Na weken van verzamelen van gegevens van totaal niet normaal functionerende kinderen - lieve ouders, wees maar trots op ons: we hadden jullie ook kunnen bijten, slaan of erger, we hadden al onze cavia's langzaam en pijnlijk kunnen vermoorden of twintig keer om het huis willen rennen elke dag. We hadden maar twee soorten eten kunnen verdragen, boodschappen van Amerikaanse filmsterren in ons hoofd kunnen horen of gewoon vervelend, zielig of bang kunnen zijn.. Het is relatief goed gekomen, dat is bijzonder... -
is het eindelijk zover!
Analyseren van de data. Vanaf nu zit ik elke dag achter de computer (what else is new), gebogen over SPSS, mijn nieuwe beste vriend. Onbedoeld tover ik prachtig gekleurde rondjes tevoorschijn waarbij elke taartschijf een andere diagnose en kleur is. Soms komen er histogrammen (van die torentjes) uit, die totaal niet verduidelijken wat nu eigenlijk het verband is tussen de x en de y-as.
Tabellen met nummers en p-waarden, degrees of freedom, ANOVA's, gepaarde en onafhankelijke t-testen, alles verschijnt zo maar op het scherm.
Dat is het punt niet.
Statistiek...
Tweede fase, wiskunde B1 (stiekem toch ook een beetje wiskunde A)
'Doe zes rode en dertien witte knikkers in een vaas. Haal er vijf uit met terugleg. Hoe groot is nu de kans dat je twee witte en drie rode hebt getrokken?'
Wie doet er nu knikkers in een vaas? Wie haalt er knikkers uit een vaas met terugleg? Wat een onzin.
Geneeskunde, begin doctoraal, Wetenschappelijke vorming.
Open-boek tentamen. het enige open- boek tentamen. Je mocht je boek mee, en je kon alles opzoeken. Mijn boek was het mooiste, overal gekleurde stickers en als je iets opzocht, kon je het meteen vinden.
cijfer: 6,5. Nuttige kennis onthouden: 0.
Wetenschappelijke stage, 6e week, data-analyse.
'Mariahhhh, can you draw me a significance level of ..., if we have that, we could do a regression test to make sure that...'
Ehhhh... Ja. Natuurlijk. Dat kan ik best. Mmm, dit knopje is het niet. Deze ook niet. Wat een rot-programma. Deze? Nee. Dit is vast de goeie. Ja! Een tabel!
SPSS is makkelijk, wat zeurt iedereen.
Okee, uitprinten en geven.
Toch niet de goeie. Met drie handelingen blijkt het zoooo makkelijk.
Ben erg blij met het enthousiasme en de positiviteit van mijn begeleidster.
'Look, as simple as it should be.'
Ik denk vaak aan Theo Maassen: een optimist is een slecht geinformeerde pessimist.
En ik ben een slecht geinformeerde pessimistische onderzoeks-student.
As simple as it should be.
zaterdag 17 februari 2007
maandag 12 februari 2007
nieuwe plaatjes...
Wat nieuwe foto's. Sarah en ik in het park, in het reuzenrad, aan het feesten, en het operahouse @ night...
Hebben een behoorlijk goed uitzichtspunt gevonden, maar zoals het in echt is kan je niet heeeel goed zien op de foto. Zou iedereen aanraden zelf eens een kijkje te gaan nemen: Mrs Macquarie's Point, Sydney.
These streets...
