daarna omhoog met een kabelbaan. Vanaf daar loop je naar beneden door het park.
Geweldig! Sneeuwpanters, koala's, giraffen en kangaroes en natuurlijk alle enge slangen, vleermuizen en giftige spinnen die dit land zo'n buitengewoon aantrekkelijke plek maken voor toeristen.

Vrijdag was ik deze keer 'legaal' vrij want ik ging een lang weekend naar het zuiden. Naar Maren, Titia en Willemijn. Naar Adelaide!
In Europa zou je het waarschijnlijk niet in je hoofd halen om voor drie dagen meer dan 2000 km te reizen, maar hier is dat vergelijkbaar met een bezoekje aan familie in Drenthe vanuit de randstad.
Heerlijk eten, drinken, lachen en bijpraten. Stappen met de meisjes in eindelijk een normale kroeg waar je Vu-studentenkaart voor de verandering genoeg identificatie is - in Sydney is het zelfs met paspoort en op hoge hakken soms moeilijk om ergens naar binnen te komen - en ze niet moeilijk doen over spijkerbroeken en slippers.
Zaterdag een tour met de auto langs wijngaarden, wijnproeverijen en verlaten strandjes. Stappen in het plaatselijke uitgaancentrum.
Zondag na een rustige chilldag op het strand een soort koninginnedag meegemaakt in Norwood (denk aan Haarlem Culinair gemengd met de Uitmarkt en zo'n Belgische preuverie - met bandjes en een dj) en 's avonds eindelijk weer Grey's Anatomy gekeken met Nederlands commentaar.
Maandag nog even van de felblauwe zee genoten en toen weer terug naar Sydney.

Waar het uiteraard koud was en regende, want zo hoort dat na een kleine vakantie.
Had ook nog een ontsteking in mn voet - leuk zeg, slippers... en huisgenoot had alle guacamole, rode saus en kaas opgegeten - leuk zeg, tortilla's bij thuiskomst...

Nu weer in het werkritme, gewend en zeer gemotiveerd. Gisteren weer vanaf huis gewerkt - badkamer is schoon, boodschappen voor het hele weekend staan in de koelkast, alle fotobestanden op de laptop staan netjes in mappen.
Vandaag (vrijdag) op kantoor en morgen is het alweer zaterdag!