Cross the border,
Into the big bad world
where it takes you 'bout an hour
just to cross the road
just to stumble across another poor old soul from
The dreary old lanes to the high-street madness
I fight with my brain to believe my eyes
and it's harder than you think
to delay the sadness
that creeps up my spine
and haunts me through the night
and life is good and the girls are gorgeous
suddenly the air smells much greener now
and I'm wondering 'round
with a half pack of cigarettes
searching for the change that I've lost somehow
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
where'd the days go? When all we did was play
And the stress that we were under wasn't stress at all
just a run and a jump into a harmless fall from
walking by a high-rise to a landmark square
you see millions of people with millions of cares
And I struggle to the train to make my way home
I look at the people as they sit there alone
Life is good, and the sun is shining
Everybody floods to their ideal place
And the children all smile as a boat shuffled by them
Trying to pretend that they've got some space
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
Life is good, and the girls are gorgeous
suddenly the air smells much greener now
and I'm wondering 'round
with a half pack of cigarettes
searching for the change that I've lost somehow
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in our Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
Into the big bad world
where it takes you 'bout an hour
just to cross the road
just to stumble across another poor old soul from
The dreary old lanes to the high-street madness
I fight with my brain to believe my eyes
and it's harder than you think
to delay the sadness
that creeps up my spine
and haunts me through the night
and life is good and the girls are gorgeous
suddenly the air smells much greener now
and I'm wondering 'round
with a half pack of cigarettes
searching for the change that I've lost somehow
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
where'd the days go? When all we did was play
And the stress that we were under wasn't stress at all
just a run and a jump into a harmless fall from
walking by a high-rise to a landmark square
you see millions of people with millions of cares
And I struggle to the train to make my way home
I look at the people as they sit there alone
Life is good, and the sun is shining
Everybody floods to their ideal place
And the children all smile as a boat shuffled by them
Trying to pretend that they've got some space
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
Life is good, and the girls are gorgeous
suddenly the air smells much greener now
and I'm wondering 'round
with a half pack of cigarettes
searching for the change that I've lost somehow
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
These streets have too many names for me
I'm used to Glenfield road and spending my time down in our Orchy
I'll get used to this eventually
I know, I know
Music was my first love...
Natuurlijk mag een soundtrack van belevenissen niet ontbreken op reis, of eigenlijk altijd en overal.
Op sommige momenten lijkt het wel alsof elk liedje ergens een verborgen boodschap heeft (en dan niet zoals bij die kinderen in mijn researchproject op een enge psycho manier).
De cd's, gekregen van Dododinai en vriendje, hadden natuurlijk een boodschap. Daar waren ze voor. Maar gaandeweg (en vooral in de trein, onderweg) worden er nieuwe nummers aan toegevoegd.
Voor de liefhebber: een lijstje!
Ultieme net-verhuisd-naar-grote-stad nummer: Paolo Nutini - These Streets - hij begrijpt het helemaal!
Uitgaan in Sydney: the Similou -All this love (rainbow stylin')- (soort Royksopp remix is de beste)- niet eens het soort muziek dat ik leuk zou vinden in Amsterdam, maar toch het meest opvallende liedje. Ik hoorde in het begin steeds All Physical in plaats van All this love , ben benieuwd wat Freud daarvan zou vinden...
Trein naar werk (ochtend en lezen):Amos Lee - alles van de twee cd's - rustig wakker worden met een zielig liedje
Aan het werk: skyradio westmead - beetje van alles wat. Heb soms stoelendans gevoel, collega John draait de radio ineens uit als ik meezing en dan moet ik doorzingen. Hij doet dit het liefste bij Kelly Clarkson of Celine Dion, met mijn geweldige vocale capaciteiten is dit natuurlijk geen probleem.
Trein terug naar huis: The Shins - cd's Caring is Creepy en Oh, Inverted world (goeie voor Australie) - worden steeds beter naarmate vaker geluisterd.
Lopen vanaf station: Jimi Hendrix - Crosstown Traffic OF Iggy Pop - Never met a girl like you before - voelt alsof je de enige bent op de wereld, een witte reuzin tussen de Chinezen (tja, je woont in Chinatown of niet natuurlijk)
Met Maren hard zingen in de auto: Razorlight - Who needs love (of iets van Acda& de Munnik, wil natuurlijk niet te elitair overkomen)
Samen met Sarah afwassen en huis schoonmaken: cd van Dirty Dancing of bijna alles van Take That (maar niet Relight my fire & a Million lovesongs)
En voor de rest thuis in het appartement veel Jack, John, David & Donovan. Rustig, man met gitaar, toch even dat zomer, hippie surfgevoel oproepen.
Op sommige momenten lijkt het wel alsof elk liedje ergens een verborgen boodschap heeft (en dan niet zoals bij die kinderen in mijn researchproject op een enge psycho manier).
De cd's, gekregen van Dododinai en vriendje, hadden natuurlijk een boodschap. Daar waren ze voor. Maar gaandeweg (en vooral in de trein, onderweg) worden er nieuwe nummers aan toegevoegd.
Voor de liefhebber: een lijstje!
Ultieme net-verhuisd-naar-grote-stad nummer: Paolo Nutini - These Streets - hij begrijpt het helemaal!
Uitgaan in Sydney: the Similou -All this love (rainbow stylin')- (soort Royksopp remix is de beste)- niet eens het soort muziek dat ik leuk zou vinden in Amsterdam, maar toch het meest opvallende liedje. Ik hoorde in het begin steeds All Physical in plaats van All this love , ben benieuwd wat Freud daarvan zou vinden...
Trein naar werk (ochtend en lezen):Amos Lee - alles van de twee cd's - rustig wakker worden met een zielig liedje
Aan het werk: skyradio westmead - beetje van alles wat. Heb soms stoelendans gevoel, collega John draait de radio ineens uit als ik meezing en dan moet ik doorzingen. Hij doet dit het liefste bij Kelly Clarkson of Celine Dion, met mijn geweldige vocale capaciteiten is dit natuurlijk geen probleem.
Trein terug naar huis: The Shins - cd's Caring is Creepy en Oh, Inverted world (goeie voor Australie) - worden steeds beter naarmate vaker geluisterd.
Lopen vanaf station: Jimi Hendrix - Crosstown Traffic OF Iggy Pop - Never met a girl like you before - voelt alsof je de enige bent op de wereld, een witte reuzin tussen de Chinezen (tja, je woont in Chinatown of niet natuurlijk)
Met Maren hard zingen in de auto: Razorlight - Who needs love (of iets van Acda& de Munnik, wil natuurlijk niet te elitair overkomen)
Samen met Sarah afwassen en huis schoonmaken: cd van Dirty Dancing of bijna alles van Take That (maar niet Relight my fire & a Million lovesongs)
En voor de rest thuis in het appartement veel Jack, John, David & Donovan. Rustig, man met gitaar, toch even dat zomer, hippie surfgevoel oproepen.
dinsdag 6 februari 2007
Denkend aan Holland...
... zie ik witblauwe trams traag door oneindige mensenmassa's gaan...
(variatie op bekend gedicht)
Zag net op de site van mijn nicht (www.amberbeckers.com) een foto staan van een (alweer) opgebroken Ferdinand Bolstraat.
Soms zie ik Amsterdam voor me, en denk ik dat ik alles mis:
Ik mis bruine boterhammen, mijn vrienden, vriendinnen en familie, op donderdag eten met de dodo's, stappen in de Paradiso en boodschappen doen bij Albert Heijn.
Ik mis de grachten, het Museumplein en de Schellingwouderbrug.
Ik mis fietsen en trappenlopen (woon ik op de 18e verdieping - is het verboden om met de trap te gaan, alleen als er brand is mag het).
Ik mis een normale krant die niet vol staat met onzin over de Australische soapsterren en ik mis de column van Martin Bril (maar die kan je ook op internet lezen heb ik net ontdekt). Ik mis mijn roze chaoskamer.
Ik mis mijn tweepersoonsbed. Ik wil geen kakkerlakken in de badkamer maar goudvissen in een kom.
Ik wil niet elke dag vroeg opstaan. Ik vind het stom.
Maar dan zie ik zo'n foto - druk Amsterdam, Albert Cuyp, druilerig rotweer, hekken, zand, veel mensen die overal heen willen en dan denk ik hoe ik mijzelf daar met m'n fiets doorheen zou moeten wurmen.
Ik zou willen bellen maar mijn bel is gestolen en ik zou natuurlijk haast hebben.
Mijn koptelefoon zou afvallen en het snoer zou door mn wiel verwikkeld zitten. Of, nog beter, m'n ketting zou eraf lopen en ik zou binnen drie minuten op mijn nieuwe winterjas (die ik zou hebben gekocht van geld dat ik niet had) overal smeer van de ketting hebben.
Mijn muts (die ik op zou moeten tegen de kou en fietsen met natte haren, want daar krijg je oorontsteking van)zou in m'n ogen zakken. Ik zou m'n handschoenen hebben uitgedaan- want de ketting moest er weer om - en ik zou er een verliezen.
De handvaten van de plastic tas aan m'n stuur zouden scheuren en de inhoud zou op straat komen te liggen.
Ik kan de frustratie al voelen en die snijdende wind langs m'n gezicht denk ik er lekker even bij.
Zo. Wat een rotdag.
Straks ga ik naar buiten.
Op m'n slippers, in een hemdje loop ik naar de trein.
Hij gaat elke tien minuten.
De avondzon zorgt ervoor dat alle buitenwijken rondom Sydney er nog stralender bijliggen.
Overal zitten mensen op veranda's. Met een relaxed muziekje op m'n ipod zit ik in de trein. Ik lees een leuk boek.
Ik hoef niet achteruit te rijden want in Australie kan je de leuning van de banken omdraaien. Boodschappen doen kan ik meteen als ik uit de trein kom, want daar zit direct een grote supermarkt, in het station.
Als je daar bij de kassa komt (en er staat nooit een rij) vraagt een vrolijke medewerker hoe het met je gaat. En ook al kan het hem/haar niets schelen, het klinkt wel leuk.
Met de etenswaren in een groene schoudertas (goed voor het milieu en fijner dan de plastic tasjes) hoef ik alleen maar heuvelafwaarts te lopen richting huis.
Ik hoef ook geen trappen te lopen, want we hebben een lift. Twee zelfs.
donderdag 1 februari 2007
Omgekeerde wereld
Mijn idee van Australie en De Grote Reis is inmiddels een beetje bijgesteld. De eerste week was vol zon, strand, zee, feestjes, grote tas inpakken en dat soort dingen.
Nu ik stage loop is er geen sprake meer van hippie-achtige taferelen of mooie uitkijkpunten in een Royal Park - niet dat het niet leuk is, maar wel anders.
Het is een omgekeerde wereld. Als ik hier laat op mn werk ben, ben ik er om kwart voor negen...
Het is een raar idee, zomer hier en winter daar, links rijden hier en rechts rijden daar...
Wat ik tot nu toe eigenlijk doe hier, vragen mensen me wel eens. Doordeweeks gaat het als volgt:
Om 6.30 uur gaat mn alarm af, dan spring - nou ja- ik uit het (stapel)bed, de douche in (gelukkig ben ik de allereerste die opstaat), aankleden - en dan ook echt netjes, zwarte broek, mooi shirtje, schoentjes (soms zoals nu wel roze gympen)-, ontbijten, en dan ongeveer 5 minuten lopen met de andere forensen naar Town Hall, waar ik de trein neem naar Emu Plains (ben er nog steeds niet achter waar dat is).
Als het snel gaat en ik de trein heb van 7.20 uur dan schiet het erg op, en als het langzaam gaat en ik de trein neem van 7.33 uur dan moet ik mezelf nog iets langer entertainen.
Gelukkig heb ik dan alle scholieren en dat zijn hier niet mini-volwassenen in uitdagender kledij dan ik ooit aan zou trekken (hallo Montessori Lyceum Amsterdam, ik mis je bijna, maar nog niet helemaal). Iedereen onder de 16 heeft hier een zeer oncharmant uniform aan. Geweldig! De scholen in Westmead zijn verdeeld in jongens en meisjes. De jongens hebben een groen geel soort sportpak aan, en de meisjes, ja die zijn perfect.
Vaalblauwe geruite plooirokken tot over de knie, witte vormeloze polo's, witte sokken in de idiootste lompste schoenen en een grote bordeauxrode rugzak. En vandaag (het regende een beetje) hadden sommige zelfs een rode hoed met een blauw lint erom op!
Het is aandoenlijk om te zien hoeveel moeite ze doen om hun gezicht wel mooi te laten zijn, of om toch op te vallen.
Daarna heuvelaf naar het kinderziekenhuis, ongeveer 10 min lopen. Heb nog steeds moeite met de rotonde's hier, oversteken gaat wel maar omgekeerde rotonde's...
Bij de kantine beneden haal ik een 'Tall Long Black' - wat niet iets te maken heeft met Michael Jordan, maar gewoon een vrij normaal formaat zwarte koffie is.
Dan naar 3 hoog, suite 21, naar mijn bureau.
Eerste twee uur nog niet helemaal fullforce aan het werk, beetje mailen, beetje nederlands weer kijken (ha!ha!) en dan aan de database.
Heb inmiddels 475 kinderen geselcteerd, waarvan bij een aantal niet zeker is wat er mis is - maar dat er iets mis is, dat is een feit.
Dus nu ben ik door hun files en correspondentie aan het gaan, na 200 werd ik er een beetje moe van (is dit nu in de eerste plaats een suicidal attempt, en dan een depressie, en dan self-harm with unidentified sharp object, of is het in een andere volgorde?), maar het is eigenlijk wel echt leuk!
Dat doe ik dan de rest van de dag, maak het geld van de IBgroep tussendoor op aan lunch en nog meer koffie en onderhoud het mailcontact met Maren in een ziekenhuis 1500 km verderop.
Om ongeveer 17.30 uur ga ik dan naar huis, weer een uur in de trein, boodschappen doen, koken, eventueel nog een drankje doen of tv kijken (ja! mijn Schotse huisgenote heeft een tv geleend van iemand dus als het nieuwe seizoen van Grey's Anatomy begint krijgt ze mij zelfs met bruut geweld haar 'kamer' niet meer uit. Zij woont in de woonkamer met een gordijn erom heen- erg praktisch) en dan slapen.
Vaak zelfs voor elven - niets voor mij!
Maar dan het weekend... Ja dat is natuurlijk iets anders. IJs eten in de haven, bakken in Bondi (met factor 30, dat dan weer wel), stappen in Sydney...
Beetje over marktjes struinen en proberen niet te verdwalen.
Heb nu al meer spullen dan waarmee ik vertrok en moet nog echt gaan reizen. Stuur wel een hoop naar huis en gooi ook maar wat dingen weg...
Komend weekend ga ik vrijdag naar een hippe club in de haven (eindelijk even geen lounge muziek of R&B maar gewoon techno), zaterdag weet ik nog niet en zondag wilde ik naar de dierentuin, maar het gaat regenen. Ga denk ik naar het Museum Of Australia - moet toch even cultureel doen- en op zoek naar leuke tweedehandsboeken.
Liefst even Nederlands.
Zo, dit was een heel lange update, degenen die geen mail ontvangen kunnen dit als een persoonlijk bericht beschouwen.
Commentaar is welkom, mag ook naar mijn emailadres
Kaartjes en andere leuke dingen mogen trouwens naar:
Appartment 1802
361 Sussex Street
Sydney
NSW 2000
Australia
Dikke zoenen
Nu ik stage loop is er geen sprake meer van hippie-achtige taferelen of mooie uitkijkpunten in een Royal Park - niet dat het niet leuk is, maar wel anders.
Het is een omgekeerde wereld. Als ik hier laat op mn werk ben, ben ik er om kwart voor negen...
Het is een raar idee, zomer hier en winter daar, links rijden hier en rechts rijden daar...
Wat ik tot nu toe eigenlijk doe hier, vragen mensen me wel eens. Doordeweeks gaat het als volgt:
Om 6.30 uur gaat mn alarm af, dan spring - nou ja- ik uit het (stapel)bed, de douche in (gelukkig ben ik de allereerste die opstaat), aankleden - en dan ook echt netjes, zwarte broek, mooi shirtje, schoentjes (soms zoals nu wel roze gympen)-, ontbijten, en dan ongeveer 5 minuten lopen met de andere forensen naar Town Hall, waar ik de trein neem naar Emu Plains (ben er nog steeds niet achter waar dat is).
Als het snel gaat en ik de trein heb van 7.20 uur dan schiet het erg op, en als het langzaam gaat en ik de trein neem van 7.33 uur dan moet ik mezelf nog iets langer entertainen.
Gelukkig heb ik dan alle scholieren en dat zijn hier niet mini-volwassenen in uitdagender kledij dan ik ooit aan zou trekken (hallo Montessori Lyceum Amsterdam, ik mis je bijna, maar nog niet helemaal). Iedereen onder de 16 heeft hier een zeer oncharmant uniform aan. Geweldig! De scholen in Westmead zijn verdeeld in jongens en meisjes. De jongens hebben een groen geel soort sportpak aan, en de meisjes, ja die zijn perfect.
Vaalblauwe geruite plooirokken tot over de knie, witte vormeloze polo's, witte sokken in de idiootste lompste schoenen en een grote bordeauxrode rugzak. En vandaag (het regende een beetje) hadden sommige zelfs een rode hoed met een blauw lint erom op!
Het is aandoenlijk om te zien hoeveel moeite ze doen om hun gezicht wel mooi te laten zijn, of om toch op te vallen.
Daarna heuvelaf naar het kinderziekenhuis, ongeveer 10 min lopen. Heb nog steeds moeite met de rotonde's hier, oversteken gaat wel maar omgekeerde rotonde's...
Bij de kantine beneden haal ik een 'Tall Long Black' - wat niet iets te maken heeft met Michael Jordan, maar gewoon een vrij normaal formaat zwarte koffie is.
Dan naar 3 hoog, suite 21, naar mijn bureau.
Eerste twee uur nog niet helemaal fullforce aan het werk, beetje mailen, beetje nederlands weer kijken (ha!ha!) en dan aan de database.
Heb inmiddels 475 kinderen geselcteerd, waarvan bij een aantal niet zeker is wat er mis is - maar dat er iets mis is, dat is een feit.
Dus nu ben ik door hun files en correspondentie aan het gaan, na 200 werd ik er een beetje moe van (is dit nu in de eerste plaats een suicidal attempt, en dan een depressie, en dan self-harm with unidentified sharp object, of is het in een andere volgorde?), maar het is eigenlijk wel echt leuk!
Dat doe ik dan de rest van de dag, maak het geld van de IBgroep tussendoor op aan lunch en nog meer koffie en onderhoud het mailcontact met Maren in een ziekenhuis 1500 km verderop.
Om ongeveer 17.30 uur ga ik dan naar huis, weer een uur in de trein, boodschappen doen, koken, eventueel nog een drankje doen of tv kijken (ja! mijn Schotse huisgenote heeft een tv geleend van iemand dus als het nieuwe seizoen van Grey's Anatomy begint krijgt ze mij zelfs met bruut geweld haar 'kamer' niet meer uit. Zij woont in de woonkamer met een gordijn erom heen- erg praktisch) en dan slapen.
Vaak zelfs voor elven - niets voor mij!
Maar dan het weekend... Ja dat is natuurlijk iets anders. IJs eten in de haven, bakken in Bondi (met factor 30, dat dan weer wel), stappen in Sydney...
Beetje over marktjes struinen en proberen niet te verdwalen.
Heb nu al meer spullen dan waarmee ik vertrok en moet nog echt gaan reizen. Stuur wel een hoop naar huis en gooi ook maar wat dingen weg...
Komend weekend ga ik vrijdag naar een hippe club in de haven (eindelijk even geen lounge muziek of R&B maar gewoon techno), zaterdag weet ik nog niet en zondag wilde ik naar de dierentuin, maar het gaat regenen. Ga denk ik naar het Museum Of Australia - moet toch even cultureel doen- en op zoek naar leuke tweedehandsboeken.
Liefst even Nederlands.
Zo, dit was een heel lange update, degenen die geen mail ontvangen kunnen dit als een persoonlijk bericht beschouwen.
Commentaar is welkom, mag ook naar mijn emailadres
Kaartjes en andere leuke dingen mogen trouwens naar:
Appartment 1802
361 Sussex Street
Sydney
NSW 2000
Australia
Dikke zoenen
Abonneren op:
Berichten (Atom)
